martes, 10 de xaneiro de 2012

OS REIS MAGOS DE BRAIS




Brais ten agora 67 anos.
Pillouno de preto a escaseza da posguerra, que en forma de fame e falla de recursos fixo estragos en tantas casas.
Daquela, segundo el me contou:papá traballaba nunha empresa cara o público coma dependente. Obrigábanlle as normas a levar camisa branca e garabata.
-Miña nai, tiña que lle cambiar o colo da camisa tres ou catro veces o ano.
-As camisas aquelas vendíanas con dous colos; viñan co posto e outro de recambio, pero aínda así estragábanse estes antes que as camisas, e recordo a miña nai recortando dos faldróns tiras de tela para facer uns novos.
-O soldo do meu pai chegaba sempre ata a última sema de cada mes, daquela era cando tiñamos que ir a tenda de Dona Camila de fiado.
-Dona Camila apuntaba nun caderno grande e na folla da miña casa, o día,os pedidos, e os cartos que custaban as cousas.
-A primeiros de mes mamá pagáballe nada mais cobrar meu pai o que estabamos a deber e quedaba a cousa económica termando, e nos tamén.
-O caso é que a miña casa non chegaban nunca os Reis Magos que eu recorde polos meus irmáns maiores.
-A miña máxima ilusión era un coche de carreiras pequecho de lata ou latón, pintado con cores brillantes, con rodas incluídas na propia estrutura que se pechaba con unhas pestanas.
-Tiña debuxado nun lateral un condutor sorrinte con un casco no que se liaFangio..
-Eu suspiraba e soñaba dia e noite co coche aquel.
-Pedinllo nas miñas oracións durante todo e mes de Nadal os Reis Magos ,encargueille os meus pais que lle escribiran a carta; e meus irmáns maiores remataron por chamarmeo piloto, e mais o Fangio.
-Chegou a noite máxica e fun ver a cabalgata das Súas Maxestades a Porta Faxeira.
-O pasar os Reis o meu carón berreilles canto puiden : o coche, o coche de Fangio, non vos esquezades...!!!...
- Non miraron para min, pero doume igual. O recado quedaba dado.
-Nun puiden durmir ata ben avanzada a noite.
-Escoitei, ou pareceume escoitar o chiar das rodas nas curvas; as freadas; o ruxido dos potentes motores...
-De madrugada erguinme silandeiramente. Durmían todos. No comedor, alí nun recuncho, en riba da banqueta de mamá estaba o coche de carreiras relucindo coma o sol.
-O corazón doume un salto, refreguei os ollos e de paseniño acerqueime o bólido ata apertalo contra o meu peito con felicidade.
-Xoguei todo o día con el. Nin me acordei de comer. Fixen centos de carreiras e gañeinas todas. Que fartura. Na miña vida gocei tanto.
-Canso, moi canso, deiteime tarde... e durmín dun tirón toda a noite.
-Comezaron dous dias mais tarde as clases, e o coche ese mesmo día, desapareceu dos pes da miña cama .Non apareceu por ningures da casa.
-Desespereime, entolecín, e pedín axuda o meu pai para me axudara e me dera unha posible explicación do acontecido. Non soubo, ou non puido darma daquela.
-Chorei toda a mañá e parte da tarde.
-Tivo que pasaren un ano enteiro para que o dia de Reis do ano seguinte volvera a aparecer o coche novamente. Estaba como novo.
-Isto mesmo aconteceu un ano mais. O coche só aparecía a noite de reis e desaparecía nada mais empezar a escola.
-Os tempos mudaron na miña casa, meus irmas maiores comezaron a traballar e xa non tivemos que ir que ir o fiado.
-O meu coche apareceu unha vez mais e quedouse na casa. Daquela xoguei con el moitos meses, e aínda conservo a ledicia daquelas carreiras na caixa dos segredos que todos levamos aquí, xunto o corazón.
-Aqueles si que foron uns bos reis...!
Marchei da casa de Brais co convencemento de que a el non lle custará moito afrontar a crise que aínda nos agarda...

martes, 13 de decembro de 2011

ALGO MÁS QUE UNA CARTA


Estimado Parlamentario: quisiera hacerle llegar a usted esta carta, con el ruego de que la lea con atención, no para que ponga remedio a mi situación personal, sino para que a través de lo que en ella opino, conozca quizás un poco más la situación en la que nos encontramos muchos miles jóvenes gallegos, y pueda realizar mejor su trabajo de oposición.

Tengo 30 años, soy licenciada en derecho y empresariales, carreras que terminé hace cuatro años con calificaciones más que aceptables. Hablo inglés, gallego y castellano, con suficiente fluidez. Tengo carnet de conducir aunque no dispongo de vehículo propio.
Posteriormente a mis estudios universitarios dediqué un año en preparar un máster de mucho prestigio profesional en Madrid.
Me he negado desde entonces a seguir creyendo necesaria más formación académica antes de trabajar.

Conseguí una plaza como becaría durante nueve meses en una administración lejos de mi residencia, lo cual supuso muchos sacrificios para los ingresos de mi familia, a fin de poder sobrevivir yo, con los 400 euros mensuales que me correspondían por la mencionada beca.

Le adelanto que nunca me he rendido,ni he renunciado a ninguna oferta de trabajo.
Tuve en consecuencia una serie de actividades en estos años pasados: seis meses como tele operadora; seis meses como empleada de una tienda de telefonía móvil; o tres meses sirviendo copas en un pub de mi Ciudad...
He cotizado en consecuencia quince meses a la Seguridad Social, y gracias a ello pude cobrar “el paro” que no deseaba, pero que me correspondía , y tengo además una cartilla sanitaria que no ha caducado, pero que no he utilizado gracias a mi buena salud física y mental por el momento.

Sr. Diputado, a lo único que aspiro en estos momentos es tener un trabajo o un subempleo de esos que se llaman ahora “ mini-empleo” por el que quizás pueda llegar a cobrar otros 400 euros al mes y por el que la empresa pagará un seguro 150 euros por mi.
Yo preferiría, espero que lo comprenda, tener un empleo estable a tiempo completo y un sueldo de mileurizada porque así podría mejor organizar mi vida, mi propia familia, y desarrollar mis conocimientos.
Pero le repito, aceptaré con resignación mariana una jornada reducida - aun sospechando por experiencia que deberé trabajar casi la jornada completa -, por un salario reducido.
Puedo demostrar que mis estudios, realizados en la Universidad de Compostela le han supuesto a la sociedad mucho dinero; a mis padres infinidad de privaciones,y a mi, esfuerzos y dedicación intensa durante cinco años, o si lo prefiere, incluyendo mi formación básica más de quince años de dedicación. Eso ya forma parte de una profunda frustración personal que he asumido.

Intenté preparar durante un par de años oposiciones, pero me desanimó el hecho de la falta de convocatorias de las mismas en los últimos años; en las “ventajas” de los concursantes interinos, o en el inmenso número de participantes que se presentan a cualquiera de ellas, convirtiendo así el resultado final  en una cuestión de azar más que de preparación y cualificación personal.

Sr. Parlamentario, ni todos queremos, ni todos servimos para lo mismo, el rico no quiere lo que el pobre reclama ;los empresarios no suelen compartir lo que desean los trabajadores; los que no precisan los servicios públicos no quieren lo mismo que los que los necesitan para su salud o educación.
Y yo quiero y creo que serviría para trabajar con pleno rendimiento y satisfacción en aquello que conozco bien, y para lo que me he preparado durante tantos años.

No quiero depender de la esperanza que es sentimiento que no debe de morir nunca,según mis padres, pero que no me ayudará a vivir en esta realidad actual plagada de incertidumbres.
Siempre he pensado que al votar a los socialistas, votaba reducir las desigualdades, que es lo que los diferenciaba de otras formaciones políticas.

Hoy estoy profundamente decepcionada y muy asustada con los fabricantes del miedo que tenemos.
La incertidumbre sobre mi futuro y el de muchos de mis amigos me produce también miedo; un miedo que empieza a ocupar una parte importante de mi razón y de mi voluntad, miedo que ya generó en mí, desconfianza en las instituciones y en mis representantes, uno de los cuales es usted mismo.

Están ustedes sin discurso o mejor dicho, con uno que desorienta y confunde; están sin una voz propia que muchos necesitaríamos urgentemente escuchar.
Ahora también están sin poder político para cambiar nada de lo que sucede y por último están  sin crédito  o confianza de muchos de sus electores.
Malgastan su tiempo en discusiones internas estériles que a ninguno de nosotros soluciona nada y solo sirve para alejarnos más de su formación política, como nos distanciaron algunas propuestas desconcertantes que no han sabido explicar o rechazar y que no han querido compartir con nadie.

Quizás ustedes estén tan perplejos y desorientados como muchos de nosotros, pero por favor no sigan defendiendo que lo que era bueno para todos hace unos años, ahora, en la crisis, no es bueno para cada uno de nosotros.

Si el Estado y sus representantes ya no pueden ocuparse de lo que no quiere ni puede atender la empresa privada o el mercado, por no serle rentable, quiero que sepa que a mí me sobrarían ustedes, y hasta me sobraría este País y las urnas.

Pero no deseo que ustedes se conviertan en algo innecesario; fueron ustedes capaces de modernizar mi País, de estrechar el abanico entre los pudientes y todos los demás, estableciendo provisiones públicas para compensar necesidades privadas. Y eso  mi memoria no lo va a olvidar nunca.

Comprendo que muchas cosas han cambiado, que lo que hace años tenía valor, hoy tiene menos apoyos, pero por favor no mezclen ni confundan más ese valor, con el precio que el gobierno conservador ha puesto a la sanidad, a la educación o al trabajo.

En casa escucho decir con pesadumbre a mis padres que el mundo por el que que tanto han luchado, y los logros que consiguieron, se están rompiendo y sus pedazos serán muy difíciles de recomponer en el futuro.

Me miran de soslayo y solo veo en sus ojos la enorme tristeza y la frustración de una esperanza muerta...

Atentamente le saluda
…..................................















mércores, 23 de novembro de 2011

UN LÉXICO PARLAMENTARIO, ALGO ESCÉPTICO...






Baldomero nome que significa audaz, é, un vello coñecido que leva máis de trinta anos dándolle voltas o seu léxico particular de terminoloxía parlamentaria, que anda a redactar.

De cando en vez procura unha reunión con deputados para actualizar e anovar coñecementos e así poñer ó día as novecentas trinta e seis entradas que ten o seu borrador, pero que non acaba de publicar por mor do seu perfeccionismo.

Baldomero foi parlamentario por un deses azares que ten a vida; ía na lista de suplentes cando lle coincidiu gobernar o seu grupo.

Como non tiñan os dirixentes do seu partido mais que uns poucos deputados con experiencia de goberno, a lista de Baldomero foise desprazando ata chegar a el mesmo.

A súa experiencia parlamentaria foi polo visto moi traumática porque non lle prestaron os compañeiros veteranos atención algunha, nin lle deron explicacións sobre este oficio e práctica; en consecuencia custoulle moito traballo chegar a coñecer por el mesmo en que consistían as chamadas mocións, interpelacións, e outras destrezas.

Prometeuse, despois de sufrir moito e tomar moitas notas, facilitarlle ás futuras señorías un documento en forma de léxico terminolóxico para que non tiveran que pasar polos seus apuros conceptuais e prácticos.

Onte mesmo convocoume para me consultar, segundo me dixo, algunhas das entradas do seu manual.

Cunhas estou de acordo, - comenteille - , outras parécenme que deberas darlle unha volta, e finalmente outras poucas parécenme mal porque son incorrectas e froito da túa mala experiencia.

Non te chamei para que me deras a túa opinión senón para que me fixeras achegas novas dos termos que aínda non teño pechados, -me dixo con moito aquel-.

É máis, comentoume baixando a voz,quixera que me buscaras axiña un editor de confianza, pois eu fun a unha ducia deles pero me din que teñen todo comprometido ata mais ou menos cando chegue o AVE, así que agora que vai gobernar Rajoy a saber cando acontecerá isto”...

Acabei por ofrecerlle a Baldomero unha solución prudente suxeríndolle primeiro publicar unha escolma no meu blog, mais que nada para tentear o ambiente literario máis próximo.
Vin a dicirlle en esencia: “Si despois de enviarlle unha mostra ós amigos parlamentarios de aquelo que tes escrito, recibimos criticas serias, avísoche, e queimas o ditoso léxico.
Se pola contra pasan del, acompáñote a ver a un editor coñecido, que por publicar , publica calquera cousa...interesante ou atípica como esta túa...

Arrepentinme de darlle esta solución de compromiso, pero me perden os probes intelixentes sen fortuna, que desexan facer cousas arriscadas pero non teñen quen os subvencione.
Xusto o contrario do que acontece cos ousados, listos ou non, con moito patrimonio, que curiosamente sempre atopan acougo e solucións na Xunta para os seus proxectos.

vos queda logo unha síntese moi resumida das definicións do ameto parlamentario segundo Baldomero; da que vos agradezo me deades a vosa opinión.

Acordo Parlamentario: Situación dunha negociación que “ no principioé posible e razoable si coincide cos puntos de vista do goberno; e “no finalresolvese case sempre por acordo da maioría parlamentaria do executivo.

Acusación: Técnica política que consiste en eximir de responsabilidade e compromisos ó goberno, a costa da incompetencia e dispendio da oposición, cando era goberno.

Amigo parlamentario: case sempre un destacado e influínte deputado con responsabilidades no goberno.

Compañeiro parlamentario: case sempre un parlamentario do montón, propio ou alleo.

Comisión: Reunión de parlamentarios na que aprovéitanse os minutos, e pérdense as horas.

Consenso: Acordo incrible e case revolucionario, obtido ca mesma facilidade e rutina coa que se buscan e conseguen os desacordos.

Debate: discusión sobre diversos asuntos entre dous ou máis deputados, que está xeralmente predeterminada e decidida de antemán por calquera director xeral, ou alto cargo.

Interpelación: É a interrogación que lle fai a oposición o goberno sobre un asunto da súa responsabilidade, para obter case sempre do executivo, unha resposta iracunda sobre a irresponsabilidade do adversario por preguntar parvadas.

Moción: Proposta máis irresponsable que a Interpelación, na que se propoñen absurdos, segundo o goberno, como facer pontes onde non hai ríos, ou esixir que se cumpran os compromisos electorais.

Oposición: Opoñente ou adversario estúpido e incompatible case sempre cas decisións do goberno.

Regulamento da Cámara: conxunto de normas que serven á oposición, segundo o goberno, unicamente para reclamar as chamadas “cuestións de orde” en comisións e plenos, sobre de todo cando non hai desorde algún nelas.

Sesión de Control: Método e procedemento político de orixe alemán ou sueco, para criticar e tratar de corrixir ó Goberno, ás institucións, ou a economía dun país. En Galicia é basicamente unha coñecida marca de condóns.

Votación: Acción solemne, colectiva e complexa, que consiste apertar un determinado botón. Non confundir coa expresión “voto a tal” que ven sendo expresar ameazas, cabreo, xuramento,blasfemia ou sorpresa.











luns, 21 de novembro de 2011

EL DÍA DESPUÉS

Nunca te entregues ni te apartes
junto al camino,nunca digas
no puedo más y aquí me quedo...
(José Agustín Goytisolo).


Repetía siempre mi abuelo republicano que: “ todas las victorias son efímeras y todas las derrotas provisionales”.
Quizás esta expresión fuera consecuencia de la esperanza por superar aquel largo periodo de miedo y humillaciones que le tocó vivir.

Hemos sufrido los socialistas una muy seria derrota electoral. Pero debemos asumir desde hoy mismo que todas las derrotas son efímeras. En todas ellas si se ha luchado, y así ha sido, hay mucha dignidad y eso merece un gran respeto.

Se veía venir este descalabro de la mano de una brutal e indecente crisis financiera internacional que fue el gran problema para aquellos que aquí, y en casi toda Europa, tuvieron que gestionarla, y fue la solución sencilla para aquellos que aspiraban hacerse con el poder de forma casi gratuita.

Cometimos los socialistas errores forzados por responsabilidad y por las exigencias de un poderoso y omnipresente sistema económico, basado casi exclusivamente en la especulación y el consumo.
Ese sistema sin control político ya ha perdido definitivamente el miedo al trabajador, a la calle y a la revolución.
Lo que ahora nos echa encima será lo que hará posible aquello de que “todas las victorias son provisionales”.

Sabemos por experiencia que cuando se deposita tanta confianza, y por tantas personas en una sola formación otorgándole el poder absoluto, se genera una gran frustración si sus responsables no son capaces de satisfacer las expectativas de sus votantes en un plazo razonable.

Debemos aguardar a que este nuevo gobierno que llega, haga su trabajo y aplique aquellas medidas que ya no podrá ocultar por más tiempo, demostrando de este modo a los ciudadanos lo que va a decidir y resolver en materia de empleo, sanidad, educación o pensiones.
Se va a producir de forma previsible un profundo cambio en pocos meses, pasando de un modelo social y económico a otro, este último más ajustado a las necesidades del capital y del mercado; todo ello conducido por el Partido Popular y su abultada mayoría absoluta, aunque esta formación política intentará a partir de ahora interesados abrazos del oso e invocaciones a las responsabilidades de los demás, que no existieron en su comportamiento con el gobierno socialista, y que con esa mayoría son innecesarios aunque sean deseables siempre.

Que nadie se llame a engaño, caminamos desde ahora mismo hacia una nueva forma de vida o de vivir, en la que se van a transformar las formas de trabajar; de aprender; de cuidarnos, de amar o de atender a los más débiles.

Un modelo que yo presiento deseando equivocarme, menos justo y solidario que el de hoy.
Un modelo donde la memoria histórica será nuevamente borrada y condenada al ostracismo; donde volverán a ser otra vez humilladas en nombre de la economía y del gobierno “como Dios manda”, las comunidades y las personas, tanto en el empleo y el trabajo, como en las relaciones personales y en sus necesidades básicas.

Pero como siempre ha sucedido, pasara un tiempo y la victoria de los conservadores de hoy, junto a las medidas que van a adoptar se volverán en su contra, y será esta la mejor experiencia para valorarlos, conocerlos y para derrotarlos pasado mañana en las urnas nuevamente.

Entonces, algunos de los nuestros, serán los que tomen nuevamente las riendas del poder político, y en esos días se volverán a impulsar las virtudes de la colaboración y la cooperación; y sera entonces cuando los colectivos sociales junto al interés general vuelvan a ser lo prioritario, y en esas fechas se impedirá que unos pocos individuos ambiciosos y egoístas, ordenen de forma autoritaria la convivencia y la economía apoderándose de grandes cantidades de bienes, mientras otros, la inmensa mayoría se encuentren con dificultades.

La derrota siempre es efímera...





martes, 15 de novembro de 2011

RAJOY, ESE DESCOÑECIDO

Rajoy non sei ben o que é, nin o que pode ser no futuro, pero do que estou seguro é do que non é, nin pode chegar a ser, coñecendo o seu pasado.

Non é un bo xestor; e así se demostra desde os seus pasos previos pola Deputación Provincial de Pontevedra; Vicepresidente da Xunta de Galicia; ou posteriormente polos Ministerios de Educación e Cultura, Administracións Públicas, Interior (2001) ou Presidencia de Goberno. Deses cargos e actuacións lembramos unicamente como xestións salientables case exclusivamente aquilo dos "hilillos de plastilina" como asunto máis destacado do que dixo -e fixo-, en nove anos de goberno do PP.

Eserenovador, resulta xa que logo, ten algo máis de trinta anos de actividade pública dende que o 20 de outubro de 1981 fose nomeado Deputado do Parlamento de Galicia; desde aquela data nunca foi nada claro explicando o que facía, ou pretendía facer politicamente, nin en Galicia -o cal é bastante propio da nosa idiosincrasia-, nin no goberno de España o cal serve para manterse a cuberto de preguntas inoportunas, e mais evitar ca política se xulgue polo resultados.

A min sempre me recordou no seu falar ó marqués de “Entreambasaguas” que nada dicía que tivera un mínimo de obrigas. Nobre que falaba pouco do que facía e sabía, porque pouco facía e non sabía moito do que falaba.

Rajoy quizais inspirado na cantiga galega aquela que diIndo para non sei onde/ atopei non sei con quen/ na porta de non me acordo/ non llo digas a ninguén, atopou a formula política ideal para expresar - de xeito intelixente-, as mellores respostas sen facerse as mellores e máis comprometidas preguntas. E sobre todo sen deixar que ninguén llas formulara.
So fala Rajoy de desexos colectivos, de aquelo que todos quixeramos sucedera coma ideal, ou daquilo que apoiaríamos con convicción :“traballo para todos”, “seriedade”, “boa xestión”, “honestidade”, “prestixio, ou aqueloutro dequeremos transmitir unha mensaxe de confianza. Acompañado, iso si, sempre do retrouso¡como Dios manda!.
Ten Rajoy certas frases lapidarias e oportunas comoSeremos implacables en la lucha contra la corrupción, expresada coincidindo cas decenas de prevaricacións, corruptelas e subornos atribuídos a responsables do seu partido, ou :“ Si usted no cumple le pondrán bombas, y si no hay bombas, es porque habrá cedido”, un xeito moi orixinal e propio do PP e del mesmo, de entender a colaboración institucional co actual goberno na loita pasada contra da ETA.

Rajoy non defende un modelo social, económico e político no que os colectivos sociais teñan cabida nos servizos públicos tal e coma están concibidos.
Non está a favor de que os que máis teñen contribúan cos seus impostos a axudar en circunstancias de crise como as actuais. El cree simplemente ca longa man do mercado rematará por amañar as cousas. Posiblemente así sexa, pero só despois de parasitar ese mercado en proveito propio, o pouco estado de benestar que hoxe temos.

Rajoy está a favor de que uns poucos ordenen autoritariamente o xeito de entender a nosa convivencia, dispoñendo ó que se pode e non se pode facer cos dereitos e liberdades individuais.
E así, está por rebaixar ou eliminar dereitos de colectivos xa acadados, coma os relacionados co aborto ou o matrimonio entre persoas de igual sexo, ou cos dereitos relacionados ca sanidade, pensións ou educación tal e como os temos concibido hoxe en dia.

Ese é o home que nos mostra en plena campaña electoral un pequeno anaco do disfrace que agocha, e que acabamos de descubrir no recente debate retransmitido na televisión, co mal disimulado xesto de ler o que tiña que dicir mirándonos os ollos os cidadáns.

Do señor Rajoy agardo pouco, -e dende logo nada positivo-, por iso a algúns non nos vai decepcionar nin sorprender en case nada.

Pero coido que vai deixar tirados sen esperanza e sen axudas do Estado os mais febles, que serán moitos de aqueles que o domingo decepcionados, indignados, desconcertados e asustados polo que xa lles ten acontecido de negativo, por mor da crise nas súas vidas e de medidas mal explicadas,probaran inxenuamentea cambiar de persoas e de modelo, para tentar cambiar as súas circunstancias persoais.
E cambiarán sen dubida algunha. ¡Pero a peor!.



¡










sábado, 12 de novembro de 2011

SUEÑOS QUE NO SE RONCAN



Una mala noche y un mal sueño de esos que no se roncan lo tiene cualquiera, pero dejan siempre mal cuerpo y peor cabeza al despertar.
Una conversación en el mismo que parecía ser muy real con un amigo de la infancia, me llevó a comentar con él asuntos que nos preocupan sobre la situación económico- social actual.

Chusco me comentaba en el sueño, que si consultas a expertos en número suficiente siempre podrás encontrar diversas soluciones a la crisis actual, muchas de ellas antagónicas.

De ahí, me dice, los muchos tanteos, las recetas, que aquí y fuera de aquí se están experimentando por los responsables políticos, al servicio de la economía, para arreglar la situación en la que estamos.

Unos, nos comentan como solucionar los problemas y lo dicen bien pero no dicen nada.
Esta forma de actuar se acepta con esperanza, porque la música suena bien, aunque muchos sepan de sobra que no hay orquesta ni partitura creíble que interprete esa sinfonía de la realidad.
Esa situación evidencia entre otras cosas, que la información interesada que recibimos, sigue siendo la de evitar que pensemos por nuestra cuenta.

Otros ahora, nos explican muy bien como buscar el mayor bien o el mal menor, conservando al menos algunas prestaciones sociales y servicios básicos; pero como esto no favorece los intereses de los más poderosos, el asunto está condenado de antemano.
Además son los que no han podido evitar el paro descomunal, y por lo tanto tienen en cada desempleado un voto menos, porque muchos de ellos piensan aunque no lo manifiesten : “muera yo y todos os filisteos”.

El votante actual y común de nuestra derecha no es ni bueno ni es malo, es incorregible, y sigue confundiendo sus intereses particulares con la gestión de la administración del País.
Tienen claro que hay que ir a votar por los “suyos”, aunque en la practica estos donde gobiernan, no hagan nada útil por solucionar los problemas que nos aquejan, tal y como sucede en Galicia.

A los votantes de las izquierdas,les basta un pretexto para la auto-critica, para el desanimo, para reprobar la soluciones adoptadas, y para no votar. Además están muy divididos compitiendo por el mismo espacio en media docena de formaciones.

Y por último hay otro grupo muy numeroso que votará entre el miedo y la esperanza, ¡a los Reyes Magos!...

Vivimos la época del mal menor; y se piensa de forma muy general que es mejor tener un empleo miserable que no tenerlo, o una sanidad pública con repago que una privada solamente.

Más tarde entenderán todos ellos que es normal que la educación privada sea de mejor calidad que la pública; aceptaran tener derecho a una pequeña pensión si han cotizado treinta y cinco años o mas, y que si desean tener más ingresos habrán de completar la misma,si pueden, en forma de planes de pensión en las entidades financieras y, finalmente, asumirán que es necesario el despido libre, para que así funcione de forma más flexible el mercado laboral.

En pocos años serán sustituidos en las empresas los trabajadores mayores de cincuenta años por jóvenes sobradamente preparados que ganarán la mitad, y de este modo se ahorraran una pasta en antigüedad y seguridad social nuestros empresarios.
Y muchos hasta celebrarán con satisfacción que sus hijos tengan por fin un trabajo, aunque este sea inestable, mal pagado, humillante, y los padres queden en el paro sin derecho a una pensión decente.

Desperté sudando cuando la radio empezaba a dar las noticias de las siete de la mañana, en las que se adelantaba como cosa ya hecha el resultado final electoral...¿será que lo soñaron también?











xoves, 3 de novembro de 2011

LOS EUFEMISMOS DEL PROGRAMA ELECTORAL DEL PP




Sostiene el profesor Louro que hay gentes que todavía confunden el peso material, o fuerza con que atrae la Tierra cualquier cuerpo, incluidas las 212 paginas del Programa Electoral del PP; con la calidad y credibilidad de las soluciones y medidas políticas reflejadas en ese documento.

Demuestra científicamente el profesor con papel y lápiz las cifras concretas de ese objetivo “peso” programático, en forma de libro, y me explica que con un gramaje de 80 gr./m2, cada folio supone unos 4.98 gramos, y en consecuencia, los doscientos doce folios del programa del PP, suponen unos 1055 gr., es decir, mas de un kilo de papel, sin contar tapas, para aclarar bien poco a los votantes sobre lo que pretenden hacer con su política económica y social en España, si llegan gobernar.

Esta actitud tiene mucho de soberbia política,y poca consideración con la inteligencia de los electores, pues no se debe redactar un programa - parodiando a D. Baltasar Gracián -, sólo para ejercitar brazos y músculos despistando formalmente al elector, sino para informarle y explicar minuciosamente las ideas que se pretenden aplicar en el gobierno de un País.
Es lamentable que se tienda muchas veces a sustituir la necesaria claridad expositiva por eso que se llaman eufemismos, que vienen siendo algunas expresiones que sustituyen a otras más reales, groseras o consideradas políticamente incorrectas, pero que aclararían rigurosamente lo que se quiere hacer o decir en la práctica.

En las circunstancias actuales no es nada sencillo cambiar los hechos económicos sin producir muchas tensiones sociales y electorales, y en esas circunstancias la tentación es casi siempre la de modificar el lenguaje utilizando perífrasis, ambigüedad y disimulos.
Este es el caso, y lo podemos comprobar en ese programa electoral; les dejo una pequeña muestra:

El capital, es el”ahorro”; la privatización de servicios públicos recibe diversas acepciones como: “liberalización”, “flexibilidad de gestión", o simplemente la “entrada de nuevos operadores”; las concesiones administrativas para empresas privadas,equivalen a, “las colaboraciones público-privadas”; los centros educativos concertados pasan a ser una ”oferta de iniciativa social”, los “mecanismos efectivos de flexibilidad interna de las empresas”,serán una nueva forma de despido libre empresarial,; los gastos y los recortes, son simples “ajustes necesarios”.

Las repeticiones de determinadas palabras o conceptos de este programa, están calculados de forma etimológica y se cuantifican en número inversamente proporcional a su riesgo electoral.
Así aparece en programa la tan esperada y deseada palabra “empleo” mas de doscientas veces; ciento treinta y siete veces la enérgica expresión “impulsaremos”;setenta y una las valientes “medidas”; cuarenta la cuatro los solemnes “compromisos”, y, el ansiado “trabajo” junto con la demandada “austeridad”, 23 veces.

Palabras menos gratas y sonoras, como la revisionista “adecuaremos” sólo aparece dos veces; otras dos la policial “perseguiremos”; tres, los indeseados “impuestos” y una vez sola, la referida a las centrales “nucleares”.

Resumiendo y traduciendo entre renglones lo leído, podemos opinar sin demasiado riesgo a equivocarnos, que se va a privatizar todo lo que sea rentable, o aquello que pueda parasitar el mercado y el capital, que es en definitiva el objetivo final del nuevo modelo que se nos ofrece en este programa, y de la formación política conservadora que lo sustenta y defiende. 
La apariencia siempre es hermosa...