A VALENTIA A NACER DO NOSO MEDO

A VALENTÍA A NACER DO NOSO MEDO

Este goberno ten conseguido aplicar con éxito tres mañas para conseguir os seus fins: a) provocar grandes doses de medo na sociedade; b) vender como verdadeira a súa impostura; e, c) desprestixiar e anular a memoria colectiva.

Rajoy e o seu goberno despois de asegurar que viñan a restituír a nosa confianza e a dos mercados, adicáronse a infundir medo utilizando tódolos recursos posibles: Destruíndo o traballo, facilitando o despedimento; rebaixando os salarios; anulando dereitos; privatizando pouco a pouco servizos esenciais...

Desatouse en cadea o medo e, este, foise axigantándose, contaxiando a poboación.

Así xustificase e mais enténdese a parálise e pasividade que estamos a ver, e, así se logra destruír de paseniño sen demasiado ruído todo conseguido.

Non está o País para vivir sen medo, pero non se pode vivir sempre cheo de medo pervertendo nosa escala de valores.

Eu ben sei que a nosa coraxe ten que nacer dese medo.

O repetía sempre Cherterton,“só os febles poden ser valentes”; imos camiño de ser moi fráxiles, logo so nos resta agardar un pouco mais.

Este goberno méntenos en case todo.

Xa o fixo o anterior goberno conservador de Aznar.

Abonda recordar os atentados do 11 de Marzo do 2004 e o intento de atribuílos a ETA, ou lembrar aquela enfática frase do entón Presidente

“ Poden estar seguros de que o réxime iraquí ten armas de destrución masivas”.

Mente e incumpre Rajoy co comprometido: Na suba de impostos; no copago sanitario; nas rebaixas por prestacións do desemprego; nas axudas por becas; na non redución de altos cargos;na reforma laboral prometida para crear emprego; na amnistía fiscal, ou co rescate a banca negado tantas veces...e agora tenta reducir mais as pensións de xubilación.

En Galicia, nos últimos trinta anos asistimos na maioría das nosas cidades a un fondo cambio do renacemento urbano, da sanidade pública; das grandes obras públicas, xunto ca cultura, as liberdades e a protección social... en boa medida da man de gobernos no Estado e na Autonomía con presidencias e alcaldes socialistas.

A loita da memoria contra do esquecemento de todo o positivo conseguido, non vai seren posible, por moito co desexen desde o goberno e desde oportunismos emerxentes.

A memoria está aí, agochada polo momento, con medo tamén, pero agardando denunciar axiña esas artimañas...

Os recordos son o último que se esquece...

TESTEMUÑA DO MEDO

TESTEMUÑA DO MEDO

Tomei un café con Ernesto amigo e periodista dun pequeno periódico.

Teño intres, lle comentei, en que me deas o teu punto de vista sobre o xeito de elaborar a información no teu xornal, e tamén nos medios de comunicación en xeral.

Pídeme axiña Ernesto que manteña certa prudencia cos seus datos profesionais, e pasa a explicar a súa experiencia profesional :

― O problema de fondo é o seguinte : “de seren vixiantes e críticos co poder, convertémonos todos, como di Gabilondo, en “vixiantes da sociedade”.

E dicir, de seren os medios de comunicación, “representantes críticos dos cidadáns diante do poder, pasan a seren representantes do poder diante da xente”.

―Moitos dos xornais e medios de comunicación pequenos, temos que auto- censurarnos, e mais eludir ou disfrazar a critica en contra dos gobernos, algunhas institucións ou grandes empresas, pois o poder, en calquera das súas formas, se ten oportunidade exercese, e unha vez cabreado, nin admite bromas, nin liberdades de expresión que poidan prexudicalos; logo daquela, cagáchela!. Pasou co Xornal de Galicia...e outros que van no seu camiño...

―Nos temos ordes de darlle as informacións políticas e mais económicas “delicadas”, unha redacción ambigua, ou explicacións favorables. Poñereite un exemplo:

―Fai dias lín dous titulares en dous medios de comunicación.

―Un deles dicía : “ O Sergas pechará este verano máis de 900 camas”.

No outro medio titulábase deste outro xeito: “ O Sergas manterá operativas este verano ó 87% das camas...”. Un é un medio dominante e influínte, o outro moito mais feble e dependente. Depende do que lerás sacabas unha conclusión ou outra.

Logo, esas informacións serven a determinados intereses non ?. Lle pregunto.

―Naturalmente meu !. Intereses económicos, financeiros, decisións políticas e, certos acordos non escritos. Logo que pensabas ti paspán !.

Non hai logo información boa e fiable, retruqueille.

― Home, pode habela...As informacións boas sabemos todos, que son aquelas que non buscan consecuencias exclusivamente comerciais, e sabe conectar cos intereses reais da sociedade. Iso prodúcese en moitos casos, incluso no meu xornal.

Como cales? ― lle preguntei.

―Pois vodas, bautizos, falecementos, a meteoroloxía, os programas de TV, obras rematadas, asuntos de sociedade ou accidentes ... Vas entendendo non?.

Como te sentes persoalmente nesta situación?

―Eu non me rindo, pero entendo e sei que mais que ríspeto polo periodismo e a prensa, hoxe ténselle medo e desconfianza, case tanto como lle temos nos o goberno actual...

― As veces, para perdoarme a min mesmo, ate fago algún comentario en internet, baixo un alcume no que escrebo o que me peta, sen faltarlle o ríspeto a ninguén, pero poñendo a caldo moitas das parvadas que outros coma min, creo que escreben forzadamente.

O malo de internet é que entre os comentaristas- internautas espontáneos das noticias e dos articulistas, haiche moito odio solto, moito exceso de ideoloxía, moito falcatrueiro, e pouca solvencia que garanta a credibilidade dos que alí se expresan...

Quedei outro día para falar con Ernesto, pero só de fútbol...

QUE APROVEITE !

QUE APROVEITE!

Na casa do Paspallás, ala polas terras de A Mahía, un grupo de amigos temos sempre o noso dispor, unha cocina de ferro, unha grellada na horta, e dúas mesas onde xantar.

Unha delas, rodeando a cocina, e outra, de pedra,que usamos nos veranos, baixo unha figueira de uns cincuenta anos, que da olor e ata sabor aos que debaixo dela comemos.

Cando imos a casa do Paspallás poñémonos de acordo previamente, e mercamos na praza de abastos o que logo serve de prato principal, mais algunha lambetada, xunto naturalmente co viño.

O Paspallás fai a súa acostumada presentación nas reunións sobre o que el chama “consellos gastronómicos”, entre os que mestura sempre outras recomendacións e advertencias.

―Tedes que lle botar mais imaxinación o que mercades e ides cociñar. Para comer bistés con patacas, ou ovos fritidos, escusades vir aquí...

Cómese mellor cando usades a fantasía ... aquí non vides a vos nutrir, iso non é saber xantar. !

Non quero que veñades a cociñar de xeito “desregulado”, onde todo vale, como na economía actual...

―Saber comer ben marca un xeito de vida, un estilo propio, unha identidade...

Unha comida preparada con creatividade, é sempre mais agradecida e san que unha lupanda.

Unha modesta ave, un peixe de río, ou uns chícharos, poden seren unha delicia si se saben preparar.

―Todos recordaredes aqueles pombiños de Maximino o “Poeta da Mahía”,que Olegario preparou o espeto con manteiga de porco, e castañas de guarnición...

―E como a crise vai durar moitos anos, estes xantares faranse mais nas casas, e daranse retornos a terra dos avós, e de algún amigo... aquí teredes sempre o voso fogar... Se traedes viandas...!. (Aplausos)

Despois do seu acostumado discurso que provoca consensos caralláns, onte mesmo preparamos unha empanada de croques repoludos da Ría de Noia.

Alí mesmo, enriba da masa, abrímolos berberechos de paseniño un a un, alí mesmo, enriba da masa, xenerosamente deixaron un anaco do mar do Barbanza entre a zaragallada, e, alí mesmo, despois de pasar polo forno da cocina de ferro comprobamos o degustala con tódolos sentidos, que a nosa empanada escondía con pudor deliciosos tesouros, que nada tiñan que ver cos da pizza, que mostran sempre na súa nudez, as súas miserias gastronómicas...

CANTARES GALEGOS

CANTARES GALLEGOS

Fun invitado co motivo do 150º aniversario da publicación dos Cantares Galegos ao noso Parlamento de Galicia.

Fai a introdución do acto Marina Mayoral.

Extraordinaria coma sempre, coméntanos coma Rosalia de Castro prescindiu nos Cantares da súa visión desolada e, cede nesta obra a súa voz ó pobo que e quen fala.

O Poema “Castellanos de Castilla”, sérvelle para dar resposta ó mal trato que en Castela recibían daquela os nosos segadores.

Un pobo, o noso, empobrecido,explotado,e deostado, obrigan a poetisa a rebelarse con dor e amargura nos versos.

“Castellanos de Castilla/ tratade ben ós galegos/ cando van, van coma rosas/ cando ven, ven coma negros” .

Naquel poema os casteláns, son tachados de ter mal corazón, alma como as penas duras, de non ter entrañas no peito... e cousas aínda peores sobre Castela....

Non imaxino a maioría dos nosos representantes políticos carentes de sentimentos, e dicir, sen capacidade para desexar maior xustiza social e, desinteresados de canto sucede o seu arredor.

Non imaxino a ningunha persoa, que despois de ter loitado moitos anos por mellorar as condicións de traballo e vida da xente, non se conmocione o comprobar coma tódolos seus esforzos estanse a desfacer ou camiñan en claro retroceso .

Os sentimentos entón non se din, se mostran.

Si algún político se emociona no seu discurso e rompéselle a voz que se enche de bagoas, non fai mais que mostrar os seus sentimentos.

Non deberamos de temer ós sentimentos, só a súa expresión, nas que as veces pódense dar exabruptos, descortesías e, ata chegar a bater co puño nunha mesa ou no estrado... substituíndo así o desexo incontrolado de estamparlle a cara a alguén, que ten responsabilidade sobre o que de prexudicial nos acontece, sexa un banqueiro, un empresario ou político.

É normal que sintamos xenreira cando está ameazada a nosa integridade, a nosa identidade, a da nosa familia, a dos nosos amigos ou a de moitos cidadáns.

Hoxe están a ser agredidos, acosados e intimidados: moitos millóns de parados; os hipotecados; os pensionistas; os autónomos, e mais do cincuenta por cento dos nosos mozos no desemprego...

O Presidente Feijoo, tomou a palabra neste acto conmemorativo para recordarmos “Que Galicia constrúese con dialogo, porque a pluma e mais as palabras, son mais fortes cas pelexas...”. Ten razón... en teoría...

Magoa que non sexa o Presidente galego mais coherente e menos provocador cas súas propias verbas no hemiciclo; mais comprensivo cas críticas xustas ou non que recibe, porque a altura política dun dirixente mídese tamén polo trato xeneroso e tolerante que ofrece ás minorías, e, por asumir que certos excesos parlamentarios teñen a súa orixe, na impotencia política da oposición fronte o sufrimento das vítimas das crises, e as veces tamén, nunha sectaria xestión da maioría absoluta.