DON HILARIO O DERRADEIRO RADIO AFECCIONADO

DON HILARIO O DERRADEIRO RADIO AFECCIONADO

Dicíame don Hilario  que hai dúas formas de vivir, unha chámase sobrevivir,  e serve para  ir vivindo, a outra, imaxinarse unha vida nova despois da morte, e serve  para ir morrendo. Logo díxome con moito retintín.. pero sempre hai xente que nin sobrevive, nin  morre de todo…

 Don Hilario, ten  mirada nova  e  sorriso dun neno pillaban.

Coméntame que cando mira cara atrás, non sente vergoña de nada do que leva feito. E dime sorrindo que leva feito moitas…

 ─Sonche dos que sobreviven ca pensión de 650 euros nunha casa sen hipoteca, comida moi san, e dicir  desa que non sabe a  nada,  e pouca calefacción…

─Antes cando vivía a miña Bieita, a casa estaba mais quente, o xantar era mellor e variado, e aínda sobraban tódolos meses uns euros para os netos, e para os “vicios” meus, agora non sei como fago para estares tan xusto sempre...

E que os servizos e os impostos indirectos como o IVE, subiron moito Don Hilario, díxenlle poñendo cara seria coma os economistas actuais…

─Será logo iso. Eu crin que era o meu gasto en electricidade, pois polas noites fago moita radio, e o custe da enerxía eléctrica e case coma o do solomillo…

Xa sei que é  vostede un practicante de radio afeccionado moi notable. Un dos poucos que quedan, despois de que o telefono  móbil rematara con todos vostedes.

─ Pois é  así , mais eu sigo ca miña radio de sempre,  ca antena direccional de catro elementos, e comunicándome a larga distancia ou distancia descoñecida, de cando en vez…

Por certo, díxenlle como se tal cousa, escoitei do noso común amigo Filomeno, unha historia que non acabo de crer, algo así como unha comunicación súa moi estraña...

─ Xa sospeitaba eu que ti viñas por me quitar algunha noticia para o teu blog…Si cha conto ninguén a vai crer, a vas facer o ridículo diante dos tres ou catro amigos que len as parvadas tuas…

Non se preocupe  don Hilario, vostede cóntema, que eu sonlle especialista en incertezas e contos incribles, e ademais asegúrolle que ninguén cre xa en nada que non lle conveña moito, salvo na política do PP, ainda que lle conveña  pouco… respondinlle.

─Pois ben, ala ti… cóntoche. Fai uns meses, fíxenlle un arranxo a miña vella emisora, esa que ves aí sobre a mesa, a Galaxy Saturn, e conseguín baixala de 20 megahercios con un truco vello, hoxe case esquecido… Púxenme a emitir polas cinco bandas, unha a unha, e de súpeto en cw, escoitei unha remota e afastada voz con algunha distorsión que me resultou algo  coñecida…

─  Hilario dicíame, Hilario, andas feito un lacazan!. Comes mal, andas a estragar a saúde por non pagar as pastillas para a túa arritmia do corazón,  pasas friaxe canto queres; non mudas a roupa da cama nin os calzóns desde fai un mes, e por riba desbaratas a pensión en parvadas como transistores e cables coaxiais …

─  E ti quen ves sendo?. E coma sabes esas cousas?… Pregunteille…

─Eso é o de menos!, tes que deitarte mais cedo e abrigarte mellor ca manta de lan vella;  apagar sempre a luz da cociña que deixas acesa moitas veces; e  aproveitar o pan reseso para facer con el unha tortilla con un pouco  leite e un ovo;  tamén tes  que deixar de pensar no marisco, que xa sabes que te senta mal e dáche alerxia…

─Esta ben, pero ti quen raios es !.

─ Iso non che importa agora, xa falaremos diso outro día,  ti  faime caso como llo fas ó Feijoo, a pesares de que nin é quen che paga a pensión, nin é quen de darlle traballo ós teus netos…Nin tan sequera te coñece...!

─Vale, vale, pero ti porque frecuencia traballas?...

--Non contestou ninguén. Cortouse  de súpeto a conversa.
Logo cavilei: non hai ninguen que saiba tantas cousas de min coma a miña querida Bieita... e, sería ela ?.

AS PEDRAS FLORECIDAS

AS PEDRAS FLORECIDAS

Supoño eu que un escritor non se pode plaxiar a si mesmo, pero unha vez, un dos mais grandes escritores me dixo:

“Sorrí sempre así, porque non sabes nunca quen se pode namorar do teu sorriso”...

Iso mesmo descubrín que dicía un dos personaxes dunha novela súa...

Eu andaba entusiasmado na súa compaña, e levaba prendida na faciana un sorriso permanente...

Paseabamos co alcalde Xerardo Estevez varios amigos con ese escritor, pola Praza do Obradoiro, mentres este comentaba que non había praza no mundo mais fermosa que a de Siena...

― Ate o de hoxe non o dubidei, pero agora titubeo... aquí, nesta Praza, con este aire xuvenil que non permite pensar na súa idade venerable, senón que parece construída o día anterior por alguén que houbera perdido o sentido do tempo...

Poucos dias despois escribía un articulo na prensa, titulado “ Viendo llover en Galicia”.

Chicho Losa concelleiro de cultura de aquela, home culto e cheo de xenialidades espontáneas, ampliou o devandito artigo no prelo a tamaño cartel de mais de un metro cadrado , e, mandouno poñer en forma de anuncio nos parques da Cidade.

Pasou bastante desapercibido. Proba inequívoca de que liase pouco de aquela.

Gabriel Garcia Márquez, deixounos o recordo da súa presenza en Compostela nesa loita implacable dos escritores por sobrevivir o esquecemento e a soidade.

Estou seguro que ao igual que esas pedras florecidas que tanto lle chamaron a atención, vive e vivira nos corazóns de moitos dos seus lectores.

A Santiago teñen chegado papas, reis, premios nobel, responsables políticos de todo o mundo, personalidades relevantes, e millóns de visitantes...

Que eu recorde en só uns poucos anos presenzas coma as de Juan Pablo II; o Rei Juan Carlos; Mitterrand; Helmut Kohl; Felipe Gonzalez; ou Stephen Hawkins... foron constantes na Cidade.

Hoxe, esas personalidades veñen en menor medida, iso debera  facernos reflexionar.

Presenzas de eses ilustres visitantes que a cidade e moitos cidadáns, viron pasar con indiferenza e desinterese, coma se fora unha inescusable obriga deles vir aquí a contemplar a milagre das pedras florecidas navegando polo tempo.
E de paso, consumir un pouco de viño do ribeiro e mais un anaco de empanada de raxo do pais.

Menos mal que os santos de pedra, sempre mais acolledores que os de carne mortal, lles sorriron garimosamente, conscientes de que os que aquí veñen, traen con eles prestixio, admiración, e o recoñecemento que se lle ten a historia, ao arte, a cultura, e, a un Camiño resucitado, que foi acercando Europa a Galicia, aínda que non tanto, Galicia a Europa...

BREIXO O UROMANTE

BREIXO O UROMANTE

O Breixo e mais eu, levabamos no bar unhas tres horas e seis xarras de cervexa falando de cousas de ir e vir. Tamén fixeramos dúas viaxes ó escusado, a baleirar parte do bebido.

Na terceira micción coincidimos os dous nas gañas, e fomos xuntos, coma fan case sempre as mulleres, non sei ben porque razón...

Estando na faena, Breixo mirándome de esguello soltoume:

―Non sei si o sabías, pero eu son uromante...

Debín, pola de sorpresa da miña faciana, facerlle comprender que non entendía a que raios se estaba a referir, entón completou a súa explicación.

― Un uromante é unha persoa que practica a uromancia, e dicir a arte de adiviñar pola urina,e dicir polo mexo, o que ha de acontecerlle a xente.

Cortóuseme a medias a billa da miña vexiga por tres razóns; a primeira pola impresión da sorprendente confesión do meu amigo; a segunda porque Breixo xa tiña dirixida a súa mirada directamente o meu chorro, (mellor o meu fío prostático), e, en terceiro lugar, porque con un movemento rápido, estaba tentando recoller no seu vaso da cervexa, unha mostra das miñas augas menores, invadindo o sacrosanto espazo de meu baixo ventre.

Peguei un brinco e salvei coma puiden os pantalóns de acabar mollados.

Berreille, mirón, bébedo!...

― Non te alarmes rapaz, xa vin bastante, aínda que é mellor observar o mexado nun recipiente axeitado...

Regresamos a mesa en silencio, alí o Breixo comezou a contarme que levaba anos anticipándose ós acontecementos, adiviñando o futuro de moitas persoas a traveso dos seus ouriños.

― Levo pagado moitos cartos, e feito moitos trucos, para conseguir os mexos de algúns persoeiros. Outros veñen, mexan e pagan... eses son os clientes fixos. Os que me dan de comer...

Ti o que estas e tolo de remate, tes que facerte mirar en Conxo― díxenlle.

Non me prestou atención algunha. Xa non escoitaba. Seguiu falando.

― O poeta do Couto, ese que publicou “As choromicadas”, non sabe que se vai suicidar un dia destes. E o vai facer como Virginia Woolf, afogándose no río Ulla, con moitas pedras envolvidas nos seus poemas, que vai gardar nos petos do pantalón...

― Ó bocapodre e fachendoso político de Riotorto, quédalle un ano de troula. Tampouco sabe que rematará a súa carreira coma parado gorrón...

― O cóengo de Prados, descoñece que vai rematar liado ca criada e montarán entre os dous un puti-club na Coruña. Un novo emprendedor cheo de fe...

Basta xa!, díxenlle alporizado, tes que beber menos cervexa, e deixar en paz os mexos, polo menos os dos amigos.

E por certo, engadín inoportunamente, a que non se che ocorreu adiviñar o futuro nos teus ouriños?..

Nunca tal dixera. O Breixo, serio, pálido e inexpresivo, púxose en pe, e levou con el a xarra o servizo de cabaleiros. Seguino por se estaba indisposto...

Unha vez alí, mexou no recipiente, ollou o mesmo contraluz uns minutos, e volveuse cara a min sorrindo...

―Que sorte tes de seren meu amigo, quen te ía a dicir que nun par de anos vas ser xefe de gabinete, se queres, do próximo presidente do goberno...

Marchei do bar cambaleando e aguantando non mexar mais fora do testo, como fan moitos dos crédulos cidadáns que temos...

NOTAS TOMADAS MIENTRAS ESCUCHO

NOTAS TOMADAS MIENTRAS ESCUCHO

Parte de nuestra actual realidad informativa se reduce a lo aparente, a lo artificial y a lo falso.

Vivimos en una sociedad donde solo triunfa el espectáculo, el escándalo, las pantallas del ordenador, o de la televisión.

Muchas de las imágenes que vemos, las tertulias que escuchamos, o los artículos informativos que leemos, adaptan la realidad al formato adecuado; que suele ser, el que produce más cuota de pantalla, audiencia, o venta de ejemplares.

Todo lo que sucede tiene que entrar primero por los ojos, desde el amor, hasta la guerra, todo, interese o no, se retransmite o escribe sin pudor, y sin preservar la dignidad de las personas.

Se dijo, que malos testigos son siempre los ojos y los oídos cuando se tiene el alma de un bárbaro.

Y hay mucho bárbaro en las finanzas, en la política, en la iglesia,en los tribunales, en las cátedras y en las empresas del País.

Contamos hoy con  muchos más ignorantes que con  cabreados conscientes, los primeros siempre embisten sin razonar contra todo lo que ven, len o escuchan.

Ha triunfado el prejuicio social sobre el necesario y responsable juicio individual.

Opinar y prometer en política solo está permitido en abstracto. No interesa hablar claro ante la incertidumbre reinante.

Esa actitud estratégica de moda gana las elecciones, porque el hecho de juzgar, es decir esforzarse individualmente por conocer la verdad, ha quedado relegado en exclusiva a algunos jueces, que son aquellos que  no ponen su vanidad por delante de las leyes, o los que no mantienen las diligencias abiertas durante años, por no estar satisfechos nunca con las pruebas acumuladas.

Y mientras tanto, muchas pantallas, muchos micrófonos, y muchos periódicos, van celebrando con regodeo juicios anticipados, y repartiendo condenas que nunca llegarán a cumplirse, en nombre de su verdad editorial y de su conveniencia económica.

Y de este modo, nos estamos cargando las instituciones; los servicios públicos; sospechamos de todo y todos; nos denunciamos y criticamos los unos a los otros...

Hasta los delincuentes convictos se esfuerzan en demostrar con acusaciones extemporáneas y falsas, que todos somos iguales, y que no existe la honestidad en la vida pública.

Estamos en el principio de una nueva inquisición popular, impulsada, consciente o inconscientemente por los poderes del Estado.

Si hay que cambiar la realidad, por imperativo del mercado, se cambia la imagen, la frase radiofónica, la opinión en forma de información, o se retoca la encuesta de población activa, y se añaden lemas y letanías como: “España va bien”, “hay luz al final del túnel”, o los famosos “ brotes verdes”.

Mientras tanto se extendió de forma dogmática el concepto de tolerancia, que suena falsa, cuando se acepta mejor al corruptor que al corrupto.

Nos hemos vuelto más tolerantes con los intolerantes, por simple temor o ignorancia, o porqué perdimos la capacidad de indignarnos, ante las injusticias y las trapacerías.

Ahora nos llega nuevamente la hora de la independencia de Cataluña. Pronto será la de Euskadi.

Y llegan siempre históricamente con las crisis, siempre de la mano de nacionalistas, y alimentada por la insolidaridad y la exclusión del contrario.

En Cataluña hay mucha gente de clases medias y populares convencidas de  que el independentismo, les traerá la riqueza y el bienestar que les fue arrebatado por España.

Esta idea solo se combate con argumentos; con la política y con actitudes dialogantes pero firmes y claras, en el marco de convivencia que nos hemos dado, porque los motivos suelen ser personales e interesados, pero las razones pueden y deben compartirse...

Es decir, con una actitud democrática e inteligente, que este Gobierno conservador no practicó hasta la fecha con nadie...

CONSELLOS GASTRONOMICOS

CONSELLOS GASTRONÓMICOS

(Consellos do Plácido Couselo, marques de Entre-ambas-augas, señor de Vilariño, millonario de seu, rendeiro, e amigo meu por casualidade).

Se vas un día un bo restaurante, e lle pides o camareiro unha tortilla, un solombo con patacas, ou un linguado a prancha, es definitivamente un marulo, un pailán...que non sabe comer, dinos no café o Plácido, dirixíndose o Blas.

―Ós restaurantes prestixiosos vaise a catar pratos que na túa casa non podes, nin saberías preparar.

E certo que vas pagar por eles unha morea de cartos, pero a experiencia de ter saboreado un “carre de cabrito con cereixas de paté e maki de piquillos”...ou un “desxelo ós pistachos, con consomé de trufa negra e aire de mandarina”, deixan un pouso espiritual único...

Pouso espiritual non sei, pero do outro deben deixar ben pouco, replicoulle Blas,no medio das nosas gargalladas, porque a vista da dimensión do produto nos pratos, un pensa que dun so bocado rematas o pouso, xa que, “se te como non te vexo, e se te vexo non te como”...

― Xa estamos!. A vosa opinión unha vez mais vai da man dos tópicos.

Sodes uns ousados falando de asuntos dos que non sabedes nada.

Mais non me estraña, o confirmades politicamente cada pouco tempo.. Votades igual que comedes, sempre ó mesmo menú!.

E claro, deste xeito nunca chegades a coñecer o que é diferente...e de calidade.

A gastronomía, igual ca política, é unha actividade que obriga a empregar os cinco sentidos a vez, porque unha cousa e comer, e outra saber comer. Igual que unha cousa é votar e outra saber facelo.

Vos sabedes alimentarvos, pero non sabedes comer. Matades a fame con rutinas gastronómicas e políticas, e logo esquecedes o xantado e votado, con estes malos cafés de pota.

―Moi bo discurso Plácido, eu, non podo ir a eses restaurantes, nin probo esas delicadezas gastronómicas, mais dígoche que para min e para os meus intereses, é preferible xantar na miña casa un cocido de porco e galiña vella, xunto con unhas filloas de sobremesa, que falar das teorías e sabores duns pratos enredantes nos que a pescada sabe a coello, e a tenreira a bacallau, e por riba custan a metade da miña paga mensual.

E non che digo que estea mal o probalos pola experiencia culinaria, mais dígoche que para min o prioritario é alimentar a familia, e logo, co bandullo cheo, ler algo sobre os sete sabores da cachucha cocida do porco, escrito a poder seren, con unha lírica delicada.

―Está claro Blas, ti es o que comes, e dicir un home sen vista, sen olfacto, nin gusto, e sen tacto... !

E vos todos, sodes uns ignorantes, e así unicamente poderedes chegar a facer malos poemas sobre a fame...e ate unha inútil revolución socialista, para cambiar de cociñeiro, pero seguiredes comendo mal, e votando peor.

Acabamos as cervexas entre risas e marchamos para casa, eu, roendo un oso dos callos da tapa, e, imaxinándome, cos cinco sentidos, a que raios saberá a trufa con mandarina...