ROXELIO

                              ROXELIO

Roxelio cando era mais novo traballou de peón nas plataformas do petróleo do Mar do Norte; nunha fabrica de coitelos de Austria; de chofer na casa dun banqueiro francés, e de xardineiro en Londres, na mansión dun rico industrial.
   

  Fun entrevistalo polo seu noventa aniversario, e tamén por charlar un rato con un compañeiro comprometido politicamente, (fora concelleiro socialista nunha lexislatura fai 25 anos).

 Roxelio tivo sempre creto de ter moito sentido común, e  falar claro. (O frecuente é a carencia  dunha das dúas opción, e as veces ambas).

 Leveille un agasallo e despois de darlle os parabéns comecei por   lle preguntar, si na súa opinión a  nosa actual sociedade  precisaba dunha fonda renovación de representantes …

─ Mira Toxo, o gastado non é o vello, senón o que non funciona. O envellecemento das persoas e das ideas, comeza cando non hai proxectos, que veñen sempre do descoñecemento fondo da realidade; cando se perde a memoria, ou cando se cree que as cousas importantes   concluíron ou non se  poden cambiar.

Descolocoume. Un home viaxado pero con poucos estudios, expresándose deste xeito, desconcerta sempre un pouco. Tratei de poñerme no seu lugar e lle empecei a comentar:

 Roxelio ─ Me poño no teu lugar e coido que  …

─Non sigas por ese camiño!. Ti non estás no meu lugar, sómente o imaxinas. Igual co imaxinan aqueles políticos que fan discursos, e  prometen solucións nesta e noutras campañas.

─Ti, e mais todos eles, non estariades no meu lugar salvo que tiverades noventa anos; vivirades nunha casa  de 60 m2, con unha cocina de ferro bilbaína; dous cuartos, unha horta de un ferrado,  unha  pensión  pequena, dous fillos mortos,  e, houberades pasado fame, e moita morriña polo mundo adiante ...

Perdoa no era a miña intención…(recordei entón que Roxelio cría  firmemente que as ideas e a vontade, dependían nel, coma en case todos nos, das condicións sociais e mais económicas…).

    

 ─En que andas agora de xubilado ?.

─  Dende que me xubilei, cultivaba a horta, e mais ía pescar polas tardes o peirao fanecas e algunha robaliza, agora, por culpa da reuma, só cultivo a dignidade. Que é o único que na vellez se  pode facer, e, no nome dela, aprendín a non estar onde non debo, ou onde non me queren.

─Pero aquí na miña casa que mira o mar, estou moi ben, polo menos  mentres a cabeza funcione e as pernas me leven a pasear. Tamén acollo a quen venme ver e a  charlar, sen lle preguntar que é, senón quen é, ou de quen é. A ti coñézote ben, e a pesares de elo aprécioche moito… (risas)..…

 Amigo Roxelio, os asuntos económicos, os sociais e a falta de  traballo van mal no País coma sabes, e  moitos nos preguntamos como amañar a situación…

─ Hoxe hai moito medo, e moito ignorante e parvo. En boa parte impulsados polos gobernos e as televisións. Pero non se pode nin vivir ni saír da crise así… O medo colectivo impide as solucións e fainos egoístas. A ignorancia e o medo pódense curar pero a  estupidez non.. ! (pausa).

─ As persoas adaptámonos a realidade como mal menor, non somos coma nos imaxinan os demais, nin coma  imaxinamos ser nos mesmos, pero a pesares deso hai que confiar  nos outros e mais en nos mesmos. Hai que estar sempre cos  amigos  intelixentes e  boas persoas, para evitar que nos volvamos peores do que somos.(pausa).

─ Pero sobre todo, temos que esixir que o traballo, e a riqueza, se repartan mellor. Iso só se consigue elixindo ben os nosos representantes co noso voto. Non hai outra. Nin todos son iguais, nin teñen as mesmas solución, nin todo e inevitable. … porque non hai nada definitivo; e porque a situación actual podémola transformar o estar chea de fondas contradicións en si mesma… (outra pausa).

     

 ─En Francia dise:  “Non hai ausente sen culpa nin presente sen desculpa”. O goberno non debera xustificar as súas decisión co pasado, e debera resolver  problemas do presente.  Ti xa me entendes…

 E certo que viaxar é un grande mestre da vida, non si?. Ti es un bo exemplo Roxelio.

─ Déixate de frases feitas, a única mestra que tiven foi o meu traballo; viaxei a forza non por pracer; aprendín a falar o básico en tres idiomas, a sorrir sempre; a practicar tres ou catro oficios, a comer de todo, e a escoitar, antes de falar…e sigo a ser un ignorante…pero non un parvo.

Despedinme. Roxelio regaloume media ducia de ovos,( non creo sexa suborno entre xubilados), e unha mirada limpa chea de comprensión e tolerancia, mentres me  dicía polo baixo con un sorriso: “ polo que eu  sei, ti aínda tes solución!”…

Sooume a piropo…!

AMIZADES INCOMPATIBLES

AMIZADES INCOMPATIBLES

Non  coñecía a Paulino, coincidimos nun posto de bebidas da praia, e presentounos un amigo común.

 Falamos de  vaguidades e parvadas  mentres baixabamos unhas cervexas “mirando o mar”.

 Non é que se chamen así as cervexas, senón, que os nosos ollos entre ver, mirar e observar, simplemente miraban o mar con atención.

 Debera ter escrito “ degustabamos unhas cervexas mentres mirabamos arroubados cara o mar”, que é moito mais literario…

 Ben e certo que de cando en vez, a nosa vista, desviábanse de xeito libidinoso   cara o areal, onde paseaba en tanga unha bañista a mar de fermosa.

 Non é que o mar fora fermoso, que o é, a  fermosa  era bañista, enténdase ben, que logo sempre hai quen está a pillalas todas.

 E non é que pillen os críticos as mozas, senón as miñas faltas de estilo e ortográficas, cousa que é moito mais doada de emparellar que  unha lambetada que pasea pola praia.

Pregunteille despois de un longo silencio o Paulino, e con aparente desinterese, que cousas ou actividades  lle apaixonaban mais…

( Se quero saber cómo pensa en xeral  alguén, empezo por preguntarlle iso  mesmo sempre…).

─ Pois mira, agora co preguntas direiche con toda sinceridade que o fútbol,  as mulleres e o viño…

Aquela resposta recordoume  unha vella canción de Manolo Escobar.

 Certo  que faltaba a copa de viño na man, e tiñamos ausencia dunha guitarra e mais do agarimo dunha muller, para nos atopar coma soberanos, pero algo era algo… E dicir ben pouco…

Sobre todo para min, porque  aquelas paixóns de Paulino eran o indicador dunha amizade que nacía media  morta xa.

Non porque non comparta algunha desas opinións, senón porque non son, a lo menos para min, o que se di  “apaixonantes”.

 (Agás cando a miña dona se pon un puntiño picarona…).

Total, que por rematar a diagnose previa do Paulino pregunteille, que lle parecía a xestión política do goberno do PP do  meu concello,(el é tamén  residente en Compostela);  que opinaba de  García Marquéz, e, si tiña man na cociña para preparar unha empanada de polbo, un churrasco  ou uns ovos fritidos…

─ Pois mira, o goberno local  fai o que pode e moito  mais do que outros fixeron… a ese “Marques” non o coñezo para opinar del, e as empanadas o churrasco e os ovos  quen os   fai na miña casa desde sempre é a miña muller…como debe seren…

Despedinme correctamente e  para sempre!..

 Funme cavilando que: “ aínda hai a quen lle estrañan moito os  resultados electorais”…

DON HILARIO O DERRADEIRO RADIO AFECCIONADO

DON HILARIO O DERRADEIRO RADIO AFECCIONADO

Dicíame don Hilario  que hai dúas formas de vivir, unha chámase sobrevivir,  e serve para  ir vivindo, a outra, imaxinarse unha vida nova despois da morte, e serve  para ir morrendo. Logo díxome con moito retintín.. pero sempre hai xente que nin sobrevive, nin  morre de todo…

 Don Hilario, ten  mirada nova  e  sorriso dun neno pillaban.

Coméntame que cando mira cara atrás, non sente vergoña de nada do que leva feito. E dime sorrindo que leva feito moitas…

 ─Sonche dos que sobreviven ca pensión de 650 euros nunha casa sen hipoteca, comida moi san, e dicir  desa que non sabe a  nada,  e pouca calefacción…

─Antes cando vivía a miña Bieita, a casa estaba mais quente, o xantar era mellor e variado, e aínda sobraban tódolos meses uns euros para os netos, e para os “vicios” meus, agora non sei como fago para estares tan xusto sempre...

E que os servizos e os impostos indirectos como o IVE, subiron moito Don Hilario, díxenlle poñendo cara seria coma os economistas actuais…

─Será logo iso. Eu crin que era o meu gasto en electricidade, pois polas noites fago moita radio, e o custe da enerxía eléctrica e case coma o do solomillo…

Xa sei que é  vostede un practicante de radio afeccionado moi notable. Un dos poucos que quedan, despois de que o telefono  móbil rematara con todos vostedes.

─ Pois é  así , mais eu sigo ca miña radio de sempre,  ca antena direccional de catro elementos, e comunicándome a larga distancia ou distancia descoñecida, de cando en vez…

Por certo, díxenlle como se tal cousa, escoitei do noso común amigo Filomeno, unha historia que non acabo de crer, algo así como unha comunicación súa moi estraña...

─ Xa sospeitaba eu que ti viñas por me quitar algunha noticia para o teu blog…Si cha conto ninguén a vai crer, a vas facer o ridículo diante dos tres ou catro amigos que len as parvadas tuas…

Non se preocupe  don Hilario, vostede cóntema, que eu sonlle especialista en incertezas e contos incribles, e ademais asegúrolle que ninguén cre xa en nada que non lle conveña moito, salvo na política do PP, ainda que lle conveña  pouco… respondinlle.

─Pois ben, ala ti… cóntoche. Fai uns meses, fíxenlle un arranxo a miña vella emisora, esa que ves aí sobre a mesa, a Galaxy Saturn, e conseguín baixala de 20 megahercios con un truco vello, hoxe case esquecido… Púxenme a emitir polas cinco bandas, unha a unha, e de súpeto en cw, escoitei unha remota e afastada voz con algunha distorsión que me resultou algo  coñecida…

─  Hilario dicíame, Hilario, andas feito un lacazan!. Comes mal, andas a estragar a saúde por non pagar as pastillas para a túa arritmia do corazón,  pasas friaxe canto queres; non mudas a roupa da cama nin os calzóns desde fai un mes, e por riba desbaratas a pensión en parvadas como transistores e cables coaxiais …

─  E ti quen ves sendo?. E coma sabes esas cousas?… Pregunteille…

─Eso é o de menos!, tes que deitarte mais cedo e abrigarte mellor ca manta de lan vella;  apagar sempre a luz da cociña que deixas acesa moitas veces; e  aproveitar o pan reseso para facer con el unha tortilla con un pouco  leite e un ovo;  tamén tes  que deixar de pensar no marisco, que xa sabes que te senta mal e dáche alerxia…

─Esta ben, pero ti quen raios es !.

─ Iso non che importa agora, xa falaremos diso outro día,  ti  faime caso como llo fas ó Feijoo, a pesares de que nin é quen che paga a pensión, nin é quen de darlle traballo ós teus netos…Nin tan sequera te coñece...!

─Vale, vale, pero ti porque frecuencia traballas?...

--Non contestou ninguén. Cortouse  de súpeto a conversa.
Logo cavilei: non hai ninguen que saiba tantas cousas de min coma a miña querida Bieita... e, sería ela ?.

AS PEDRAS FLORECIDAS

AS PEDRAS FLORECIDAS

Supoño eu que un escritor non se pode plaxiar a si mesmo, pero unha vez, un dos mais grandes escritores me dixo:

“Sorrí sempre así, porque non sabes nunca quen se pode namorar do teu sorriso”...

Iso mesmo descubrín que dicía un dos personaxes dunha novela súa...

Eu andaba entusiasmado na súa compaña, e levaba prendida na faciana un sorriso permanente...

Paseabamos co alcalde Xerardo Estevez varios amigos con ese escritor, pola Praza do Obradoiro, mentres este comentaba que non había praza no mundo mais fermosa que a de Siena...

― Ate o de hoxe non o dubidei, pero agora titubeo... aquí, nesta Praza, con este aire xuvenil que non permite pensar na súa idade venerable, senón que parece construída o día anterior por alguén que houbera perdido o sentido do tempo...

Poucos dias despois escribía un articulo na prensa, titulado “ Viendo llover en Galicia”.

Chicho Losa concelleiro de cultura de aquela, home culto e cheo de xenialidades espontáneas, ampliou o devandito artigo no prelo a tamaño cartel de mais de un metro cadrado , e, mandouno poñer en forma de anuncio nos parques da Cidade.

Pasou bastante desapercibido. Proba inequívoca de que liase pouco de aquela.

Gabriel Garcia Márquez, deixounos o recordo da súa presenza en Compostela nesa loita implacable dos escritores por sobrevivir o esquecemento e a soidade.

Estou seguro que ao igual que esas pedras florecidas que tanto lle chamaron a atención, vive e vivira nos corazóns de moitos dos seus lectores.

A Santiago teñen chegado papas, reis, premios nobel, responsables políticos de todo o mundo, personalidades relevantes, e millóns de visitantes...

Que eu recorde en só uns poucos anos presenzas coma as de Juan Pablo II; o Rei Juan Carlos; Mitterrand; Helmut Kohl; Felipe Gonzalez; ou Stephen Hawkins... foron constantes na Cidade.

Hoxe, esas personalidades veñen en menor medida, iso debera  facernos reflexionar.

Presenzas de eses ilustres visitantes que a cidade e moitos cidadáns, viron pasar con indiferenza e desinterese, coma se fora unha inescusable obriga deles vir aquí a contemplar a milagre das pedras florecidas navegando polo tempo.
E de paso, consumir un pouco de viño do ribeiro e mais un anaco de empanada de raxo do pais.

Menos mal que os santos de pedra, sempre mais acolledores que os de carne mortal, lles sorriron garimosamente, conscientes de que os que aquí veñen, traen con eles prestixio, admiración, e o recoñecemento que se lle ten a historia, ao arte, a cultura, e, a un Camiño resucitado, que foi acercando Europa a Galicia, aínda que non tanto, Galicia a Europa...

BREIXO O UROMANTE

BREIXO O UROMANTE

O Breixo e mais eu, levabamos no bar unhas tres horas e seis xarras de cervexa falando de cousas de ir e vir. Tamén fixeramos dúas viaxes ó escusado, a baleirar parte do bebido.

Na terceira micción coincidimos os dous nas gañas, e fomos xuntos, coma fan case sempre as mulleres, non sei ben porque razón...

Estando na faena, Breixo mirándome de esguello soltoume:

―Non sei si o sabías, pero eu son uromante...

Debín, pola de sorpresa da miña faciana, facerlle comprender que non entendía a que raios se estaba a referir, entón completou a súa explicación.

― Un uromante é unha persoa que practica a uromancia, e dicir a arte de adiviñar pola urina,e dicir polo mexo, o que ha de acontecerlle a xente.

Cortóuseme a medias a billa da miña vexiga por tres razóns; a primeira pola impresión da sorprendente confesión do meu amigo; a segunda porque Breixo xa tiña dirixida a súa mirada directamente o meu chorro, (mellor o meu fío prostático), e, en terceiro lugar, porque con un movemento rápido, estaba tentando recoller no seu vaso da cervexa, unha mostra das miñas augas menores, invadindo o sacrosanto espazo de meu baixo ventre.

Peguei un brinco e salvei coma puiden os pantalóns de acabar mollados.

Berreille, mirón, bébedo!...

― Non te alarmes rapaz, xa vin bastante, aínda que é mellor observar o mexado nun recipiente axeitado...

Regresamos a mesa en silencio, alí o Breixo comezou a contarme que levaba anos anticipándose ós acontecementos, adiviñando o futuro de moitas persoas a traveso dos seus ouriños.

― Levo pagado moitos cartos, e feito moitos trucos, para conseguir os mexos de algúns persoeiros. Outros veñen, mexan e pagan... eses son os clientes fixos. Os que me dan de comer...

Ti o que estas e tolo de remate, tes que facerte mirar en Conxo― díxenlle.

Non me prestou atención algunha. Xa non escoitaba. Seguiu falando.

― O poeta do Couto, ese que publicou “As choromicadas”, non sabe que se vai suicidar un dia destes. E o vai facer como Virginia Woolf, afogándose no río Ulla, con moitas pedras envolvidas nos seus poemas, que vai gardar nos petos do pantalón...

― Ó bocapodre e fachendoso político de Riotorto, quédalle un ano de troula. Tampouco sabe que rematará a súa carreira coma parado gorrón...

― O cóengo de Prados, descoñece que vai rematar liado ca criada e montarán entre os dous un puti-club na Coruña. Un novo emprendedor cheo de fe...

Basta xa!, díxenlle alporizado, tes que beber menos cervexa, e deixar en paz os mexos, polo menos os dos amigos.

E por certo, engadín inoportunamente, a que non se che ocorreu adiviñar o futuro nos teus ouriños?..

Nunca tal dixera. O Breixo, serio, pálido e inexpresivo, púxose en pe, e levou con el a xarra o servizo de cabaleiros. Seguino por se estaba indisposto...

Unha vez alí, mexou no recipiente, ollou o mesmo contraluz uns minutos, e volveuse cara a min sorrindo...

―Que sorte tes de seren meu amigo, quen te ía a dicir que nun par de anos vas ser xefe de gabinete, se queres, do próximo presidente do goberno...

Marchei do bar cambaleando e aguantando non mexar mais fora do testo, como fan moitos dos crédulos cidadáns que temos...

NOTAS TOMADAS MIENTRAS ESCUCHO

NOTAS TOMADAS MIENTRAS ESCUCHO

Parte de nuestra actual realidad informativa se reduce a lo aparente, a lo artificial y a lo falso.

Vivimos en una sociedad donde solo triunfa el espectáculo, el escándalo, las pantallas del ordenador, o de la televisión.

Muchas de las imágenes que vemos, las tertulias que escuchamos, o los artículos informativos que leemos, adaptan la realidad al formato adecuado; que suele ser, el que produce más cuota de pantalla, audiencia, o venta de ejemplares.

Todo lo que sucede tiene que entrar primero por los ojos, desde el amor, hasta la guerra, todo, interese o no, se retransmite o escribe sin pudor, y sin preservar la dignidad de las personas.

Se dijo, que malos testigos son siempre los ojos y los oídos cuando se tiene el alma de un bárbaro.

Y hay mucho bárbaro en las finanzas, en la política, en la iglesia,en los tribunales, en las cátedras y en las empresas del País.

Contamos hoy con  muchos más ignorantes que con  cabreados conscientes, los primeros siempre embisten sin razonar contra todo lo que ven, len o escuchan.

Ha triunfado el prejuicio social sobre el necesario y responsable juicio individual.

Opinar y prometer en política solo está permitido en abstracto. No interesa hablar claro ante la incertidumbre reinante.

Esa actitud estratégica de moda gana las elecciones, porque el hecho de juzgar, es decir esforzarse individualmente por conocer la verdad, ha quedado relegado en exclusiva a algunos jueces, que son aquellos que  no ponen su vanidad por delante de las leyes, o los que no mantienen las diligencias abiertas durante años, por no estar satisfechos nunca con las pruebas acumuladas.

Y mientras tanto, muchas pantallas, muchos micrófonos, y muchos periódicos, van celebrando con regodeo juicios anticipados, y repartiendo condenas que nunca llegarán a cumplirse, en nombre de su verdad editorial y de su conveniencia económica.

Y de este modo, nos estamos cargando las instituciones; los servicios públicos; sospechamos de todo y todos; nos denunciamos y criticamos los unos a los otros...

Hasta los delincuentes convictos se esfuerzan en demostrar con acusaciones extemporáneas y falsas, que todos somos iguales, y que no existe la honestidad en la vida pública.

Estamos en el principio de una nueva inquisición popular, impulsada, consciente o inconscientemente por los poderes del Estado.

Si hay que cambiar la realidad, por imperativo del mercado, se cambia la imagen, la frase radiofónica, la opinión en forma de información, o se retoca la encuesta de población activa, y se añaden lemas y letanías como: “España va bien”, “hay luz al final del túnel”, o los famosos “ brotes verdes”.

Mientras tanto se extendió de forma dogmática el concepto de tolerancia, que suena falsa, cuando se acepta mejor al corruptor que al corrupto.

Nos hemos vuelto más tolerantes con los intolerantes, por simple temor o ignorancia, o porqué perdimos la capacidad de indignarnos, ante las injusticias y las trapacerías.

Ahora nos llega nuevamente la hora de la independencia de Cataluña. Pronto será la de Euskadi.

Y llegan siempre históricamente con las crisis, siempre de la mano de nacionalistas, y alimentada por la insolidaridad y la exclusión del contrario.

En Cataluña hay mucha gente de clases medias y populares convencidas de  que el independentismo, les traerá la riqueza y el bienestar que les fue arrebatado por España.

Esta idea solo se combate con argumentos; con la política y con actitudes dialogantes pero firmes y claras, en el marco de convivencia que nos hemos dado, porque los motivos suelen ser personales e interesados, pero las razones pueden y deben compartirse...

Es decir, con una actitud democrática e inteligente, que este Gobierno conservador no practicó hasta la fecha con nadie...