martes, 24 de maio de 2016

AS BRAGAS DA SEÑORA REMEDIOS

Resultado de imagen de bragas antiguas


Contaba sempre a miña tía Rosa un conto, no que afirmaba que fai xa anos, por razóns de costume, falla de cartos ou polo que fora, moitas mulleres non levaban postas as bragas. O igual que moitos homes non gastaban calzóns ou cirolas, que nesto non había diferenzas apreciables.

Nunha ocasión, e na Praza do Toural, unha coñecida súa, unha tal Remedios, esvarou e caeu de xeito espectacular. No accidente a saia deixoulle ao descuberto as súas interioridades espidas, e dicir o cu e todo o demais, de forma moi nidia. Quedou co cu ao aire por si alguen non o entendeu ben.

Nesa ocasión, na devandita praza transitaban poucos viandantes, e próximos a Remedios so a miña tía e mais un señor de mediana idade, que intentou axudala cortesmente despois da caída.

No fixo falla algunha pois a Remedios ergueuse do chan como un raio, alisou a saia cas mans, e ollando cara ao cabaleiro espetoulle:

 ─ Veu vostede a miña axilidade !.

O Sr. mirouna de fito en fito e respondeulle:

─ Ver vinlle todo, pero xúrolle que non sabía que agora se chamara así !

Iso, supoño eu, que se debeu a unha mala interpretación  semántica froito dos nervios ou do desconcerto do momento, ou quizabes fora un desenfoque erotico-visual.

 O certo e que a miña tía Rosa de aquela xa  me advertía que cando por casualidade vexamos aquilo que debera estar oculto, ben tapado e protexido, non debéramos nunca  confundir o cu cas témporas, salvo que conveña aos nosos intereses, e nese caso, engado eu, estaríamos de acordo con certa política e con certos políticos aos que aínda que  se lles vexan claramente, e repito, ─por casualidade ─  as súas interioridades, so están a disimular e finxir vergoña, e dicir, nada relacionado ca verdade ou co pudor que deberán sentir.

Logo, podemos votalos ou non, aló nos e a nosa conciencia, pero o que é seguro, é  que non teremos necesidade algunha  de ir ao oculista, nin de votarlle a culpa ao lousado ou ao zapateiro…



sábado, 14 de maio de 2016

BIEITO DE CANDUCHA

BIEITO DE CANDUCHA

Bieito de Canducha  viviu toda a vida non sabemos de qué, nin de quen. É un segredo que ten ben gardado.

 O  Bieito é unha boa persoa pero moi preguiceira. Percibe dende fai anos unha pensión non contributiva e segue felizmente  descansado, aínda que nunca estivo moi canso que eu saiba.

 El, sempre está disposto a debater de  cuestións deportivas e  mais de corridas de touros, asunto dos que é un grande afeccionado.

Fai uns días, no café, puidemos ver os amigos na televisión unha pequena reportaxe sobre Juan José Padilla, o toureiro triunfador da última Feira de Abril.

O remate da información, un Bieito entusiasmado contounos detalles técnicos sobre as sortes desa corrida, os lances relacionados co tempero do destro triunfador, o mérito dos seus pases de peito, os naturais, e  as verónicas.

E fixarvos coma entrou a matar, que decisión !. Un fenómeno. !

Esas son as cousas de mérito, de risco real, de valor no toureo, nos  dixo con paixón non agardando de nos resposta algunha. 

Este é un país onde lamentablemente aínda  se premian dúas cousas aparentemente contraditorias: o valor testicular, e o inmobilismo político  a partes iguais.

Por esa razón triúnfa case sempre o tancredismo en España.

  Coma todos sabedes, foi Don Tancredo López, un toureiro valenciano de pouca sona, que  acabou dando con  unha formula extraordinaria para vivir dela, e por riba  ser aclamado polo respectable do seu tempo.

Don Tancredo subíase a unha banqueta de ferro moi  alta no medio das prazas de touros, vestido de branco, e adoptaba a pose de unha estatua  impávida que  miraba desafiante  ao público sen mover un so músculo.

Saía o touro a praza, e, as mais das veces evitaba escornar a Don Tancredo por considerar – supoño eu -  que era simplemente un poste a esquivar no seu camiño. O Tancredo sostiña igual co seu admirado toureiro o Espartero, que mais cornadas da a fame.!

Os afeccionados ruxían de satisfacción e aclamaba a valentía e  o arroxo de Don  Tancredo, que representaba, e aínda representa no imaxinario colectivo,  a quinta esencia de gañarse a vida sen dar, nin levar un so golpe; e por riba gozar de recoñecemento e fama.

A conclusión a que debedes chegar, queridos amigos é, que aquí, por desgraza, é moito mais importante  o xesto teatral, as amizades perigosas, a desvergoña, a arrogancia, o disimulo,  ou  as frases enxeñosas, que calquera outra circunstancia, feito,  sacrificio, explicación  ou argumento.

Moverse, ser honrado, producir bens e servizos, tomar decisións e realizar algo útil, non  é  suficiente garante para triunfar na vida. Por esa razón os que mais traballan son case sempre os peor pagados.

Toda a cuadrilla calou, e creo que a maioría tiña en mente a varios Tancredo moi coñecidos  ao que lles vai moi ben subidos no seu pedestal.

No camiño a casa matinei: e non será ese tamén  o segredo oculto do Bieito da Canducha. ?



   


venres, 6 de maio de 2016

O FAISÁN DO PRESIDENTE



Resultado de imagen de Faisan



O conto é, que  aquela solta e tiro ao faisán organizada no Pazo e finca  do Langrán, tíñase convertido nun acto social e político de primeira. Desto fai uns vinte anos, xa en plena democracia pedánea.

 A presenza do Presidente, como un tirador mais, fixo asistir  a mais de medio centenar de interesados aduladores que tiñan pagado unha pequena fortuna, e movido moitas influencias por participar no evento.

Mai ou menos coma naquela película  “A  Escopeta Nacional” pero en versión galega.

O Sr. Presidente chegara ese dia – por certo con chuvascos e refachos de vento  –,  con media hora de anticipación, poñendo  dos nervios aos organizadores e facendo correr sen protestar con risas nerviosas incluso aos mais puntuais.

Un cento de faisáns engaiolados agardaban a  que Xanciño, un fillo dos caseteiros da finca, agochado tras dun  parapeto de mirto os fora soltando de un en un, entre disparo e disparo dos tiradores, con lentitude calculada.

Dous disparos do Presidente abateron o primeiro faisán que caeu redondo ao seus pes.

Moi ben, marabilloso, perfecto, incrible, Sr. Presidente !. Foron as mais das voces que se oíron...

Outro dos “invitados”, errou o tiro e buscou a segunda oportunidade  seguindo o vo errático da ave… e, non lle acertou de cheo a Xanciño de puro milagre, pero levou por diante unha manchea de mirtos voadores.

 O incidente produzo un  arrepío para os caseteiros que asistían coma observadores na última fila; e unhas risas insensibles para tódolos demais.
Volveulle tocar pouco despois ao Presidente nunha nova quenda.

Desta volta, o segundo disparo unicamente feriu ao faisán da variedade de Mongolia , que  voando a media ala ía a golpes de babor a estribor polo recinto, ate  acercarse  a proximidade de un dos escoltas da Presidencia.

Creo se chamaba Rufino, e portaba un paraugas enorme co escudo da Comunidade.

Foi visto e non visto, arreoulle o golpe de graza co puño do paraugas que collia  ao revés, que impactou de cheo  no faisán desfacéndolle os miolos.

O aplauso foi unánime, e os berros  de Presidente, Presidente! escoitáronse a unha legua do lugar…


O Rufino sei que murmurou entre dentes : “  o carallo !, se non fora por todos os que lle  facemos o traballo sucio, esta galiña pasábase a oposición.”

luns, 2 de maio de 2016

CINISMO

CINISMO

Aquí non rouba quen non pode!.

 Así fala  Don Raimundo o meu veciño.  E, o argumenta con un sorriso e con un  xesto universal friccionando os dedos índice e polgar por detrás do lombo…

 Raimundo dime que lle ten simpatía aos lambóns que temos no país, mais que simpatía afirma, é,  solidariedade e unha  mestura de  admiración e mais envexa.

Pero home así vai o País!, con ese  xeito de pensar teu  non imos saír da corrupción e o desgoberno.

─ Mira, xa sei que  moitos dos nosos gobernantes, e mais empresarios actuais teñen perdida a vergonza, pero o malo é que moitos de nos non lles temos perdido o ríspeto. Seguimos admirando a súa capacidade de rapina, e mais estamos dispostos a seguir apoiándoos.  E, a que non sabes porqué?.
 
─ Pois non o sei ? ─ confeseille.

─E ben doado, porqué no fondo gustariamos estar na súa situación para poder  aproveitarnos e facer un bo peto, case sempre impunemente.

─E por iso imos a seguir apoiando co noso voto aos políticos , aos empresarios e aos profesionais corruptos, porqué nos tamén facemos o mesmo a pequena escala cas nosas declaracións da renda, co IVE, ou  cos traballos e clientes  non declarados entre outras cousas. Entendíchelo paspán !.

Está claro, pensei para min,  que moitos cidadáns, tanto  probes coma  ricos, buscan os  gobernos que se lle parecen …

  

sábado, 19 de marzo de 2016

ADICADO A TODOLOS XOSES, FILLOS E PAIS.





Xosé, e pai, avó, e amigo dos seus amigos.

Hoxe anda de santo. Na súa casa celebrase mais a onomástica co cumpreanos. E coma esta festa é do seu desexo e do gusto da  súa dona, fixo dela unha tradición caseira de calidade, a que asisto por invitación persoal desde sempre.

 Eu, Xosé, díxenlle ao chegar a súa casa, vin coma tódolos anos a celebralo con vos, a felicitarche,  e mais a traer a lambetada mellor de Galicia.

Agradézocho. E mais se ves sempre con un agasallo, coma a túa torta de Santiago,  ao marxe de que acabes roendo a metade dela ti só…

Rimos todos, comemos a fartar entre contos, e,  chegados ao café, o Xosé ergueuse lentamente, fíxose silencio, e dirixíndose a todos nos  dounos este pequeno discurso:

Hoxe todos os pais son Xosés, incluso aquel dos evanxeos que pasou caladamente por cornudo por culpa dunha pomba ou pombo que din  fixo posible ter un fillo de xeito milagreiro. Os pais temos que ter as veces a sabedoría necesaria para calar prudentemente.

─ Vos desexo de corazón que no futuro teñades sempre os luxos que para nos eran e son necesidades básicas; Unha casa ou piso propio onde vivir de xeito independente; un traballo a tempo completo que vos dea para vivir modestamente; unha calefacción para quentarvos no inverno, unha sanidade e mais unha educación públicas, e, uns fillos tan bos coma teño eu, ou meu amigo Luis.

─ Se vos equivocades, igual podedes contar con nos; se as veces vos esquecedes de chamar por telefono ou de nos visitar, non vos preocupedes, ímolo a compensar falando dos fillos con moito orgullo e agarimo cos nosos  amigos.

─ E si algunha vez – Deus non o queira polo momento- non estivera en condición de facer a festa, ou simplemente non estivera,celebrádea todos xuntos no meu nome, seguídevos contando as boas historias, rir  a cachón con elas, e recordade sempre  aquilo que dicía meu amigo Alberti: “ aínda que o vento xa pasou, aínda está vivo no vento, o que o vento se levou..”.

Isi pensei eu... é o que teñen as boas tradicións…!






  





sábado, 16 de xaneiro de 2016

O INSPECTOR DE ENSINO



Contaba meu tío Manolo, que pouco despois da guerra civil a maioría dos mestres “seleccionados” polo réxime para exercer o ensino, tiñan unha deficiente preparación. “Dos que estudamos, ni che conto”.

Nunha ocasión na escola rural a que meu tío asistía como alumno chegou de súpeto nun coche oficial con chofer un inspector de ensino.

O don Gaudencio, mestre desa escola, case tivo un sincope nada mais presentarse o alto funcionario… non sabia que lle ofrecer: viño, boroa, uns ovos recen collidos…

Non se preocupe vostede por min estimado amigo, veño simplemente a comprobar o grado de preparación dos alumnos, e mais a ofrecerlle a mina colaboración no que precise.

Despois do rebumbio inicial, o Sr. Inspector preguntou a toda a clase si coñeciamos o himno nacional. Daquela a música era a mesma que hoxe, pero tiña letra.

Don Gaudencio mandou axiña por a clase en pé, e recordaba sempre meu tío Manolo, que cantaron con moito “espiritu nacional” aquel :  “Viva España, alzad los brazos hijos del pueblo español, que vuelve a resurgir…”,  toda unha chea de mociños  famentos, desnutridos, vestidos con  farrapos, calzando zocos, e cas  facianas cheas de medo…

O Inspector, mostrouse satisfeito, e sinalando co dedo a un deles, o Monchiño, fillo dun paseado durante a guerra civil,  pediulle de forma un tanto imperiosa que lle contestara a unha soa pregunta.

Dime rapaz, sabes que escribiu Crime e Castigo. ?  Espetoulle
O Moncho puxo os ollos en branco e contestoulle:  Mire Sr. eu non fun! 

Iso xa o supoño, pero estou seguro ca ti, se o pensas un anaco saberás quen o fixo e mo vas dicir…

 O Moncho, palideceu, e sei que mollou os pantalóns un chisco, baixou a mirada e volveu a falar con un fío de voz  para repetir : Eu xúrolle que non fun Sr. !

Nestas, Don Gaudencio, moi palido e tembloroso, mandou sentar a Monchiño, e  dirixíndose o Sr. Inspector lle dixo:

Sr. Inspector, con toda humildade e respecto asegúrolle a vostede que coñezo ben  a este neno e mais a súa familia, e podo asegurarlle polo meu honor, que eles non foron. !!!.




  

sábado, 12 de decembro de 2015

TRADUCTOR DE FRASES HECHAS Y OTRAS REFLEXIONES


(Recogidas aquí y allí)

Todos son iguales: Dícese en general por los conservadores, englobando a los  políticos y políticas de la izquierda, y casi siempre como argumento en caso de apuro, de discusión, contradicción, o disculpa, que justifica el voto electoral “a los suyos”.

Todos somos culpables: Declaración solemne usada en  general por los  malhechores, o por los responsables de una mala gestión pública.

Todas las opiniones son respetables: Confusión entre lo expresado y su calidad,  o entre la dignidad de las personas y sus razonamientos. Utilizase torticeramente  contra  aquellos que critican o insultan a las  personas y no a sus malos  argumentos.

Corrupción: Mal uso del poder para obtener beneficios personales o de grupo. Implica a dos personas: el que paga y el que acepta, es decir: corruptor y corrupto.
España es tierra de corruptos no de corruptores. Estos últimos son considerados casi siempre, por la opinión pública,  la publicada y los tribunales, víctimas inocentes del sector público y de sus voraces e insaciables representantes.

Ladrones: Dícese del que hurta (sin intimidación o fuerza) o roba (con intimidación o fuerza).
 En España se entiende por muchos, que son aquellos ciudadanos o instituciones financieras que tienen éxito en hacerse con la propiedad de otros ciudadanos.
En nuestro País no suelen convertirse a los candidatos en ladrones, pero si, con votos poco reflexivos o sectarios, a algunos políticos ya conocidos, en ladrones.

Buena política: Se entiende por  una minoría, que es aquella  que resuelve los problemas generales, heredados o no,  y la que promueve proyectos sensatos, y además  los realizan.

Buenos políticos públicos: Se dice que son aquellos que tienen sentido común, capacidad de liderazgo, y conducta ejemplar.
 Segunda acepción. Son  aquellos que dicen de forma sencilla lo que es sencillo de explicar, es decir los que ni confunden, ni desorientan al ciudadano.
Tercera acepción: los que procuran convertir en amigos a sus adversarios.
Cuarta acepción: los que no confían en el mercado para resolver los problemas públicos de la sanidad, de la educación, de las pensiones, o los problemas de los más débiles.
En resumen: los que son capaces de hacernos vivir juntos con cierta dignidad, bienestar, y en paz.
 
Ciudadanos inteligentes políticamente hablando: Dícese de aquellos que votan reflexivamente después de separar la letra de la música; las promesas (o la anticipación de un premio), de la realidad o de los hechos concretos realizados por los políticos.
 Son también aquellos que exigen saber siempre: el cómo, de  donde; cuando, cuanto, y el porqué de los proyectos y decisiones.
 Son los que saben que no hay una vieja y una nueva política, ni unos viejos o nuevos políticos,  sino una buena o una mala política.

Modelos político-económicos. Los que hacen hincapié en lo público, y los que lo hacen en lo privado.
Si se entiende que la política es la gestión de lo público, y esta gestión se encomienda al sector privado, se entierra lo que tiene de  interés social  la misma.
 Se anulan así los derechos en sanidad, educación, pensiones…y,  entonces la política se convierte en provecho y negocio  de particulares.
Por la contra si se entiende que la mejor  política, la más eficiente, la más eficaz, es la gestión privada, sin aclarar  él: como, cuando, cuanto, donde y por qué, entonces  el modelo adecuado es la privatización de todo lo público. (Es el modelo impulsado directa, o indirectamente, por el capital y por los conservadores).
 Esos dos modelos, dependerán en definitiva de cómo, en un país libre y culto  lo entiendan en general  sus ciudadanos; de  cómo sean estos informados por los medios y su gobierno, y, si después  tienen claro lo que más les conviene individualmente. (Léase más arriba: “ciudadanos inteligentes políticamente hablando”).

¿No pretenderá usted convencerme? :

 ¡Pues va a ser que  si. ¡

Ya sé que  todos queremos opinar como la mayoría, y  que la reflexión común es muy difícil de conseguir; pero le diré una cosa estimado amigo: “Los hombres y mujeres a los que no se les puede persuadir, con argumentos, y con razones,  me dan mucho miedo y mi País está lleno de ellos”.
 Ya sabe usted que se dice  que hay en España un tercio de la población que vive bien; otro tercio tiene miedo; y el último tercio ya no tiene ninguna esperanza. A propósito:
 ¿En qué tercio está usted?...

 Claro, ¡así se explican muchas cosas. ¡

¡ Que tenga  una feliz Navidad en cualquier caso.!



luns, 30 de novembro de 2015

O RENATO




Don Constantino de Trasmonte ten un pequeno pazo, un criado vello  chamado Osorio, e un corvo lustroso e grande ao que lle puxeron o nome de  Renato, nome que  ven de renacido.

O asunto é, que fai  uns anos, Don Constantino, atopou ao Renato medio morto na Fragua de Esmoris. Tiña polo visto caído do niño, rompera unha pata, e o seu croar  tiña un pouco de socorro humano que conmovía.

Recolleuno, e  levoullo ao compoñedor da parroquia para que lle amañase o trauma físico.

Don Constantino e mais o Osorio coidaron do corvo coma se fora un fillo.

 Non lle faltaron alimentos, compañía, lecturas e mais escoitar as longas  paroladas do propietario e criado.

Mentres o Constantino lle lía as fabulas de Samaniego e lle recitaba poemas de Cunqueiro ou de Rosalía, o criado cantáballe cancións tradicionais, e lle explicaba cousas da vida coma se fora un amigo mais. Escoitaban ademais e vían os tres xuntos a televisión, especialmente os debates dos faladoiros. 

O caso é que o Renato poñía moita  atención,  e fixaba a vista nos seus amos e  na tele, rebulía a plumaxe  de cando en vez,  pero gardaba un silencio discreto.

Un bo día, segundo me conta Don Constantino, esquecéronse de darlle ao Renato o alpiste  da noite e mais  do almorzo.

Xogaba o Celta contra Deportivo e aquilo foi o motivo do esquecemento. Mais tarde co desgusto do resultado, pasoulles a mañá entre laios e outra vez esqueceron a comida do Renato.

 Chegada a hora do xantar e xa sentados os dous  na mesa oíron cantar  no cuarto de  Renato: “ Paxariños que alegres cantades/ polas follas dos loureiros/  e subides polos ameneiros / a buscar a raiola do sol…”.

Deron un brinco e dirixíronse  o cuarto de Renato na crenza de que un intruso tiña entrado na casa.

Alí, ollando para eles, o Renato, recitáballes cantaruxando con moi bo ton : “hainos que coma os merlos cantan ca fame, cantan ca fame” !!! .

Don Constantino, e mais o Osorio non daban creto ao que escoitaban…

Desde aquela, e unha vez comprobado por eles que o Renato falaba, están tratando de descubrir, se ademais de falar, entende o que di e mais o que lle din, porque cando lle preguntaron os dous a gritos  se sabia falar, sei que lles respondeu altivamente : “ Os que non teñen  nada intelixente que dicir, falan berrando !”

Chamáronme como amigo para me consultar o meu parecer.

 Fun a súa casa. Coñecín de primeira man a Renato. Miroume con displicencia, eu diría que desprezativamente. Fíxenlle un cento de preguntas, animeino, gabeino, provoqueino, insulteino diante dos seus amos… nada.  Non dixo nin pío.  Doume simplemente as costas.

Dinme por vencido. Saímos do cuarto e cando pechabamos a porta oín unha voz grave, solemne, televisiva e coñecida,  que dicía tras de min alto e claro:  “ vai ao carallo, que  a menos palabras menos preitos”!

A voz sooume coma a de certos políticos  que falan do que farán antes de ter feito nada;  deses que falan de patriotismo so cando hai problemas; dos que falan mais deses problemas que das solucións… Deses outros que saen moito na televisión para compensar agora aos que merecerían non saír  nunca  mais…

Non sei si sería Renato, Don Constantino, ou Osorio, pero oír, oin dicir o que vos contei cunha voz que non era a deles.

 Logo pensei, sería o Renato ? .

O  noso País está cheo de renatos que falan e actúan so de oídas, cavilei o me marchar…

  



luns, 2 de novembro de 2015

CARME, A AFILLADA DO SEÑOR CURA



Carme, cando nena, igual que moitos de nos, pasaba fame de certos alimentos.

 Caldo, touciño,  boroa, verduras, algún ovo… e pouco mais era a dieta común e diaria da miña aldea.

Carme era a afillada do cura. Na festa da parroquia, sempre estaba invitada.
 Sentábase entón a mesa da reitoral co traxe dos domingos, zapatos novos e trenzas adornadas con margaridas. Logo agardaba en silencio e ca mirada perdida no prato baleiro. 

A criada do cura servía a sopa, e a Carme a rexeitaba con un xesto firme de cabeza. E por moito que lle insistiran negábase a probala.

Recordo unha ocasión, na que eu tamén fun de invitado, a Don Vicente, o párroco, acercándose solícito a Carme e preguntándolle:  Carmiña non tes fame ?.

A Carme negouse a responderlle.

Porque non comes pequena?.

A Carme mirando para o mantelo seguiu sen lle contestar.

Don Vicente preocupado coma se fora o seu pai, - e a Carmiña parecíase moito a el -, preguntoulle finalmente : Que queres comer Carmiña.?

Ela levantou os ollos mirouno con moita firmeza, e logo  espetoulle : Eu quero chicha !!!.

 E servíronlle un zanco enteiro de capón, por orde do cura.

Daquela os que tiñan cartos, comían o que lles apetecía e cando lles petaba. E os que non tiña cartos comía o que podían, e cando cadraba.

 A nosa mestra Dona Remedios, unha muller mirrada con aspecto de famenta, pero sempre de moi  bo humor, dicíanos na aula moitas veces, facéndonos un chiste ou graza : “os  que somos ricos ou de casa grande descendemos comemos tarde ou non comemos”.  Ríamos todos a cachón.

A miña nai, dábame para lle entregar a mestra de cando en vez uns ovos, ou unha proba do porco cando a matanza. Noutras casas, incluso as mais humildes sei que  facían o mesmo. Hoxe entendo a razón de elo.

 Pero daquela todos queriamos  seren de casa grande. Como a do Sr. Cura. Ou da señora mestra.

O tempo pasou e neste novo que vivimos, todo empeza a parecerse a aquel outro, salvo que agora mídenche o colesterol,  os trigliceridos, e nos  recomendan  comer pouca carne.

 Parvadas!!!.



mércores, 21 de outubro de 2015

XUSTO DE CODESEDA E O SEXO



Xusto de Codeseda, foi compañeiro de estudios no Instituto Xelmirez.
 Daquela o Xusto pasaba por seren un pouco raro.

 Mentres xogabamos o fútbol ou a ovo, pico ou araña, el  pasábase o recreo lendo libros, ou mantendo  discusións   co profesor de filosofía Don Ceferino.

Hoxe, o Xusto, xa xubilado, forma parte da nosa cuadrilla, e parécenos xa menos anormal. Incluso moi normal cando invita a outra rolda do que sexa.

Onte, o Xusto, estivo pesadísimo precisándonos as diferenzas filosóficas entre o ideal e mais o real na política.

─ O certo é que a política sen ideais convertese nun traballo de contables, como estades a ver,  pero non é menos certo que o ideal cando hai moitas necesidades non é mais cunha parvada frustrante, sobre todo se non se resolven os problemas importantes. Iso pódelles pasar factura aos novos, que están moi postos  na ideoloxía, nos diagnósticos, nos seus magníficos discursos e nas promesas por eles feitas con tanta paixón.

A min, respondeulle rapidamente o Raul, pásame un pouco deso relacionado ca paixón e a súa factura domestica . Explícome:

─ Quen goberna miña casa é a miña dona Carme. Coma nas vosas, aínda que digades o contrario. (Calamos todos).

─ Alí, na miña casa, son eu quen fago os  discursos  sobre os ideais: o fermoso do amor,  da vida e  da amizade, da natureza, ou das necesidades matrimoniais básicas, xa me entendedes…

E qué che di a túa dona, preguntámoslle.

─ Pois  dime  que a miña idade, as paixóns e as  necesidades básicas son comer, vestir, pasear,  andar ben do ventre, e tomar o café con vos… e que esas cousas xa as teño cubertas de abondo.

─ Total que a Carme non entende, as miñas pulsións  ideolóxicas-sexuais, nin os meus discursos desde fai meses.!

O certo é que – dinos interrompendo a Raul ó Xusto-  eu non ia por ese camiño. O que quería dicirvos é que:

─ As ideoloxías levan case sempre a presentar as cousas perfectas, pero na vida real iso non se dá ou non é posible case nunca, logo, os políticos cheos de boa vontade e pouca experiencia practica, poden rematar por causar  unha fonda frustración colectiva entre os seus votantes.

Intervín eu, para arrimar a miña sardiña ideolóxica e respondinlle:

─ O certo Xusto, e que precisamos dos ideais para ir tirando, logo en tanto que ideais,o certo é que  danse case sempre no entorno do socialismo, e non do capitalismo, que é, o estades a comprobar, cruel, inmoral e inhumano.! (Quedei ate emocionado despois do meu caloroso parrafeo ideolóxico).

Pero estragoume ese momento de gloria o  noxento do Raul.

─ Moita leria a túa Luis, pero a miña dona,  que non é nada capitalista, actúa comigo de xeito inhumano, cruel, e  inmoral  desde hai mais de seis meses! Ou non?.

(Teño algún compañeiro que no fondo  pensa igual cos capitalistas…somentes en foder !).