O DOCTOR TUTE

O DOCTOR TUTE

(Iria e mais eu)

   

Aló polos anos sesenta meu avó xogaba ao tute na cafetería  Derby de Compostela co seu amigo o Efren.

O Efren comezou a estudar a carreira de medicina a principios dos cincuenta, e despois de dezaseis anos de aprobados xerais, e  mais de exames sinxelos superados a terceira ou cuarta convocatoria, tiña a carreira case rematada.

Resistíaselle a materia de anatomía. A suspendeu en segundo de carreira, e alí agardaba desde facía moitos para facer do Efren un médico.

Meu avó dicía sempre do Efren que era  raposeiro,  orixinal e preguiceiro, como non coñecera a ninguén.

Polas mañás ía as clases  a vender apuntes de varios catedráticos recollidos por el de  alumnos avantaxados.

 O Efren,  despois de ter feita unha escolma deses apuntes, os pasaba a maquina con varias copias en papel carbón,  e mais os perfeccionaba con debuxos propios e comentarios de autor.

Grazas a eles, e a súa repetición mecanográfica, o Efren tiña uns ingresos complementarios e  coñecía os conceptos básicos da medicina.

 Deste xeito falaba o Efren no Derby con propiedade e solvencia das enfermidades, e mais  diagnosticaba axiña calquera peleirada,  cando os colegas de tute facíanlle unha consulta o respecto.  Por esa razón o alcumaron desde aquela o Dr. Tute.

Deuse a circunstancia, que despois duns anos, un dos seus amigos de primeiro de carreira  tiña chegado a catedrático de anatomía,  cando o Efren  estaba a rematar o derradeiro curso da carreira.

─ Moito me axudaron os teus apuntes amigo Efren ─ sei que lle dixo o catedrático ─ co que mantiña relación.

─  O caso é que aínda teño a merda da anatomía túa sen aprobar, e por culpa dela non son médico, contestoulle, agardando unha resposta esperanzadora e mirando de esguello ao profesor.

─ Por min non a quedar a cousa. Imos facer o seguinte : no exame practico fágoche unha pregunta sinxela sobre un oso calquera, e xa está.!

Neso quedaron.

Na aula, o día da proba práctica, e diante dos compañeiros, o Efren con traxe chaqueta novo sorría abertamente, e xa se vía de médico. Un pouco vello diante dos colegas, pero médico como  eles.

O Profesor mandouno sentar, e con moita parsimonia sacou do caixón da mesa un oso largo e  ancho, con dous cóndilos e  e unha eminencia entre eles, e dicir un oso  inconfundible…

E díxolle, mentres llo pasaba por diante dos ollos e o retornaba axiña  ao caixón:

─ Tibia ou peroné !

O Efren non se inmutou.

Votou man a unha pluma estilográfica – regalo dos seus pais cando comezou a estudar a carreira- e  respondeu a pregunta movendo diante catedrático a pluma coma se fora unha bandeira:

Parker ou Inoxcron !!!

Todos riron a gargalladas, incluíndo o Profesor.

E deste xeito, o Efren, levou o único sobresaínte da súa carreira, e chegou a medico.

O DOCTOR TUTE

O DOCTOR TUTE

(Iria e mais eu)

   

Aló polos anos sesenta meu avó xogaba ao tute na cafetería  Derby de Compostela co seu amigo o Efren.

O Efren comezou a estudar a carreira de medicina a principios dos cincuenta, e despois de dezaseis anos de aprobados xerais, e  mais de exames sinxelos superados a terceira ou cuarta convocatoria, tiña a carreira case rematada.

Resistíaselle a materia de anatomía. A suspendeu en segundo de carreira, e alí agardaba desde facía moitos para facer do Efren un médico.

Meu avó dicía sempre do Efren que era  raposeiro,  orixinal e preguiceiro, como non coñecera a ninguén.

Polas mañás ía as clases  a vender apuntes de varios catedráticos recollidos por el de  alumnos avantaxados.

 O Efren,  despois de ter feita unha escolma deses apuntes, os pasaba a maquina con varias copias en papel carbón,  e mais os perfeccionaba con debuxos propios e comentarios de autor.

Grazas a eles, e a súa repetición mecanográfica, o Efren tiña uns ingresos complementarios e  coñecía os conceptos básicos da medicina.

 Deste xeito falaba o Efren no Derby con propiedade e solvencia das enfermidades, e mais  diagnosticaba axiña calquera peleirada,  cando os colegas de tute facíanlle unha consulta o respecto.  Por esa razón o alcumaron desde aquela o Dr. Tute.

Deuse a circunstancia, que despois duns anos, un dos seus amigos de primeiro de carreira  tiña chegado a catedrático de anatomía,  cando o Efren  estaba a rematar o derradeiro curso da carreira.

─ Moito me axudaron os teus apuntes amigo Efren ─ sei que lle dixo o catedrático ─ co que mantiña relación.

─  O caso é que aínda teño a merda da anatomía túa sen aprobar, e por culpa dela non son médico, contestoulle, agardando unha resposta esperanzadora e mirando de esguello ao profesor.

─ Por min non a quedar a cousa. Imos facer o seguinte : no exame practico fágoche unha pregunta sinxela sobre un oso calquera, e xa está.!

Neso quedaron.

Na aula, o día da proba práctica, e diante dos compañeiros, o Efren con traxe chaqueta novo sorría abertamente, e xa se vía de médico. Un pouco vello diante dos colegas, pero médico como  eles.

O Profesor mandouno sentar, e con moita parsimonia sacou do caixón da mesa un oso largo e  ancho, con dous cóndilos e  e unha eminencia entre eles, e dicir un oso  inconfundible…

E díxolle, mentres llo pasaba por diante dos ollos e o retornaba axiña  ao caixón:

─ Tibia ou peroné !

O Efren non se inmutou.

Votou man a unha pluma estilográfica – regalo dos seus pais cando comezou a estudar a carreira- e  respondeu a pregunta movendo diante catedrático a pluma coma se fora unha bandeira:

Parker ou Inoxcron !!!

Todos riron a gargalladas, incluíndo o Profesor.

E deste xeito, o Efren, levou o único sobresaínte da súa carreira, e chegou a medico.

AS BRAGAS DA SEÑORA REMEDIOS

Contaba sempre a miña tía Rosa un conto, no que afirmaba que fai xa anos, por razóns de costume, falla de cartos ou polo que fora, moitas mulleres non levaban postas as bragas. O igual que moitos homes non gastaban calzóns ou cirolas, que nesto non había diferenzas apreciables.

Nunha ocasión, e na Praza do Toural, unha coñecida súa, unha tal Remedios, esvarou e caeu de xeito espectacular. No accidente a saia deixoulle ao descuberto as súas interioridades espidas, e dicir o cu e todo o demais, de forma moi nidia. Quedou co cu ao aire por si alguen non o entendeu ben.

Nesa ocasión, na devandita praza transitaban poucos viandantes, e próximos a Remedios so a miña tía e mais un señor de mediana idade, que intentou axudala cortesmente despois da caída.

No fixo falla algunha pois a Remedios ergueuse do chan como un raio, alisou a saia cas mans, e ollando cara ao cabaleiro espetoulle:

 ─ Veu vostede a miña axilidade !.

O Sr. mirouna de fito en fito e respondeulle:

─ Ver vinlle todo, pero xúrolle que non sabía que agora se chamara así !

Iso, supoño eu, que se debeu a unha mala interpretación  semántica froito dos nervios ou do desconcerto do momento, ou quizabes fora un desenfoque erotico-visual.

 O certo e que a miña tía Rosa de aquela xa  me advertía que cando por casualidade vexamos aquilo que debera estar oculto, ben tapado e protexido, non debéramos nunca  confundir o cu cas témporas, salvo que conveña aos nosos intereses, e nese caso, engado eu, estaríamos de acordo con certa política e con certos políticos aos que aínda que  se lles vexan claramente, e repito, ─por casualidade ─  as súas interioridades, so están a disimular e finxir vergoña, e dicir, nada relacionado ca verdade ou co pudor que deberán sentir.

Logo, podemos votalos ou non, aló nos e a nosa conciencia, pero o que é seguro, é  que non teremos necesidade algunha  de ir ao oculista, nin de votarlle a culpa ao lousado ou ao zapateiro…

BIEITO DE CANDUCHA

BIEITO DE CANDUCHA

Bieito de Canducha  viviu toda a vida non sabemos de qué, nin de quen. É un segredo que ten ben gardado.

 O  Bieito é unha boa persoa pero moi preguiceira. Percibe dende fai anos unha pensión non contributiva e segue felizmente  descansado, aínda que nunca estivo moi canso que eu saiba.

 El, sempre está disposto a debater de  cuestións deportivas e  mais de corridas de touros, asunto dos que é un grande afeccionado.

Fai uns días, no café, puidemos ver os amigos na televisión unha pequena reportaxe sobre Juan José Padilla, o toureiro triunfador da última Feira de Abril.

O remate da información, un Bieito entusiasmado contounos detalles técnicos sobre as sortes desa corrida, os lances relacionados co tempero do destro triunfador, o mérito dos seus pases de peito, os naturais, e  as verónicas.

─ E fixarvos coma entrou a matar, que decisión !. Un fenómeno. !

Esas son as cousas de mérito, de risco real, de valor no toureo, nos  dixo con paixón non agardando de nos resposta algunha. 

─ Este é un país onde lamentablemente aínda  se premian dúas cousas aparentemente contraditorias: o valor testicular, e o inmobilismo político  a partes iguais.

─ Por esa razón triúnfa case sempre o tancredismo en España.

 ─ Coma todos sabedes, foi Don Tancredo López, un toureiro valenciano de pouca sona, que  acabou dando con  unha formula extraordinaria para vivir dela, e por riba  ser aclamado polo respectable do seu tempo.

─ Don Tancredo subíase a unha banqueta de ferro moi  alta no medio das prazas de touros, vestido de branco, e adoptaba a pose de unha estatua  impávida que  miraba desafiante  ao público sen mover un so músculo.

─ Saía o touro a praza, e, as mais das veces evitaba escornar a Don Tancredo por considerar – supoño eu -  que era simplemente un poste a esquivar no seu camiño. O Tancredo sostiña igual co seu admirado toureiro o Espartero, que mais cornadas da a fame.!

─ Os afeccionados ruxían de satisfacción e aclamaba a valentía e  o arroxo de Don  Tancredo, que representaba, e aínda representa no imaxinario colectivo,  a quinta esencia de gañarse a vida sen dar, nin levar un so golpe; e por riba gozar de recoñecemento e fama.

─A conclusión a que debedes chegar, queridos amigos é, que aquí, por desgraza, é moito mais importante  o xesto teatral, as amizades perigosas, a desvergoña, a arrogancia, o disimulo,  ou  as frases enxeñosas, que calquera outra circunstancia, feito,  sacrificio, explicación  ou argumento.

─ Moverse, ser honrado, producir bens e servizos, tomar decisións e realizar algo útil, non  é  suficiente garante para triunfar na vida. Por esa razón os que mais traballan son case sempre os peor pagados.

Toda a cuadrilla calou, e creo que a maioría tiña en mente a varios Tancredo moi coñecidos  ao que lles vai moi ben subidos no seu pedestal.

No camiño a casa matinei: e non será ese tamén  o segredo oculto do Bieito da Canducha. ?

   

O FAISÁN DO PRESIDENTE

O conto é, que  aquela solta e tiro ao faisán organizada no Pazo e finca  do Langrán, tíñase convertido nun acto social e político de primeira. Desto fai uns vinte anos, xa en plena democracia pedánea.

 A presenza do Presidente, como un tirador mais, fixo asistir  a mais de medio centenar de interesados aduladores que tiñan pagado unha pequena fortuna, e movido moitas influencias por participar no evento.

Mai ou menos coma naquela película  “A  Escopeta Nacional” pero en versión galega.

O Sr. Presidente chegara ese dia – por certo con chuvascos e refachos de vento  –,  con media hora de anticipación, poñendo  dos nervios aos organizadores e facendo correr sen protestar con risas nerviosas incluso aos mais puntuais.

Un cento de faisáns engaiolados agardaban a  que Xanciño, un fillo dos caseteiros da finca, agochado tras dun  parapeto de mirto os fora soltando de un en un, entre disparo e disparo dos tiradores, con lentitude calculada.

Dous disparos do Presidente abateron o primeiro faisán que caeu redondo ao seus pes.

Moi ben, marabilloso, perfecto, incrible, Sr. Presidente !. Foron as mais das voces que se oíron...

Outro dos “invitados”, errou o tiro e buscou a segunda oportunidade  seguindo o vo errático da ave… e, non lle acertou de cheo a Xanciño de puro milagre, pero levou por diante unha manchea de mirtos voadores.

 O incidente produzo un  arrepío para os caseteiros que asistían coma observadores na última fila; e unhas risas insensibles para tódolos demais.

Volveulle tocar pouco despois ao Presidente nunha nova quenda.

Desta volta, o segundo disparo unicamente feriu ao faisán da variedade de Mongolia , que  voando a media ala ía a golpes de babor a estribor polo recinto, ate  acercarse  a proximidade de un dos escoltas da Presidencia.

Creo se chamaba Rufino, e portaba un paraugas enorme co escudo da Comunidade.

Foi visto e non visto, arreoulle o golpe de graza co puño do paraugas que collia  ao revés, que impactou de cheo  no faisán desfacéndolle os miolos.

O aplauso foi unánime, e os berros  de Presidente, Presidente! escoitáronse a unha legua do lugar…

O Rufino sei que murmurou entre dentes : “  o carallo !, se non fora por todos os que lle  facemos o traballo sucio, esta galiña pasábase a oposición.”

CINISMO

CINISMO

Aquí non rouba quen non pode!.

 Así fala  Don Raimundo o meu veciño.  E, o argumenta con un sorriso e con un  xesto universal friccionando os dedos índice e polgar por detrás do lombo…

 Raimundo dime que lle ten simpatía aos lambóns que temos no país, mais que simpatía afirma, é,  solidariedade e unha  mestura de  admiración e mais envexa.

─ Pero home así vai o País!, con ese  xeito de pensar teu  non imos saír da corrupción e o desgoberno.

─ Mira, xa sei que  moitos dos nosos gobernantes, e mais empresarios actuais teñen perdida a vergonza, pero o malo é que moitos de nos non lles temos perdido o ríspeto. Seguimos admirando a súa capacidade de rapina, e mais estamos dispostos a seguir apoiándoos.  E, a que non sabes porqué?.

 

─ Pois non o sei ? ─ confeseille.

─E ben doado, porqué no fondo gustariamos estar na súa situación para poder  aproveitarnos e facer un bo peto, case sempre impunemente.

─E por iso imos a seguir apoiando co noso voto aos políticos , aos empresarios e aos profesionais corruptos, porqué nos tamén facemos o mesmo a pequena escala cas nosas declaracións da renda, co IVE, ou  cos traballos e clientes  non declarados entre outras cousas. Entendíchelo paspán !.

Está claro, pensei para min,  que moitos cidadáns, tanto  probes coma  ricos, buscan os  gobernos que se lle parecen …

  

ADICADO A TODOLOS XOSES, FILLOS E PAIS.

Xosé, e pai, avó, e amigo dos seus amigos.

Hoxe anda de santo. Na súa casa celebrase mais a onomástica co cumpreanos. E coma esta festa é do seu desexo e do gusto da  súa dona, fixo dela unha tradición caseira de calidade, a que asisto por invitación persoal desde sempre.

 Eu, Xosé, díxenlle ao chegar a súa casa, vin coma tódolos anos a celebralo con vos, a felicitarche,  e mais a traer a lambetada mellor de Galicia.

─ Agradézocho. E mais se ves sempre con un agasallo, coma a túa torta de Santiago,  ao marxe de que acabes roendo a metade dela ti só…

Rimos todos, comemos a fartar entre contos, e,  chegados ao café, o Xosé ergueuse lentamente, fíxose silencio, e dirixíndose a todos nos  dounos este pequeno discurso:

─ Hoxe todos os pais son Xosés, incluso aquel dos evanxeos que pasou caladamente por cornudo por culpa dunha pomba ou pombo que din  fixo posible ter un fillo de xeito milagreiro. Os pais temos que ter as veces a sabedoría necesaria para calar prudentemente.

─ Vos desexo de corazón que no futuro teñades sempre os luxos que para nos eran e son necesidades básicas; Unha casa ou piso propio onde vivir de xeito independente; un traballo a tempo completo que vos dea para vivir modestamente; unha calefacción para quentarvos no inverno, unha sanidade e mais unha educación públicas, e, uns fillos tan bos coma teño eu, ou meu amigo Luis.

─ Se vos equivocades, igual podedes contar con nos; se as veces vos esquecedes de chamar por telefono ou de nos visitar, non vos preocupedes, ímolo a compensar falando dos fillos con moito orgullo e agarimo cos nosos  amigos.

─ E si algunha vez – Deus non o queira polo momento- non estivera en condición de facer a festa, ou simplemente non estivera,celebrádea todos xuntos no meu nome, seguídevos contando as boas historias, rir  a cachón con elas, e recordade sempre  aquilo que dicía meu amigo Alberti: “ aínda que o vento xa pasou, aínda está vivo no vento, o que o vento se levou..”.

Isi pensei eu... é o que teñen as boas tradicións…!

  

O INSPECTOR DE ENSINO

Contaba meu tío Manolo, que pouco despois da guerra civil a maioría dos mestres “seleccionados” polo réxime para exercer o ensino, tiñan unha deficiente preparación. “Dos que estudamos, ni che conto”.

Nunha ocasión na escola rural a que meu tío asistía como alumno chegou de súpeto nun coche oficial con chofer un inspector de ensino.

─ O don Gaudencio, mestre desa escola, case tivo un sincope nada mais presentarse o alto funcionario… non sabia que lle ofrecer: viño, boroa, uns ovos recen collidos…

─ Non se preocupe vostede por min estimado amigo, veño simplemente a comprobar o grado de preparación dos alumnos, e mais a ofrecerlle a mina colaboración no que precise.

Despois do rebumbio inicial, o Sr. Inspector preguntou a toda a clase si coñeciamos o himno nacional. Daquela a música era a mesma que hoxe, pero tiña letra.

Don Gaudencio mandou axiña por a clase en pé, e recordaba sempre meu tío Manolo, que cantaron con moito “espiritu nacional” aquel :  “Viva España, alzad los brazos hijos del pueblo español, que vuelve a resurgir…”,  toda unha chea de mociños  famentos, desnutridos, vestidos con  farrapos, calzando zocos, e cas  facianas cheas de medo…

O Inspector, mostrouse satisfeito, e sinalando co dedo a un deles, o Monchiño, fillo dun paseado durante a guerra civil,  pediulle de forma un tanto imperiosa que lle contestara a unha soa pregunta.

─ Dime rapaz, sabes que escribiu Crime e Castigo. ?  Espetoulle

O Moncho puxo os ollos en branco e contestoulle:  Mire Sr. eu non fun! 

─ Iso xa o supoño, pero estou seguro ca ti, se o pensas un anaco saberás quen o fixo e mo vas dicir…

 O Moncho, palideceu, e sei que mollou os pantalóns un chisco, baixou a mirada e volveu a falar con un fío de voz  para repetir : Eu xúrolle que non fun Sr. !

Nestas, Don Gaudencio, moi palido e tembloroso, mandou sentar a Monchiño, e  dirixíndose o Sr. Inspector lle dixo:

─Sr. Inspector, con toda humildade e respecto asegúrolle a vostede que coñezo ben  a este neno e mais a súa familia, e podo asegurarlle polo meu honor, que eles non foron. !!!.

  

TRADUCTOR DE FRASES HECHAS Y OTRAS REFLEXIONES

(Recogidas aquí y allí)

Todos son iguales: Dícese en general por los conservadores, englobando a los  políticos y políticas de la izquierda, y casi siempre como argumento en caso de apuro, de discusión, contradicción, o disculpa, que justifica el voto electoral “a los suyos”.

Todos somos culpables: Declaración solemne usada en  general por los  malhechores, o por los responsables de una mala gestión pública.

Todas las opiniones son respetables: Confusión entre lo expresado y su calidad,  o entre la dignidad de las personas y sus razonamientos. Utilizase torticeramente  contra  aquellos que critican o insultan a las  personas y no a sus malos  argumentos.

Corrupción: Mal uso del poder para obtener beneficios personales o de grupo. Implica a dos personas: el que paga y el que acepta, es decir: corruptor y corrupto.

España es tierra de corruptos no de corruptores. Estos últimos son considerados casi siempre, por la opinión pública,  la publicada y los tribunales, víctimas inocentes del sector público y de sus voraces e insaciables representantes.

Ladrones: Dícese del que hurta (sin intimidación o fuerza) o roba (con intimidación o fuerza).

 En España se entiende por muchos, que son aquellos ciudadanos o instituciones financieras que tienen éxito en hacerse con la propiedad de otros ciudadanos.

En nuestro País no suelen convertirse a los candidatos en ladrones, pero si, con votos poco reflexivos o sectarios, a algunos políticos ya conocidos, en ladrones.

Buena política: Se entiende por  una minoría, que es aquella  que resuelve los problemas generales, heredados o no,  y la que promueve proyectos sensatos, y además  los realizan.

Buenos políticos públicos: Se dice que son aquellos que tienen sentido común, capacidad de liderazgo, y conducta ejemplar.

 Segunda acepción. Son  aquellos que dicen de forma sencilla lo que es sencillo de explicar, es decir los que ni confunden, ni desorientan al ciudadano.

Tercera acepción: los que procuran convertir en amigos a sus adversarios.

Cuarta acepción: los que no confían en el mercado para resolver los problemas públicos de la sanidad, de la educación, de las pensiones, o los problemas de los más débiles.

En resumen: los que son capaces de hacernos vivir juntos con cierta dignidad, bienestar, y en paz.

 

Ciudadanos inteligentes políticamente hablando: Dícese de aquellos que votan reflexivamente después de separar la letra de la música; las promesas (o la anticipación de un premio), de la realidad o de los hechos concretos realizados por los políticos.

 Son también aquellos que exigen saber siempre: el cómo, de  donde; cuando, cuanto, y el porqué de los proyectos y decisiones.

 Son los que saben que no hay una vieja y una nueva política, ni unos viejos o nuevos políticos,  sino una buena o una mala política.

Modelos político-económicos. Los que hacen hincapié en lo público, y los que lo hacen en lo privado.

Si se entiende que la política es la gestión de lo público, y esta gestión se encomienda al sector privado, se entierra lo que tiene de  interés social  la misma.

 Se anulan así los derechos en sanidad, educación, pensiones…y,  entonces la política se convierte en provecho y negocio  de particulares.

Por la contra si se entiende que la mejor  política, la más eficiente, la más eficaz, es la gestión privada, sin aclarar  él: como, cuando, cuanto, donde y por qué, entonces  el modelo adecuado es la privatización de todo lo público. (Es el modelo impulsado directa, o indirectamente, por el capital y por los conservadores).

 Esos dos modelos, dependerán en definitiva de cómo, en un país libre y culto  lo entiendan en general  sus ciudadanos; de  cómo sean estos informados por los medios y su gobierno, y, si después  tienen claro lo que más les conviene individualmente. (Léase más arriba: “ciudadanos inteligentes políticamente hablando”).

¿No pretenderá usted convencerme? :

 ¡Pues va a ser que  si. ¡

Ya sé que  todos queremos opinar como la mayoría, y  que la reflexión común es muy difícil de conseguir; pero le diré una cosa estimado amigo: “Los hombres y mujeres a los que no se les puede persuadir, con argumentos, y con razones,  me dan mucho miedo y mi País está lleno de ellos”.

 Ya sabe usted que se dice  que hay en España un tercio de la población que vive bien; otro tercio tiene miedo; y el último tercio ya no tiene ninguna esperanza. A propósito:

 ¿En qué tercio está usted?...

 Claro, ¡así se explican muchas cosas. ¡

¡ Que tenga  una feliz Navidad en cualquier caso.!