BIEITO DE CANDUCHA
Bieito de Canducha viviu toda a vida non sabemos de qué, nin de
quen. É un segredo que ten ben gardado.
O
Bieito é unha boa persoa pero moi preguiceira. Percibe dende fai anos
unha pensión non contributiva e segue felizmente descansado, aínda que nunca estivo moi canso
que eu saiba.
El, sempre está disposto a debater de cuestións deportivas e mais de corridas de touros, asunto dos que é
un grande afeccionado.
Fai uns días, no café, puidemos
ver os amigos na televisión unha pequena reportaxe sobre Juan José Padilla, o
toureiro triunfador da última Feira de Abril.
O remate da información, un
Bieito entusiasmado contounos detalles técnicos sobre as sortes desa corrida,
os lances relacionados co tempero do destro triunfador, o mérito dos seus pases
de peito, os naturais, e as verónicas.
─ E fixarvos coma entrou a matar, que decisión !. Un fenómeno. !
Esas son as cousas de mérito, de
risco real, de valor no toureo, nos dixo
con paixón non agardando de nos resposta algunha.
─ Este é un país onde lamentablemente aínda se premian dúas cousas aparentemente contraditorias:
o valor testicular, e o inmobilismo político a partes iguais.
─ Por esa razón triúnfa case sempre o tancredismo en España.
─ Coma todos sabedes, foi Don Tancredo López, un toureiro valenciano de pouca
sona, que acabou dando con unha formula extraordinaria para vivir dela, e
por riba ser aclamado polo respectable
do seu tempo.
─ Don Tancredo subíase a unha banqueta de ferro moi alta no medio das prazas de touros, vestido
de branco, e adoptaba a pose de unha estatua
impávida que miraba
desafiante ao público sen mover un so
músculo.
─ Saía o touro a praza, e, as mais das veces evitaba escornar a Don Tancredo
por considerar – supoño eu - que era
simplemente un poste a esquivar no seu camiño. O Tancredo sostiña igual co seu
admirado toureiro o Espartero, que mais cornadas da a fame.!
─ Os afeccionados ruxían de satisfacción e aclamaba a valentía e o arroxo de Don Tancredo, que representaba, e aínda
representa no imaxinario colectivo, a
quinta esencia de gañarse a vida sen dar, nin levar un so golpe; e por riba
gozar de recoñecemento e fama.
─A conclusión a que debedes chegar, queridos amigos é, que aquí, por
desgraza, é moito mais importante o
xesto teatral, as amizades perigosas, a desvergoña, a arrogancia, o disimulo, ou as
frases enxeñosas, que calquera outra circunstancia, feito, sacrificio, explicación ou argumento.
─ Moverse, ser honrado, producir bens e servizos, tomar decisións e realizar
algo útil, non é suficiente garante para triunfar na vida. Por
esa razón os que mais traballan son case sempre os peor pagados.
Toda a cuadrilla calou, e creo
que a maioría tiña en mente a varios Tancredo moi coñecidos ao que lles vai moi ben subidos no seu
pedestal.
No camiño a casa matinei: e non
será ese tamén o segredo oculto do
Bieito da Canducha. ?
