Nunha recente viaxe polas repúblicas bálticas, ex-repúblicas soviéticas, puiden
comprobar a xenreira que a cidadanía lles garda alí aos comunistas, o que se ten convertido nun problema case psiquiátrico.
Os guías da excursión, autóctonos
todos eles, falaban un castelán que rozaba a perfección, e nos facían
unha descrición xeográfica, cultural e histórica moi completa e amena do seu
País, mais de cando en vez, viñera ou non a conto, contábannos un chiste que
tiña inescusablemente fondo carácter político.
Déixovos aquí unha mostra dese sentimento
xeneralizado:
—A nosa gatiña tivo fai unha
sema unha camada de sete crías.
Comentoulle a Lilita de sete anos a súa profesora, que éravos
ademais a comisaria política, e, sei que
esta díxolle:
—Moi ben Lilita. Agora teredes sete
gatiños comunistas...
A nena retrucoulle axiña:
— Non señora profesora, que meu pais di que
iso pásalle mentres non abren os ollos, pero xa os teñen moi abertos!
Rimos a cachón e non lle
preguntamos que lle pasou ao pai da criatura por medo a memoria histórica.
As festas non son festas se
non comiamos un pouco de chicha, contounos outro guía.
Daquela meu pai, a pesares de que que traballaba no matadoiro
de porcos, non tiña acceso a esta carne tan apreciada aquí.
—O Xefe do matadoiro un soviético,
alcohólico, mal encarado e déspota, que non tragaba nin dios no traballo, dispoñía de coche oficial, chofer e casa chálete
próxima.
—Todos os traballadores sabiamos que diariamente, o xefe levaba sen
dar contas a ninguén, unhas boas talladas de porco para o seu domicilio
particular.
—Casaba daquela a miña irmán
Brigitta, contaba sempre meu pai, e toda a familia quería ter unha voda en condicións.
Foi entón cando ideamos aquela comedia que
puido rematar en traxedia.
—Falamos co chofer, que
estaba invitado a voda, e preparamos un plan arriscado. Cando anoiteceu escollemos o porco mais
grande do matadoiro.
—Puxémoslle ao porco un abrigo
e mais o sombreiro do Xefe, unhas gafas de sol, atámolo co cinto de seguridade
de aquela, e dicir con un adival vistoso, e puxémonos en marcha.
—Ao chegar a garita do control, o chofer abriu un pouco a xanela e esquecendo o acordado , ou cos nervios, díxolle ao
garda a grandes voces: levamos o porco do xefe
a súa casa...!
— Iso non era o falado,
saíulle espontaneamente, mais nos quedamos estarrecidos agardando a resposta do
policía.
—Non sei si foi o ton, a firmeza, ou a seguridade inxenua demostrada
polo chofer, os antecedentes do xefe, ou que apenas se vía o que acontecía
dentro do coche, os que deberon
influír no ánimo do garda, o caso é que saudounos marcialmente e liscamos de alí a
todo gas.
—Tivemos daquela a mellor voda
da bisbarra en moitos anos!
Non hai coma ir ca verdade
por diante pensamos daquela.
E as veces ate resulta...!
