martes, 18 de decembro de 2012

EL FIN DE ESTA HISTORIA


EL FIN DE ESTA HISTORIA


Mientras nuestros conciudadanos no sepan reconocer colectivamente los poderes a los que están sometidos; o no sufran masivamente sus consecuencias de forma traumática.

Mientras nos despisten y confundan con una destrucción del Estado de Bienestar que se va produciendo en pequeñas dosis bajo el pretexto de la racionalidad económica, o alegando responsabilidades y herencias de terceros.

Mientras se desvíen los focos del debate a la deuda nacional y al déficit, y nos creamos que la austeridad y el crecimiento son las dos caras de una misma moneda.

Mientras los más ricos y las empresas apenas paguen impuestos; las finanzas y la banca dirijan el País; la autentica corrupción continúe impune; mientras se siga produciendo la destrucción de la clase media; continúe el desprestigio de la política, de los políticos , y de las instituciones...

Mientras todo esto suceda: seguirá aumentando el paro, y se irán de España en busca de trabajo nuestros mejores activos humanos; se recortarán las pensiones; se seguirá reduciendo el gasto público en sanidad y en educación, y los trabajadores que aquí se queden, verán reducidos sus salarios hasta alcanzar los niveles del “mini jobs” o mini-trabajos, acompañados de indignidad y humillación.

Convendría saber desde ahora, que este es el mundo que ha diseñado y defiende el capitalismo actual.

Convendría entender porqué somos títeres o marionetas de unos pocos, mientras asistimos al nacimiento de una tiranía impuesta por el Tesoro Norteamericano; el Banco Mundial; del Fondo Monetario Internacional, y Bruselas, que cuentan con la obediencia, sumisión y vasallaje de nuestro gobierno.

Convendría ir comprendiendo porqué el sistema económico actual padece una absoluta incapacidad para integrar a los ciudadanos, y lo que es peor, porqué carece de voluntad para buscar soluciones justas y equitativas.

Convendría analizar porqué solo un tercio de nuestra población vive bien; otro tercio vive con miedo, y el tercio final vive mal y sin ninguna esperanza de futuro.

Convendría entender porqué más de la mitad de nuestros jóvenes en edad de trabajar, y debidamente formados, están desempleados...

Estamos asistiendo todavía de forma pasiva, a la muerte de la protección social del Estado y a la aparición de la estigmatización social de amplios sectores de nuestra sociedad; asistimos alarmados a la cada vez mayor falta de libertades concretadas en docenas de decretos leyes como forma de gobernar; y al nacimiento de un mercado de trabajo cada vez más agresivo. 
Nuestro futuro ya no será como se preveía hace solo unos años por los expertos.


Ante una situación así, se está produciendo un despertar social entre los más lucidos y conscientes, con exigencias de un profundo cambio contra esta indefensión actual, contra la falta de dignidad política; contra la desigualdades crecientes y contra la falta de alternativa.
“ No sé si será mejor cuando sea diferente. Pero tienen que ser diferente para que sea bueno” recordaba Lichtemberg.

Es, en este contexto, donde las formaciones políticas y sindicales de izquierdas o son capaces de ofrecer urgentemente soluciones y comportamientos éticos nuevos, o las protestas, las movilizaciones sociales y los cambios que se produzcan, se darán sin contar ellas, o contra ellas …

Este, y no el de Francis Fukuyama, sería el verdadero fin de “esta” historia de dolor, que es como ahora se le llama al gobernar ...




mércores, 5 de decembro de 2012

O GOBERNO NON TEN EDUCACIÓN


Adicado ó meu bo
amigo Guillermo
Meijón


O GOBERNO NON TEN EDUCACIÓN

A reforma educativa comeza por parte do Goberno sen gardar as formas, e dicir, sen educación.

Se educar é formar persoas aptas para se gobernar por si mesmas, e dicir prescindindo de gobernos e imposicións relixiosas, nesta reforma, en boa medida, desaparece a cidadanía, e regresa con forza a relixión.

E así, cando criamos que podíamos prescindir do goberno e da relixión para facer o que a nosa intelixencia e vontade, as leis, e a liberdade de cada quen lle petara, chega novamente un tempo no que se ensinará ós nosos fillos e netos na escola, o que teñen que pensar, e non, ensinalos a pensar.

O certo é, que é pouco novidoso co PP confunda os intereses da igrexa cos asuntos do Estado, o que é mais orixinal é, que os actuais responsables da Igrexa crean cando lles convén, en algunhas leis e sentenzas dos tribunais mais que na súa propia mensaxe e doutrina cristián, como camiño de convicción e de fe.

Tiña razón o inmortal Shekaspeare:ata o mesmo Demo citará a Sagradas Escrituras se favorecen os seus propósitos.

Por riba de seren esta unha reforma retrograda que recibe o aplauso do mais casposo da nosa sociedade, ten efectos especialmente daniños nun asunto coma ós das linguas cooficiais en varias comunidades autónomas, no que respecta a inmersión lingüística e as competencias propias en materia educativa, elo sen prexuízo das reformas necesarias.

Os catalanistas e os galeguistas, moléstanos fondamente as decisións anunciadas polo Goberno que sen deixar de seren disparatadas e totalmente inviables, serven para nos enfrontar e conculcar atribucións autonómicas alí onde non se producira confrontación seria algunha, e darlle innecesariamente os independentistas folgos para combater.

Non será todo elo unha cortiña de fume artificial do PP, para non ter que discutir o terrible drama do paro ou a desfeita global a que están levando ós servizos públicos?.


sábado, 1 de decembro de 2012

“¿QUO VADIS MARIANO RAJOY?”


“¿QUO VADIS MARIANO RAJOY?”


La verdad siempre entraña un riesgo.

Por eso Rajoy no miente, se expresa a veces de forma ambigua y confusa pero verdadera.

Decía Don Mariano, el 10 de Setiembre de este año: “Lo último que tocaré serán las pensiones”, y cumplió con esa afirmación.

Primero impulsó el repago de los medicamentos; luego el despido barato; más tarde el brutal incremento del IVA y por último, “le tocó a las pensiones”.

A Don Mariano no le gusta decidir sobre estas cosas que requieren sacrificio y esfuerzos, pero la racionalidad económica del mercado reemplaza y renueva poco a poco los conceptos de justicia social y de bien común, eso sí, muy a su pesar...

Y mientras resuelve políticamente Don Mariano estos asuntos, se fuma un puro que le ayuda a reflexionar sobre como deberá seguir profundizando en los mismos, para conseguir ese nuevo modelo de sociedad mundial , que está sustituyendo a la actual.

Don Mariano sabe, muy a su pesar, que el IVA debe ser ampliado; el despido debe abaratarse mucho más; el paro se incrementará inexorablemente hasta los seis millones; y el sistema de pensiones deberá reformarse a la baja, en la próxima revisión apoyada por su mayoría parlamentaria.

Don Mariano sabe que mientras existió un modelo alternativo en la Unión Soviética, el mercado libre ofreció mejoras sociales de igualdad y bienestar a toda la población. Pero esto sucedió hace mucho tiempo...

Ahora nos dice Don Mariano, sosteniendo las tesis de Clinton; Blair;Schröeder o Merkel, que el estado de bienestar público, - sanidad, educación, pensiones y dependencia - , ya no es viable, ni sostenible, o al menos que no hay modelo sobre como financiarlo.

Nuestra sociedad, comprueba Don Mariano, como se “somete sumisa y resignadamente” a sus políticas , y fumando otro puro, sabe que esto se debe a la esperanza colectiva de creer que su gobierno va a protegerla. Igual sucedía en el medioevo. ¿ O no?

No rechistarán los pensionista que a partir de ahora comprobarán, como pierden poder adquisitivo sus exiguas pensiones sin revalorizar, a ellos Don Mariano les recordará como justificación de su decisión, que fue Zapatero el primero en congelárselas, y muchos quedarán convencidos sin más argumentos y,  muy agradecidos por la paga extra que cobrarán al menos este año.

Nadie les indicará a esos pensionistas que van a perder más en un año de gobierno de los conservadores, que en siete años del "derrochador" gobierno socialista.

¿Como y quién ganará está guerra contra la injusticia social y contra la impunidad política y empresarial?.

Yo confío en los jóvenes, en esos jóvenes que todavía defienden su dignidad a pesar de su miedo.

Jóvenes muy preparados y responsables que se van a sublevar contra el desempleo, el paro y las injusticias sociales.

Jóvenes que acabarán exigiendo un profundo cambio de modelo, con trabajos más libres y, en el que los que empleados y los empleadores estén al mismo nivel.

Y confío en ellos, porque tienen muy poco que perder, ¡ pero mucho que ganar.!



mércores, 28 de novembro de 2012

O HUMOR NEGRO DE DOUS BOS AMIGOS




O HUMOR NEGRO DE DOUS BOS AMIGOS


Foron dous bos camaradas meticulosamente neutrais en relación cos misterios do mais aló.

Foron dous bos amigos que tiñan aprendido como enfrontar, con doses de humor , situacións difíciles para se consolar un ó outro. O Sr. Bao e Don Naveces.

Gastaban un humor cheo de realidades antropolóxicas que eles coñecían ben, debido a súa convivencia cas enfermidades propias e alleas.

Ámbolos dous falaban e se rían da ponte incluso antes de ter cruzado o río da vida.
Aínda recordo a última conversa entre eles...

Cando vaia para o meu “chale”do cemiterio, aló polas Terras do Ulla, téñoche que chamar polo móbil o teu refuxio de Boisaca.

E, ata se queres, podemos botar unhas partidas telefónicas a brisca.

Contestoulle daquela Naveces ...

Mira, mellor vai ti diante, chámote eu, e pago a conferencia de boa gaña...

Despois daquela brincadeira rían a cachón os dous...

Esa mesma tarde contou Bao, que sendo el rapaz, cando se daba por perdida toda esperanza de vida dun enfermo nunha casa da parroquia, as familias avisaban ós veciños e os parentes que vivían lonxe, e fornecíanse de comida e bebida para lle ofrecer ós que foran chegando mentres agardaban pola defunción.

Recordaba o caso dun veciño chamado Rouco, que lle encargou o seu fillo, cando xa se atopaba moi mal, que fora a mercar un bo viño para ofrecer no seu pasamento...

O fillo, bastante avarento e cotroso, despois de moito insistirlle seu pai, mercou unha barrica de un ribeiro moi bo.
Chegou con el a casa e doullo a probar, en pequenos grolos os parentes e amigos, advertíndolles que tiña un prezo excesivo, pero que a ocasión ben o merecía.

Un dos familiares despois de concordar que era un viño excelente, suxeriulle- de xeito algo imprudente - , que lle levara unha proba o seu pai case agónico...

Ala foron con unha cunca de viño o cuarto do probe do pai, o fillo, e varios dos presentes entre os que se encontraba o señor Bao.

O fillo contábanos Bao:

Levantoulle a caluga da almofada o seu pai, e fíxolle beber un trago de aquel viño do Ribeiro.

O pai moi de paseniño abriu un ollo, logo o outro, colleu unha man do fillo entre as súas e con unha voz moi apoucada díxolle.

Filliño este viño fai resucitar os mortos.

Todos os presentes sorrimos con tenrura e moita pena, menos o fillo que lle respondeu anoxado :

Non toque o carallo papa, co gasto esta feito!.

E que hai fillos, dicíanos Bao, que non teñen sensibilidade para saber cando han calar...
















xoves, 15 de novembro de 2012

HUELEGA INOPORTUNA E INNECESARIA


HUELGA INOPORTUNA E INNECESARIA


El Presidente de la CEOE, Juan Rosell, ha calificado la jornada de huelga de ayer como inoportuna e innecesaria, desde el punto de vista interior y también desde el exterior, donde España tiene mucho que perder".
"Si los medios internacionales publican imágenes de contenedores quemados, nos va a perjudicar a la hora de financiar nuestra economía", decía a la prensa.

Comprendo lo que dice el Sr. Rosell por defender los siempre “nobles” motivos empresariales de su sindicato conocido como el de la gran patronal, pero debiera saber que la obligación primera de cualquier gobierno decente, es atender las necesidades básicas de la población, como son, el trabajo, la salud, o una vivienda donde poder refugiarse y proteger a la familia, antes que a los bancos y los negocios de sus asociados.

Necesidades que él, y otros como él, quizás tengan perfectamente cubiertas, pero que muchos millones de españoles o las tienen en riesgo o se les han deteriorado gravemente.

Cualquier otro argumento, interés, ideología o ley, frente a estas necesidades, es simplemente innecesario e inoportuno.

De lo que estamos necesitados todos es de más respeto, al margen de lo que diga Rosell, Rajoy o los representantes de la Conferencia Episcopal, que por cierto están ahora callados desde sus púlpitos, y ello ante las penalidades de unas “ovejas” que ni abortan, ni se matrimonian innecesaria e inoportunamente.

Pero este respeto y dignidad que nos merecemos todos, no se consigue con la inacción resignada de la sociedad.
La acción y la huelga es una necesidad, para que la gente como Rajoy o Feijoo no gobiernen solo para los Sres. Rosell, porque todavía hay mucha sociedad que con las protestas de los ciudadanos más conscientes, les recuerdan que no pueden hacer lo que les de la gana en nombre de sus votos.

Confunde quizás Rosell el valor social de estas necesidades básicas, con el costo de atender a la población enferma sin preguntarle todavía, por su seguro privado, o devolverle mensualmente a los pensionistas lo que cotizaron a través de toda su vida laboral.

Si los medios internacionales a los que se refiere Rosell, publicasen y valorasen la cantidad de banqueros “premiados” a través de sus contratos blindados, con decenas de millones de euros después de arruinar sus empresas y, de haber puesto en riesgo los ahorros de miles de familias; si conociesen con nombres y apellidos a los profesionales, empresarios y empresas defraudadoras de la Hacienda española; si valorasen la catadura moral y, la ineficacia de una parte de los actuales dirigentes políticos, entonces y solo entonces, deberían esos medios retirarles a ellos, el poco crédito que les queda por innecesario e inoportuno.





martes, 13 de novembro de 2012

PREGUNTAS SEN RESPOSTA


PREGUNTAS SEN RESPOSTA


Dou por descontado que todos os socialistas coñecemos o marco xeral da situación actual, que resumidamente pode definirse por:

1.-Unha fonda crise económica, e social, debida a problemas estruturais do mercado financeiro, bancario, e laboral, moi estudadas e asumidas de xeito colectivamente resignado, que supón na practica ir de recorte en recorte social.

2.-O mantemento intocable do sistema económico actual, - da man do sector político dominante europeo -, dirixido finalmente a converter o público e rendible socialmente, en privado e rendible economicamente; todo elo intensamente reforzado e acatado con subordinación polo noso Goberno, co argumento de que ese é o único camiño para saír da crise.

3.-Que os socialistas gobernamos o País até onte mesmo. E que hoxe, temos perdida parte da confianza dos nosos electores. E de xeito concreto, pouca credibilidade cada vez que propomos algunha medida nova que onte non puidemos aplicar, non soubemos aplicar ou non aplicamos de xeito coherente ca nosa ideoloxía.

4.-Ca pregunta máis frecuente que se escoita na sociedade é: que vai pasar agora?.

6.- Ca pregunta que se supón nos corresponde expor a nós mesmos é : que imos facer agora?.

Unha resposta moi frecuente que se ouve no Partido é: busquemos novos rostros... novos dirixentes...novos lideres mais carismáticos.

Isto é, na miña opinión, o equivalente a aplicar remedios aos síntomas dunha doenza, pero sen resolver as causas da enfermidade.

É máis sinxelo receitar antibióticos contra unha infección, que coñecer a que causas se debe esa infección, do mesmo xeito que é máis sinxelo cambiar de persoas, que de ideas e métodos.

Desde hai un tempo, algúns de nós vimos sostendo que a mellor pregunta que nos podemos facer hoxe é: Vale a nosa estrutura organizativa e política para afrontar a situación actual?.

Cando gobernabamos en moitos concellos, en moitas Comunidades e en España, era delicado e, quizabes innecesario, expor estes cambios estruturais e organizativos...As peticións eran tomadas ás veces lamentablemente por, inoportunas, interesadas, e desleais co poder...

Estaba por case todos asumido nalgunha medida, que asuntos como : a continuidade de moitos cargos públicos no tempo; o férreo control orgánico-institucional a través dos mesmos cargos, ou as delegacións de voto, acababan xustificándose a se mesmas cos bos resultados electorais.

Hoxe, nas circunstancias actuais, se queremos construír algo novo na nosa formación política deberamos abordar reformas coma :a separación da representación institucional da dirección do partido, elo sen prexuízo da súa coordinación, e por último, listas abertas de candidatos e, voto universal dos militantes.

Esa é, na miña opinión, a resposta á pregunta anterior, que ademais permitiría pola súa propia natureza, un maior dinamismo dos afiliados; reforzar e manter a ideoloxía e os ideais propios ; e unha maior participación e co-responsabilidade de todos sen apenas cooptacións nin presións nas executivas.

Facilitaría quizabes que moitos electores recuperara a confianza en nos, e, a recobraramos entre nos mesmos.
Elo daría lugar tamén de forma normalizada e serea aos cambios de dirixentes, sen tensións internas importantes.

Todo o proceso que se aveciña, de non ir o fondo dos problemas organizativos e mais estruturais internos, creo persoalmente, que pode quedar ou ben en retórica interesada, ou en desexos de facer literatura, como aquela que di que:as eleccións non se gañan nin se perden, explícanse!...