SE AFIRMA

SE AFIRMA

Que la economía del futuro se basa en el conocimiento. 
Pero vamos contra lo dicho, reduciendo los esfuerzos en investigación, sanidad o en educación.

Que los responsables de la crisis son intocables.
 Las leyes y, en consecuencia los tribunales, suelen ratificar esta afirmación.

Que el tremendo paro y desempleo que sufrimos, tienen una perversa interpretación actual : permite canalizar e impulsar la vía hacia el populismo , el racismo y la insolidaridad.

De ahí una parte de la explicación del porque de algunas encuestas, comportamientos sociales, elecciones,y, candidatos.

Que tenemos en España 18.000 empresas con más de 100 trabajadores cada una.

Que también tenemos 2.800.000 empresas con menos de cuatro trabajadores, y, 1.200.000 empresas, sin ningún empleado.

De ello se desprende que los autónomos contratan al 40% de los empleados en el País.

Que la economía sumergida, es decir aquella que evade impuestos, cobra sin facturas, o lleva dobles contabilidades..., supone el 25% del PIB, (unos 250.000 millones de euros), lo que supondría, de controlar esta situación, incrementar los ingresos del Estado entre 20.000 y 25.000 millones de euros más al año.

Es decir, casi pagaríamos todas las prestaciones al desempleo, o, el 70% de nuestra deuda anual, o, algo menos de la mitad, del costo de nuestra sanidad pública.

Que como no parece fácil un cambio radical del modelo electoral, la alternativa más decente, sería modificar las reglas internas de funcionamiento de los partidos.

Por ejemplo, unas primarias no solo limitadas a los militantes...(en ello, andamos los socialistas en exclusiva).

Esta compleja situación, de no modificarse, debiera hacernos recordar a Eduardo Galiano cuando nos dice : “que duro es escoger entre lo mismo y lo mismo”...

¡Pues eso!.

O FUTURO DO PASADO

O FUTURO DO PASADO

Discutíuse recentemente en España o futuro dun novo socialismo democrático.

Necesitabamos urxentemente, re-explicarnos, e, poder re-explicar aos demais, o papel do estado, as razóns da pobreza, do paro, da degradación da natureza, do racismo, a explotación duns homes por outros, e, a forma de entender as nosas relacións na sociedade, na familia, no traballo, na cultura, a ciencia e a investigación. Case nada.

O certo é que máis de douscentos anos de industrialización, e de progreso non foron capaces de prover de: vivenda, alimento, traballo, educación e sanidade, á maioría da humanidade. Este é o mundo real que creou o capitalismo existente.

O asunto clave da situación actual é a constatación de que cada vez é maior a diferenza de riqueza entre os países, e mais entre unhas persoas e outras. Cada vez e menor a igualdade de oportunidades.

Mil millóns de seres humanos teñen uns ingresos diarios inferiores a un euro. Cada segundo morre un neno por desnutrición, é dicir de fame.

Aquí en España 600.000 familias non teñen ningún tipo de ingreso coñecido. Unha de cada catro en idade de traballar, esta desempregada. Tres millóns de concidadáns se atopan en situación de pobreza...

Que máis é necesario, para que se impoña unha nova orde social que implique unha maior igualdade.!

A ese razoamento oporase sempre - pola súa propia natureza, interese e fortaleza coercitiva e mediática - o modelo de crecemento capitalista e financeiro actual.

Por tanto, non é, a través de pequenas reformas sociais do sistema actual, como se ha de avanzar cara a ese cambio de modelo social e económico.

Iso é, o que tentamos os socialistas en toda Europa durante moitos anos.

Ser os xestores que amortecesen este capitalismo depredador sustentado na desigualdade de oportunidades.

As nosas reformas contra cíclicas só reduciron de forma temporal e circunstancial esas diferenzas.

Fomos os administradores, cando se gobernou, dun sistema baseado case exclusivamente no beneficio e no consumo; un modelo económico que deseñou o noso modo de vida.

O grave deste asunto é que crise actual non ameaza a este capitalismo, sempre que o sistema consiga manter a orde social e evitar a subversión interna.

Sempre que aceptemos de xeito resignado e inevitable todo o que nos está sucedendo.

Nin o paro nin a pobreza, poñen tampouco en cuestión, o fracaso ou o fin deste modelo. Non hai, polo momento, unha alternativa ao mesmo na sociedade occidental.

Logo a máis importante tarefa actual nesta crise internacional para os socialistas, é deseñar formas de organización social máis xustas, é dicir aquelas que garantan as necesidades colectivas e impidan a explotación actual.

Estas, para ser eficaces, só pódense emprender, dada a mundialización da crise, dentro dun marco moi amplo e dicir, co acordo da Internacional Socialista.

Nin noso País, nin os da da nosa contorna son entes illado e auto-suficiente.

Debemos loitar por pór en marcha un novo proxecto e modelo social, que impida modificar ao antollo das empresas e do capital, os termos básicos do contrato social en que se basearon e basean as sociedades europeas. Nada sinxelo de facer.

A tarefa supón unha profunda revolución, unha mobilización masiva , que ha de pasar primeiro pola clara comprensión do que sucede, e, logo conseguir un masivo apoio electoral.

Asunto este que só se conseguirá cun tremendo esforzo dos cidadáns, especialmente dos mais novos, e asociacións conscientes e comprometidas; con lideres que utilicen unha linguaxe que axude a entender e non a confundir os problemas, e, con un proxecto anovado e realista a medio e longo prazo.

UN NOVO MODELO DE TRABALLO

UN NOVO MODELO DE TRABALLO

Meu querido avó era un bo axente comercial. Adicábase a venda de mobles que uns deseñaban, mentres ebanistas e carpinteiros os producían na fabrica.

Meu avó, con un catalogo pintado a man, ía tratando de convencer os empresarios das pequenas e grandes moblerías, da boa calidade dos comedores, das salas de estar e, dos dormitorios, que el representaba na miña opinión, con gran dignidade.

De cando en vez facíanlle un pedido, que trasladaba a fabrica, para posteriormente percibir unha pequena comisión polo seu traballo. Sen máis complicacións, as cousas funcionaban deste xeito.

Uns meses, gañaba menos do xusto, e outros para ir empetando un pouco.

Este meu traballo é coma as mareas, dicíame sempre.

―Unhas veces baixa o mar moito e outras enche a praia enteira. Hai que saber gardar para cando cheguen as grandes baixamares. O aforro é saber economizar cando se pode, e pódese, cando hai preamar...

Non aforraba o avó moito, daquela a vida, coma hoxe, subía polo ascensor, mentres as comisións o facían pola escaleira.

Os tempos mudan, e agora temos un mercado de traballo, que non garante traballo,e, pasamos de ter comerciais dunha banda e técnicos ou profesionais pola outra, a ter todo xunto nunha  persoa.

O técnico ten que facer de técnico e de comercial ó mesmo tempo en moitas empresas.

Se a elo lle engadimos neste sistema actual o chamado “incentivo”, e dicir a vella “comisión”, pois temos amañada a nova forma de rendibilizar o traballo deste mercado tan libre actual.

Contratan hoxe, en moitas ocasións, a tempo parcial a un técnico nunha empresa, e páganlle obviamente a metade do salario correspondente do tempo completo, aínda que na práctica, traballe unhas horas mais das acordadas.

Axiña lle explican, que se desexa gañar o salario integro, (que lle permitirá sobrevivir como moito), deberá: a) cumprir uns obxectivos empresariais, e, b) ser el mesmo, quen consiga os clientes para a empresa.

Algo así coma se no caso do meu avó, tivera que saber debuxar e deseñar os catálogos dos mobles; buscar os clientes; e por riba ser un bo experto en construír eses mobles.

Despois pode cobrar a comisión que lle entrega o empresario ou o responsable inmediato.

Unha cousa mais, caso de non cumprir os obxectivos de venta mensuais dun número previamente fixado polo empresario de : dormitorios, cadeiras, mesas de comedor, ou coquetas, poderá ser despedido por ineficiente, inútil, inepto e improdutivo...

De pouco valerá que teña un doutorado; boa formación profesional ou artesanal, sexa serio e honrado, animoso, e, con moitas gañas e necesidade de traballar...

O final, os obxectivos do empresario e do capital, sempre se imporán ao noso traballador, porque a estes obxectivos pásalle sempre como as estrelas, que están moito mais aló do que un se imaxina...

DÍA DE DEFUNTOS. O SEPULTUREIRO DE COBAS

DIA DE DEFUNTOS

O SEPULTUREIRO DE COBAS

Manuel do Crego, é dende fai corenta anos o sepultureiro de Cobas.

É un negador de que a morte sexa o final da vida.

Segundo me conta nunha entrevista arrepiante que lle fixen fai mes e medio,veu a estadea ou santa compaña tres veces na súa vida, sempre no camiño do cemiterio.

Librouse de presidir a mesma, gracias os cornos de vacaloura - mos mostra con orgullo -, que sempre leva no peto, xunto con un par de allos machos.

―Non é certo iso do purgatorio, nin do inferno. É un invento interesado dos intermediarios para nos asustar, e dicir dos cregos...

― Tódolos vivos queren seguir vivos, teñan os anos que teñan, porque non saben ca vida despois de morrer e moi parecida a vida antes de ter nacido, so que daquela eras moi pequeno e non tiñas boa memoria, despois, o morrer, tes recordos, e mais experiencia do vivido.

A memoria queda nos defuntos entre o tempo e o espacio. Pero queda, porque a vida da memoria e indestrutible, como os átomos...

― A morte non é o final, o final é o esquecemento do defunto..

A memoria dos mortos sérvelle, non sei como, para encarnarse de novo noutras persoas, que xa non recordan quen foron na vida pasada. Unha magoa!. Porque moitos poderían ser mellores.

Home, díxenlle, esa é hipótese da reencarnación. Unha teoría indemostrable.

― Si home si, tan indemostrable como o ceo e o inferno.! E moitos creen nesas parvadas desde sempre.

Se os mortos falaran... pero non, falamos nos por eles, e inventamos o que nos convén.

―Eu falei co presidente da estadea, en tres ocasións. Coma sabes é medio morto vivente, pero pode falar, e sabe moitas cousas...

―Se a xente coñecera estas cousas que me contou, miraría cara a cara a morte, agradecéndolle cada día as oportunidades marabillosas que ten o vivir...

DOS SENCILLAS SOLUCIONES NEOLIBERALES PARA SALIR DE LA CRÍSIS

DOS SENCILLAS SOLUCIONES NEOLIBERALES PARA SALIR DE LA CRISIS

1.-Que nuestros jóvenes universitarios perfeccionen el inglés o el alemán y se marchen a trabajar al extranjero.-

La globalización, dicen, anima mucho a nuestros jóvenes mejor cualificados a trabajar y vivir fuera de España.

Los alemanes, los norteamericanos, los suecos o los ingleses como es sabido, también salen en tromba de sus países para venirse al nuestro... de vacaciones...

Nosotros podemos estar orgullosos de exportar mucho conocimiento, inteligencia y competencia, y, recibir a cambio muchos turistas, que ayudan al consumo de más vino y cerveza, que es lo que consumimos básicamente en España, eso si, escanciado y servido con profunda erudición vinícola por nuestros universitarios.

Nuestros jóvenes licenciados todavía no hablan en general, un ingles o alemán fluidos,o ambos los dos, porque cuando se expresen con corrección académica en esos idiomas, lo podrán también servir en Inglaterra, en Suiza, o en Australia.

2.-En España hay que trabajar más y, ganar menos, para salir de la crisis...

Coinciden en este aserto de la nueva economía mundial, desde la gran patronal española, hasta los comisarios europeos, y el Fondo Monetario Internacional.

No digo nada del Partido Popular, porque todos sabemos que lo creen, lo piensan y, lo impulsan, pero no lo dirán jamás...

Confirmamos científicamente como cierto y verificable, que la explotación y el esclavismo son hoy perfectamente compatibles con la democracia, con la Santa Madre Iglesia y, con el capital o el libre mercado, que es más mercado que nunca.

En nuestro País la investigación, la creación, y la reflexión, nunca han sido reconocidas como un trabajo que merezca una compensación económica.

Ahora, el resto de los trabajos y trabajadores cualificados, tampoco merecen mayor atención pecuniaria o crematística.

Antes, el despertar social y laboral, o bien era consecuencia de la terrible lucha de clases marxista, o se debía al interés propio, que predicaba Adam Smith.

Ahora, gracias a la crisis hemos avanzado mucho en la comprensión y la necesidad de un nuevo orden mundial. Es decir, las condiciones económicas están ayudando a espabilar a mucha buena gente que creía en el embarazo de los pajaritos.

Estamos en el preámbulo de esa situación de cambio.

Lo malo es que el sistema capitalista actual es incapaz de integrar a los ciudadanos, ofreciéndoles justicia social y dignidad, porque ya no tiene antagonista político alguno que lo ofrezca en otros lugares y, le cuesta cada vez más inventarse enemigos exteriores.

Ojo a su respuesta, pues como está también en crisis, se ha vuelto muy violento y, muy peligroso para nuestra integridad, y le sobran recursos. Mejor no sigo por ahí...

A pesar de todo ello, millones de parados, los jóvenes, y muchísimos ciudadanos, empiezan a llegar a la conclusión de que el neo liberalismo, es solo una idea, no un fenómeno natural; que si se trabajan menos horas, habría más trabajo para más personas y, que las protestas deben expresarse muchas veces al margen de los canales tradicionales, pues los partidos, los sindicatos, la Iglesia y la prensa, o están en buena medida neutralizados, o sin ideas, sin soluciones, y/o “sobrecogidos”...

UNHA VIDA COMA OUTRAS MOITAS

UNHA VIDA COMA OUTRAS MOITAS

Segundo me di, nada na vida lle foi doado. Non lle veu mal, porque as cousas para que se estimen teñen que custar.

Naceu anos despois de rematar a guerra civil, e nunca soubo o que era unha indixestión, ata a voda do seu irmán maior aló polos años cincuenta e tantos.

― A fame non era nin franquista nin comunista, era fame nada mais..

Sobre todo era fame de alimentos que ate fai ben pouco tempo eran normais: fame de polo, de un cocido, ou dun pastel...

Daquela tiñamos fame na miña casa de esas cousas, e algúns, coma meu pai, tiñan fame de liberdade e democracia.

Hoxe, eu teño poucos ideais políticos, será porque viaxei e vin moito, e outra vez empezo a ter gañas de un bo filete de tenreira.

―Recordo que fun a clases ata os dez anos a escola de dona Rosario,- unha mestra sen oposición estatal - , na Rúa de Fonseca, nun pequeno baixo que daba os xardíns.

Tódolos días ó chegar, rezabamos unha oración e liamos cada un de nos un texto dun libro de autores clásicos.

De cando en vez tiñas que parar a lectura, para explicarlle a Dona Rosario o que tiñas lido.

―A iso agora chámanlle “comprensión lectora”. Polo visto moitos rapaces non entenden o que len. O malo disto, coido eu, e que si non es quen de comprender ben o que les, é que non entendes os demais, logo non deberas nin de opinar nin poder votar nas eleccións.

―Daquela, despois duns meses, e unha vez lle collías o aquel, non fallaba ninguén nas explicacións, salvo o Roque, que era un pouco parvo pero con moita memoria.

Co paso dos anos Roque rematou a carreira de dereito. Chamabámoslle Don Roque.

Eu acabei de revisor nos autobuses, que esixe andar moito tempo dereito.

―Teño feito moito a vista gorda cando algunha persoa maior viaxaba sen billete. Recordábanme todos eles ó meu pai que ía e viña de traballar a pe, desde o Castiñeiriño ate San Caetano, onde estaba taller de carpintería de Don Ulpiano no que traballaba.

Dicía na casa entre risas, que así aforraba para o molete do xantar, e mais, que era moi san facer algo de exercicio.

Agora recomendan os médicos facer exercicio para manter a boa forma física, e controlar a dieta.

Nos o que tiñamos daquela era a dieta moi ben controlada.

Meu pai tiña a dieta e mais o exercicio, e como nunca ascendeu de oficial de segunda no seu choio, sempre tivo que traballar arreo, porque o traballo no noso País sempre o fan os que non ascenden de categoría.

―A miña empresa de transporte facía moi ben o seu cometido e chegaba a todas partes, en consecuencia arruinouse, e acabamos daquela todos no paro.

Segundo me explicaron despois unha empresa de transporte, canto mellor faga o seu traballo menos eficiente é, porque polo visto non é rendible chegar a moitos lugares recollendo xente.

― Logo, no ano setenta acabei marchando para Suíza a traballar de peón da construción ata que me xubilei.

Alí aprendín francés e mais italiano que son xeitos diferentes de ver a vida, e a conta destes idiomas, valoro mais o meu galego e mais o español dos libros de Dona Rosario, que me ensinaron a ler, a falar, e a comprender cousas importantes e semellantes en todos os idiomas.

―O mundo ensinoume a calar, e niso andamos todos aquí polo que vexo, a calar cheos de medo atroz fomentado polo goberno, e pensando que poden pasar fame outra vez os nosos fillos...

E mentres tanto, os socialistas que ides dicir e facer ?...