xoves, 12 de decembro de 2013

"COMO TODOS SON IGUALES"

                    “COMO TODOS SON IGUALES

(decálogo recogido entre vecinos de mi barrio, o la desafección dramática de la clase media)

1.-Como todos son iguales, ya no hay derecha, ni izquierda. La democracia de nada sirve y, me da igual quien gobierne...¡Aquí solo triunfan los canallas!...

2.- Como todos son iguales, ¿para que molestarme en comparar programas electorales; contrastar diferencias ideológicas, y sobre todo, examinar las conductas públicas?.

3.- Como todos son iguales, poco importa tener una sanidad, una educación o unas pensiones públicas. Una justicia gratuita, o no tenerla. Derechos laborales o no.

4.-Como todos son iguales, no me preocupa dar mi voto a delincuentes, a mentirosos y cínicos. Noto corrompidos mis sentimientos morales...

5.- Como todos son iguales, creo que es mejor no votar, aunque de sobras se, que la derecha española siempre apoya a los “suyos”...

6.- Como todos son iguales, no creo en las instituciones,ni en la justicia, ni en los políticos, ni en la política, que se ha vuelto despreciable, sectaria y turbia.

7.- Como todos son iguales, me da lo mismo que mis intereses públicos, los gestionen manos privadas, sean estas decentes, corruptas o corruptoras...

8.-Como todos son iguales, la buena conducta pública, es para mi, una señal falsa que esconde al sinvergüenza...

9.-Como todos son iguales, y, tengo miedo del poder hasta en el alma, mi pasividad, desinterés, y falta de solidaridad, están más que justificados. Soy insensible a todo lo que no me afecte directamente. Solo cuenta el sobrevivir...

10.- ¡Como todos son iguales, renuncio desde ahora mismo a la libertad...!




xoves, 5 de decembro de 2013

¿ MERCADEAR O REHABILITAR?

¿MERCADEAR O REHABILITAR?


Los sinónimos de rehabilitar son muchos: restaurar, rehacer, restituir, rescatar, regenerar, reparar, reponer, restablecer; pero, en ninguno de ellos, tratándose de viviendas, de edificios en centros históricos o de centros antiguos, debiéramos alejarnos mucho de un proceso cultural, en el que intervienen el entorno, las formas de vida, los espacios urbanos, el parcelario, y, sobre todo los edificios, y, las viviendas junto con la población que en ellas viven.

Rehabilitar es recuperar, y reparar, aquella parte de la ciudad que prioriza al hombre, y que supone la puesta en valor de la calidad, junto con un mínimo sacrificio de los recursos. Es añadir vida a los años de los edificios y viviendas, y no simplemente años a la vida.

Rehabilitar es restablecer la lógica constructiva, la belleza, la economía de obra, o los espacios educativos, que se manifiestan en nuestras viejas ciudades en forma de historia y de arte.

Rehabilitar es rescatar lo mejor del pasado común y tradicional, algo así como entrar en el futuro sin renunciar a un pasado que nos singulariza, que nos identifica y, nos otorga una identidad única y universal.

Son en este caso, las instituciones públicas y los representantes municipales, los protagonistas de las intervenciones en estos espacios excepcionales.

Son estas y estos, los protectores en el tiempo, de los conceptos claves y de las actuaciones asumidas y realizadas; actuaciones que dieron lugar a reconocimientos, premios y, prestigio nacional e internacional a Santiago de Compostela.

Premios como el Europeo de Urbanismo otorgado por la Comisión Europea en 1998, o el Premio U.N.Habitat 2002, concedido por la Organización de Naciones Unidas lo corroboran.

Ciudades, con centros históricos como el de Compostela, han sabido mantener durante décadas, los delicados equilibrios entre la mejora de la habitabilidad y la funcionalidad; respetando espacios públicos y ampliándolos; fijando población interviniendo incluso en políticas sociales; corrigiendo patologías, y, conservando los elementos arquitectónicos, usando materiales tradicionales básicos.

Fueron alcaldes,como Xerardo Estevez, el gran impulsor de esta política culta, los que consiguieron, con el apoyo unánime de la Corporación Municipal, que la Sede Central de la Unesco en París, formalizase la Declaración de la Ciudad de Santiago y su entorno delimitado, como Patrimonio de la Humanidad.

El Plan Especial de Rehabilitación de la Ciudad Histórica protege desde entonces, el casco histórico y monumental, que además, incluye, el entorno, los paisajes y determinados edificios y zonas fuera de la propia Ciudad, tales como el Monte Pedroso, Conxo, Sar , y algún barrio periférico.

Hoy, empezamos a comprobar en alguna pequeña pero significativa actuación, una alarma previa.
Podemos inferir, que estas actuaciones se llevan a cabo por exigencias económicas y comerciales que priorizan su interés únicamente, y respaldadas, que no legitimadas, por normas de inferior rango al Plan Especial.
Y podemos deducir, de ser esto así, que pueda empezar a conducirse el proceso rehabilitador a su quiebra conceptual y material.

Nuestras instituciones y sus responsables, tienen la obligación ética, y cultural, de defender los intereses superiores en este histórico hogar público, ello, junto con muchos ciudadanos y profesionales conscientes, es decir, aquellos que saben reconocer en la memoria de nuestra Ciudad Histórica su excelencia y particularidad.

No podemos confundir nuevamente el silencio ignorante que siempre otorga, con la opinión preventiva, y el interés en la observación atenta de lo que sucede en esa parte de la Ciudad.
Si es así, lo lamentaremos pública e inútilmente más adelante.






luns, 2 de decembro de 2013

CIENCIA CASI POLÍTICA

CIENCIA CASI POLÍTICA


(Dedicado a mi amigo, el profesor Juan Carlos Mejuto)


Una flatulencia o ventosidad mal disfrazada, unas risas de los presentes, y, de repente, empezamos todos a hablar de física recreativa en la cafetería.

Este suceso aromático, tiene que ver con la Física de los Gases Ideales, (carcajadas), que son como todos sabemos:aquellos que se comporta siempre del mismo modo, en las mismas condiciones de presión, volumen y temperatura.

Lástima que nuestro comportamiento electoral no se ajuste, igual que esos gases, a nuestros intereses.

A través de la física constatamos, dice otro compañero, que siempre se encuentran razones y similitudes para explica de forma rigurosa lo que sucede, y porque sucede; ejemplo:
La ley Primera del Movimiento de Newton, aquella que afirma que
los cuerpos se mueven en linea recta, o permanecen en reposo, a menos que intervenga una fuerza para cambiar su velocidad o dirección.

Podéis observar, como las intervenciones hechas con la fuerza de los votos del PP, han hecho cambiar el espacio que llevábamos recorrido en el País, haciéndolo irreconocible, en solo dos años. Una proeza basada en la infalible ciencia económica.

De la Tercera Ley de Newton:Toda acción, produce una reacción total y opuesta, no voy a comentaros lo que se dijo allí, por lo tanto no voy desde aquí, a incitaros a hacer algo que la nueva Ley de Seguridad, menos universal, pero más concreta que la de Newton, castiga con multas desmesuradas desde ayer mismo.

Se habló, al poco de apagar bruscamente la calefacción en la cafetería, del conocido cero absoluto, es decir : “ Ese punto imaginario en el cual una sustancia está tan fría, que el movimiento de sus átomos cesa.

Y, hasta creo ver no átomos, pero si militantes, y responsables del partido, paralizados, inmóviles, en todas partes, desde hace ya muchos meses...

La Teoría del Caos, es nuestra última esperanza ...(suspiro colectivo).

Como sabéis, en ella se afirma que:pequeños cambios en las circunstancias actuales, pueden tener consecuencias importantes, poco después”.
A ver si lo entienden así algunos viejos lideres, en unos meses...(carraspeos de los presentes).

Pagamos la consumición, y nos fuimos a calentar el cuerpo, a golpe de energía cinética muy económica, osea paseando casi al trote por la alameda, y, disipando en el ambiente de forma muy discreta, el flato colectivo...











mércores, 27 de novembro de 2013

SE AFIRMA

SE AFIRMA

Que la economía del futuro se basa en el conocimiento. 
Pero vamos contra lo dicho, reduciendo los esfuerzos en investigación, sanidad o en educación.

Que los responsables de la crisis son intocables.
 Las leyes y, en consecuencia los tribunales, suelen ratificar esta afirmación.

Que el tremendo paro y desempleo que sufrimos, tienen una perversa interpretación actual : permite canalizar e impulsar la vía hacia el populismo , el racismo y la insolidaridad.
De ahí una parte de la explicación del porque de algunas encuestas, comportamientos sociales, elecciones,y, candidatos.

Que tenemos en España 18.000 empresas con más de 100 trabajadores cada una.
Que también tenemos 2.800.000 empresas con menos de cuatro trabajadores, y, 1.200.000 empresas, sin ningún empleado.
De ello se desprende que los autónomos contratan al 40% de los empleados en el País.

Que la economía sumergida, es decir aquella que evade impuestos, cobra sin facturas, o lleva dobles contabilidades..., supone el 25% del PIB, (unos 250.000 millones de euros), lo que supondría, de controlar esta situación, incrementar los ingresos del Estado entre 20.000 y 25.000 millones de euros más al año.
Es decir, casi pagaríamos todas las prestaciones al desempleo, o, el 70% de nuestra deuda anual, o, algo menos de la mitad, del costo de nuestra sanidad pública.

Que como no parece fácil un cambio radical del modelo electoral, la alternativa más decente, sería modificar las reglas internas de funcionamiento de los partidos.
Por ejemplo, unas primarias no solo limitadas a los militantes...(en ello, andamos los socialistas en exclusiva).

Esta compleja situación, de no modificarse, debiera hacernos recordar a Eduardo Galiano cuando nos dice : “que duro es escoger entre lo mismo y lo mismo”...

¡Pues eso!.


luns, 18 de novembro de 2013

O FUTURO DO PASADO

O FUTURO DO PASADO


Discutíuse recentemente en España o futuro dun novo socialismo democrático.

Necesitabamos urxentemente, re-explicarnos, e, poder re-explicar aos demais, o papel do estado, as razóns da pobreza, do paro, da degradación da natureza, do racismo, a explotación duns homes por outros, e, a forma de entender as nosas relacións na sociedade, na familia, no traballo, na cultura, a ciencia e a investigación. Case nada.

O certo é que máis de douscentos anos de industrialización, e de progreso non foron capaces de prover de: vivenda, alimento, traballo, educación e sanidade, á maioría da humanidade. Este é o mundo real que creou o capitalismo existente.

O asunto clave da situación actual é a constatación de que cada vez é maior a diferenza de riqueza entre os países, e mais entre unhas persoas e outras. Cada vez e menor a igualdade de oportunidades.

Mil millóns de seres humanos teñen uns ingresos diarios inferiores a un euro. Cada segundo morre un neno por desnutrición, é dicir de fame.
Aquí en España 600.000 familias non teñen ningún tipo de ingreso coñecido. Unha de cada catro en idade de traballar, esta desempregada. Tres millóns de concidadáns se atopan en situación de pobreza...

Que máis é necesario, para que se impoña unha nova orde social que implique unha maior igualdade.!

A ese razoamento oporase sempre - pola súa propia natureza, interese e fortaleza coercitiva e mediática - o modelo de crecemento capitalista e financeiro actual.

Por tanto, non é, a través de pequenas reformas sociais do sistema actual, como se ha de avanzar cara a ese cambio de modelo social e económico.
Iso é, o que tentamos os socialistas en toda Europa durante moitos anos.
Ser os xestores que amortecesen este capitalismo depredador sustentado na desigualdade de oportunidades.
As nosas reformas contra cíclicas reduciron de forma temporal e circunstancial esas diferenzas.

Fomos os administradores, cando se gobernou, dun sistema baseado case exclusivamente no beneficio e no consumo; un modelo económico que deseñou o noso modo de vida.

O grave deste asunto é que crise actual non ameaza a este capitalismo, sempre que o sistema consiga manter a orde social e evitar a subversión interna.
Sempre que aceptemos de xeito resignado e inevitable todo o que nos está sucedendo.

Nin o paro nin a pobreza, poñen tampouco en cuestión, o fracaso ou o fin deste modelo. Non hai, polo momento, unha alternativa ao mesmo na sociedade occidental.

Logo a máis importante tarefa actual nesta crise internacional para os socialistas, é deseñar formas de organización social máis xustas, é dicir aquelas que garantan as necesidades colectivas e impidan a explotación actual.
Estas, para ser eficaces, pódense emprender, dada a mundialización da crise, dentro dun marco moi amplo e dicir, co acordo da Internacional Socialista.
Nin noso País, nin os da da nosa contorna son entes illado e auto-suficiente.

Debemos loitar por pór en marcha un novo proxecto e modelo social, que impida modificar ao antollo das empresas e do capital, os termos básicos do contrato social en que se basearon e basean as sociedades europeas. Nada sinxelo de facer.

A tarefa supón unha profunda revolución, unha mobilización masiva , que ha de pasar primeiro pola clara comprensión do que sucede, e, logo conseguir un masivo apoio electoral.

Asunto este que se conseguirá cun tremendo esforzo dos cidadáns, especialmente dos mais novos, e asociacións conscientes e comprometidas; con lideres que utilicen unha linguaxe que axude a entender e non a confundir os problemas, e, con un proxecto anovado e realista a medio e longo prazo.



domingo, 10 de novembro de 2013

UN NOVO MODELO DE TRABALLO

UN NOVO MODELO DE TRABALLO


Meu querido avó era un bo axente comercial. Adicábase a venda de mobles que uns deseñaban, mentres ebanistas e carpinteiros os producían na fabrica.

Meu avó, con un catalogo pintado a man, ía tratando de convencer os empresarios das pequenas e grandes moblerías, da boa calidade dos comedores, das salas de estar e, dos dormitorios, que el representaba na miña opinión, con gran dignidade.
De cando en vez facíanlle un pedido, que trasladaba a fabrica, para posteriormente percibir unha pequena comisión polo seu traballo. Sen máis complicacións, as cousas funcionaban deste xeito.

Uns meses, gañaba menos do xusto, e outros para ir empetando un pouco.
Este meu traballo é coma as mareas, dicíame sempre.

Unhas veces baixa o mar moito e outras enche a praia enteira. Hai que saber gardar para cando cheguen as grandes baixamares. O aforro é saber economizar cando se pode, e pódese, cando hai preamar...

Non aforraba o avó moito, daquela a vida, coma hoxe, subía polo ascensor, mentres as comisións o facían pola escaleira.

Os tempos mudan, e agora temos un mercado de traballo, que non garante traballo,e, pasamos de ter comerciais dunha banda e técnicos ou profesionais pola outra, a ter todo xunto nunha  persoa.
O técnico ten que facer de técnico e de comercial ó mesmo tempo en moitas empresas.

Se a elo lle engadimos neste sistema actual o chamadoincentivo, e dicir a vellacomisión, pois temos amañada a nova forma de rendibilizar o traballo deste mercado tan libre actual.

Contratan hoxe, en moitas ocasións, a tempo parcial a un técnico nunha empresa, e páganlle obviamente a metade do salario correspondente do tempo completo, aínda que na práctica, traballe unhas horas mais das acordadas.

Axiña lle explican, que se desexa gañar o salario integro, (que lle permitirá sobrevivir como moito), deberá: a) cumprir uns obxectivos empresariais, e, b) ser el mesmo, quen consiga os clientes para a empresa.

Algo así coma se no caso do meu avó, tivera que saber debuxar e deseñar os catálogos dos mobles; buscar os clientes; e por riba ser un bo experto en construír eses mobles.
Despois pode cobrar a comisión que lle entrega o empresario ou o responsable inmediato.

Unha cousa mais, caso de non cumprir os obxectivos de venta mensuais dun número previamente fixado polo empresario de : dormitorios, cadeiras, mesas de comedor, ou coquetas, poderá ser despedido por ineficiente, inútil, inepto e improdutivo...

De pouco valerá que teña un doutorado; boa formación profesional ou artesanal, sexa serio e honrado, animoso, e, con moitas gañas e necesidade de traballar...

O final, os obxectivos do empresario e do capital, sempre se imporán ao noso traballador, porque a estes obxectivos pásalle sempre como as estrelas, que están moito mais aló do que un se imaxina...