VOCABULARIO BASICO DE  FACEBOOK

( PRIMEIRA PARTE)

1.-Actualizar información

Fórmula para  poner a disposición de extraños, descuideros,  saqueadores profesionales,  y  cacos aficionados, los  teléfonos,  las direcciones familiares, y los  días de vacaciones en los que estarás ausente del domicilio.

 También lo usa la CIA y la National Security Agency (NSA), para conocer si leíste alguna vez  el Capital de Marx, o el Quijote, en cuyo caso pasas a ser un potencial sospechoso en su base de datos.

Y finalmente, método indirecto que permite  averiguar si dispones del certificado de estudios primarios, o si eres un licenciado, o  un doctor universitario.

 En los dos casos da lo mismo a efectos prácticos de empleo.

2.- Amigos

a) Dícese de los  pocos  amigos que estando en Facebook  nos conocen bien, y a pesar de ello nos aprecian.

b) También aparecen en él muchos conocidos de fin de semana, compañeros de partido y mus, además de una selección de buenas personas y  de equivocaciones amistosas, en cadena.

d) Son  aquellos que pueden ver lo que  nosotros publicamos, pero  no lo que pensamos de lo que ellos publican…

3.- Etiquetar

Como su nombre indica, poner etiquetas con el nombre y apellidos de alguien que  conoces en una foto, o que la comparte contigo, en cuyo caso puedes tener que dar explicaciones a terceras personas.

b) En inglés “tag” o “hastag” que es una  chorrada para destacar una nueva expresión, dentro de un “tuit, (que es otro palabro para evitar decir algo tan normal y sencillo como  mensaje corto).

c) Instinto de conservación adelantado que nos hace considerar a algunas personas perniciosas, sin conocerlas. AVISO.- Una vez etiquetadas no hay dios que les levante el sambenito.

4.-Me gusta

a) Termino ambiguo para indicar que algo te agrada. Conviene precisar que casi siempre son asuntos  estéticos o literarios.

b) Declaración de amor encubierta, típica de jóvenes  tímidos y viejos verdes.

4.- Muro

a) Lugar virtual donde colgar nuestros sueños y desventuras. Y si se tercia la de los denominados amigos.  En Israel, se le llama  el de las lamentaciones, para referirse a algo parecido.

b) Lugar donde también colgamos aquellas publicaciones nuestras,  que nunca  admitiría ni siquiera  un mal  periódico gratuito.

5.- Mensaje privado

El que no es público, es decir el que se hace entre dos que no creen ni en la llamada transparencia, ni en la  participación, la cama redonda o el  café para todos.

 Se puede guardar eternamente esta confidencia en Facebook, sobre todo  si uno de los dos la guiña.

6.- ¿Qué estás pensando?

Truco del administrador para averiguar si realmente pienso algo aprovechable para Facebook o para Google.

 En mi caso, confieso que casi todos mis maestros me han enseñado lo que debo pensar, y no a pensar por mí mismo…

 ( continuará).

A TIA MARITA

A TIA MARITA

(Dedicado a todos aqueles mestres, e a moitos novos)

Miña tia Marita era unha de aquelas mestras que tiveron que deixar os estudios universitarios, para logo, na posguerra, por mor da necesidade, facerse axiña con unha praza “en propiedade”  nunha escola calquera do País.

Era polo tanto, unha profesora con moi boa formación básica, con iniciativas e ca esperanza inxenua que da sempre o comezar de novo…

Pasados os  anos, aló polos sesenta, foi destinada a un grupo escolar do noso rural,  onde  xunto con outros compañeiros, un día,  decidiron organizar unha viaxe a Madrid cos alumnos que remataban os seus estudios.

Trinta rapaces; un ano de aforros peseta a peseta; rifas polas festas; lotería de Nadal con recargo; traballos colectivos, e ate a venda de algúns produtos do campo, permitiron recadar os fondos para o autobús, e mais para sufragar un pequeno hostal no centro da Capital, con pensión completa por cinco días e catro noites.

Os rapaces acompañados por dúas mestras e un mestre, viron todo canto de importante, segundo os educadores, tiñan que coñecer:

 O Museo do Prado; a Porta do Sol; O Palacio Real; O Parque do Retiro; O Xardín Botánico, O Madrid dos Austrias; A Gran Vía e a Castellana; un viaxe en metro; e unha saída no autobus o Escorial a ver  o Valle dos Caídos…

Pola maña cedo despois do almorzo, marchaba todo o grupo a descubrir Madrid.

 Logo do xantar, outra vez a camiñar, e  despois, a noite, un cambio de impresións urxente mentres se ceaba, e a deitarse cansos de tanto esforzo por ver as marabillas da grande cidade.

Volveron os excursionistas a súa escola levando no seu caletre impresións, imaxes, experiencias, e moita fartura nos seus corazóns.

 Tódolos profesores do grupo escolar querían saber a opinión dos rapaces, sobre o que tiñan visto, e dicir: “que asunto cultural fora o que lles impresionara mais da viaxe”.

Fixeron os alumnos da excursión unha enquisa interna e, debateron a porta pechada mais de unha hora. Despois chegaron a unha conclusión, que acordaron dera a coñecer  un voceiro elixido de entre eles..

O día acordado na aula de actividades múltiples, e diante do cadro enteiro de mestres e  moitos alumnos, o voceiro  dirixiuse a eles para expresar o parecer do grupo.

 Tomou a palabra entre a expectación de todos os presentes, e  soltou  dun  so  golpe o seguinte :

─ De todo canto vimos en Madrid, o que mais nos gustou a todos  foi… ¡ o almorzo !...

Fíxose un silencio abraiante no cadro de profesores…

A miña tia Marita contábanos despois entre risas, que  tamén ela lembraba aqueles almorzos con zume de laranxa, pequenas tarriños de marmelada,  cola cao ou café, porras; manteiga envasada, e  algúns boliños deses que se chaman cruasanes…

O AMIGO TONY

O AMIGO TONY

Nacer, naceu en Fowey, un pequeno pobo costeiro do sur este de Inglaterra. Pero síntese desta terra pois leva moitos anos traballando aquí, ademais é pai de sete  fillos galegos e marido dunha moza compostelán.

Considerase así mesmo,con certa retranca, coma un: “extraordinario impulsor demográfico da mocidade desta bendita terra”.

 Comentábanos onte, que ate Fowey chegou Xesús na súa infancia xunto con Xosé de Arimatea.

─ E  que foi facer alí ? ─ preguntámoslle abraiados.

─Eu que sei!, ─ Supoño que non é certo, pero ter temos unha cruz que conmemora este feito preto dos arrecifes. E todos os veciños de Fowey cren que é posible, aínda que  moi improbable…pero coinciden en que  é moi bo que así sexa… E nunca houbo discusión no pobo por elo !.

─ Home claro, ─respondimoslle, éche coma si aquí  poñemos en dubida cos restos do apóstolo Santiago non están onde deben estar, que é na súa furna. Seriamos parvos!.

Existen, dinos Tony,  diante de dilemas como este, sempre  tres tipos de dubidas :  As científicas, as artísticas e, as de fe.  Nestas últimas, no caso de incerteza,  reafírmanse as crenzas sempre,  non si?.

─E si por riba, contestámoslle varios, esas conviccións son rendibles, xa  temos a tradición e mais a economía xuntas,  deste xeito, as lendas  convértense en  crenzas  beneficiosas para todos…

─O respecto desto, ─ engadín eu, vouvos contar un feito que aconteceu en Compostela fai mais de trinta anos. Podedes crelo ou non…

Un arcebispo, comentoulle daquela o alcalde  da Cidade, que estaban a estudar a posibilidade de datar a traveso de técnicas de radiocarbono, a idade dos osos da furna do Apóstolo.

O alcalde, mirouno de arriba abaixo, e deixoulle caer:

─ Pero logo monseñor, vostede pon en dubida que os restos non sexan os  do noso Santiago o Maior ?.

─ Non, home non, unicamente quixeramos ratificar a tradición, para darlle mais forza diante do pobo cristiano…

─ E, Sr. Arcebispo, se resulta que o Carbono 14 evidencia que  son restos óseos de varios séculos despois… que pensa facer, ou dicir… ?.  Porque, non vaia a seren que a ciencia, poña en perigo a tradición,  o Camiño, a Cidade, e o futuro de Compostela.

A cousa rematou aí. Nunca mais oín falar desta ocorrencia  arcebispal.

 Me sorprendeu daquela que un rexedor  socialista tivera que darlle unha lección de sentido común, de economía domestica e de”fe” a un arcebispo, que por outra parte sempre mantivo nos seus discursos, cos seus marxes de interpretación tendían a cero, sobre esta e outras materias científicas ou non.

Salvámonos daquela polos osos!.

ROXELIO

                              ROXELIO

Roxelio cando era mais novo traballou de peón nas plataformas do petróleo do Mar do Norte; nunha fabrica de coitelos de Austria; de chofer na casa dun banqueiro francés, e de xardineiro en Londres, na mansión dun rico industrial.
   

  Fun entrevistalo polo seu noventa aniversario, e tamén por charlar un rato con un compañeiro comprometido politicamente, (fora concelleiro socialista nunha lexislatura fai 25 anos).

 Roxelio tivo sempre creto de ter moito sentido común, e  falar claro. (O frecuente é a carencia  dunha das dúas opción, e as veces ambas).

 Leveille un agasallo e despois de darlle os parabéns comecei por   lle preguntar, si na súa opinión a  nosa actual sociedade  precisaba dunha fonda renovación de representantes …

─ Mira Toxo, o gastado non é o vello, senón o que non funciona. O envellecemento das persoas e das ideas, comeza cando non hai proxectos, que veñen sempre do descoñecemento fondo da realidade; cando se perde a memoria, ou cando se cree que as cousas importantes   concluíron ou non se  poden cambiar.

Descolocoume. Un home viaxado pero con poucos estudios, expresándose deste xeito, desconcerta sempre un pouco. Tratei de poñerme no seu lugar e lle empecei a comentar:

 Roxelio ─ Me poño no teu lugar e coido que  …

─Non sigas por ese camiño!. Ti non estás no meu lugar, sómente o imaxinas. Igual co imaxinan aqueles políticos que fan discursos, e  prometen solucións nesta e noutras campañas.

─Ti, e mais todos eles, non estariades no meu lugar salvo que tiverades noventa anos; vivirades nunha casa  de 60 m2, con unha cocina de ferro bilbaína; dous cuartos, unha horta de un ferrado,  unha  pensión  pequena, dous fillos mortos,  e, houberades pasado fame, e moita morriña polo mundo adiante ...

Perdoa no era a miña intención…(recordei entón que Roxelio cría  firmemente que as ideas e a vontade, dependían nel, coma en case todos nos, das condicións sociais e mais económicas…).

    

 ─En que andas agora de xubilado ?.

─  Dende que me xubilei, cultivaba a horta, e mais ía pescar polas tardes o peirao fanecas e algunha robaliza, agora, por culpa da reuma, só cultivo a dignidade. Que é o único que na vellez se  pode facer, e, no nome dela, aprendín a non estar onde non debo, ou onde non me queren.

─Pero aquí na miña casa que mira o mar, estou moi ben, polo menos  mentres a cabeza funcione e as pernas me leven a pasear. Tamén acollo a quen venme ver e a  charlar, sen lle preguntar que é, senón quen é, ou de quen é. A ti coñézote ben, e a pesares de elo aprécioche moito… (risas)..…

 Amigo Roxelio, os asuntos económicos, os sociais e a falta de  traballo van mal no País coma sabes, e  moitos nos preguntamos como amañar a situación…

─ Hoxe hai moito medo, e moito ignorante e parvo. En boa parte impulsados polos gobernos e as televisións. Pero non se pode nin vivir ni saír da crise así… O medo colectivo impide as solucións e fainos egoístas. A ignorancia e o medo pódense curar pero a  estupidez non.. ! (pausa).

─ As persoas adaptámonos a realidade como mal menor, non somos coma nos imaxinan os demais, nin coma  imaxinamos ser nos mesmos, pero a pesares deso hai que confiar  nos outros e mais en nos mesmos. Hai que estar sempre cos  amigos  intelixentes e  boas persoas, para evitar que nos volvamos peores do que somos.(pausa).

─ Pero sobre todo, temos que esixir que o traballo, e a riqueza, se repartan mellor. Iso só se consigue elixindo ben os nosos representantes co noso voto. Non hai outra. Nin todos son iguais, nin teñen as mesmas solución, nin todo e inevitable. … porque non hai nada definitivo; e porque a situación actual podémola transformar o estar chea de fondas contradicións en si mesma… (outra pausa).

     

 ─En Francia dise:  “Non hai ausente sen culpa nin presente sen desculpa”. O goberno non debera xustificar as súas decisión co pasado, e debera resolver  problemas do presente.  Ti xa me entendes…

 E certo que viaxar é un grande mestre da vida, non si?. Ti es un bo exemplo Roxelio.

─ Déixate de frases feitas, a única mestra que tiven foi o meu traballo; viaxei a forza non por pracer; aprendín a falar o básico en tres idiomas, a sorrir sempre; a practicar tres ou catro oficios, a comer de todo, e a escoitar, antes de falar…e sigo a ser un ignorante…pero non un parvo.

Despedinme. Roxelio regaloume media ducia de ovos,( non creo sexa suborno entre xubilados), e unha mirada limpa chea de comprensión e tolerancia, mentres me  dicía polo baixo con un sorriso: “ polo que eu  sei, ti aínda tes solución!”…

Sooume a piropo…!

AMIZADES INCOMPATIBLES

AMIZADES INCOMPATIBLES

Non  coñecía a Paulino, coincidimos nun posto de bebidas da praia, e presentounos un amigo común.

 Falamos de  vaguidades e parvadas  mentres baixabamos unhas cervexas “mirando o mar”.

 Non é que se chamen así as cervexas, senón, que os nosos ollos entre ver, mirar e observar, simplemente miraban o mar con atención.

 Debera ter escrito “ degustabamos unhas cervexas mentres mirabamos arroubados cara o mar”, que é moito mais literario…

 Ben e certo que de cando en vez, a nosa vista, desviábanse de xeito libidinoso   cara o areal, onde paseaba en tanga unha bañista a mar de fermosa.

 Non é que o mar fora fermoso, que o é, a  fermosa  era bañista, enténdase ben, que logo sempre hai quen está a pillalas todas.

 E non é que pillen os críticos as mozas, senón as miñas faltas de estilo e ortográficas, cousa que é moito mais doada de emparellar que  unha lambetada que pasea pola praia.

Pregunteille despois de un longo silencio o Paulino, e con aparente desinterese, que cousas ou actividades  lle apaixonaban mais…

( Se quero saber cómo pensa en xeral  alguén, empezo por preguntarlle iso  mesmo sempre…).

─ Pois mira, agora co preguntas direiche con toda sinceridade que o fútbol,  as mulleres e o viño…

Aquela resposta recordoume  unha vella canción de Manolo Escobar.

 Certo  que faltaba a copa de viño na man, e tiñamos ausencia dunha guitarra e mais do agarimo dunha muller, para nos atopar coma soberanos, pero algo era algo… E dicir ben pouco…

Sobre todo para min, porque  aquelas paixóns de Paulino eran o indicador dunha amizade que nacía media  morta xa.

Non porque non comparta algunha desas opinións, senón porque non son, a lo menos para min, o que se di  “apaixonantes”.

 (Agás cando a miña dona se pon un puntiño picarona…).

Total, que por rematar a diagnose previa do Paulino pregunteille, que lle parecía a xestión política do goberno do PP do  meu concello,(el é tamén  residente en Compostela);  que opinaba de  García Marquéz, e, si tiña man na cociña para preparar unha empanada de polbo, un churrasco  ou uns ovos fritidos…

─ Pois mira, o goberno local  fai o que pode e moito  mais do que outros fixeron… a ese “Marques” non o coñezo para opinar del, e as empanadas o churrasco e os ovos  quen os   fai na miña casa desde sempre é a miña muller…como debe seren…

Despedinme correctamente e  para sempre!..

 Funme cavilando que: “ aínda hai a quen lle estrañan moito os  resultados electorais”…

DON HILARIO O DERRADEIRO RADIO AFECCIONADO

DON HILARIO O DERRADEIRO RADIO AFECCIONADO

Dicíame don Hilario  que hai dúas formas de vivir, unha chámase sobrevivir,  e serve para  ir vivindo, a outra, imaxinarse unha vida nova despois da morte, e serve  para ir morrendo. Logo díxome con moito retintín.. pero sempre hai xente que nin sobrevive, nin  morre de todo…

 Don Hilario, ten  mirada nova  e  sorriso dun neno pillaban.

Coméntame que cando mira cara atrás, non sente vergoña de nada do que leva feito. E dime sorrindo que leva feito moitas…

 ─Sonche dos que sobreviven ca pensión de 650 euros nunha casa sen hipoteca, comida moi san, e dicir  desa que non sabe a  nada,  e pouca calefacción…

─Antes cando vivía a miña Bieita, a casa estaba mais quente, o xantar era mellor e variado, e aínda sobraban tódolos meses uns euros para os netos, e para os “vicios” meus, agora non sei como fago para estares tan xusto sempre...

E que os servizos e os impostos indirectos como o IVE, subiron moito Don Hilario, díxenlle poñendo cara seria coma os economistas actuais…

─Será logo iso. Eu crin que era o meu gasto en electricidade, pois polas noites fago moita radio, e o custe da enerxía eléctrica e case coma o do solomillo…

Xa sei que é  vostede un practicante de radio afeccionado moi notable. Un dos poucos que quedan, despois de que o telefono  móbil rematara con todos vostedes.

─ Pois é  así , mais eu sigo ca miña radio de sempre,  ca antena direccional de catro elementos, e comunicándome a larga distancia ou distancia descoñecida, de cando en vez…

Por certo, díxenlle como se tal cousa, escoitei do noso común amigo Filomeno, unha historia que non acabo de crer, algo así como unha comunicación súa moi estraña...

─ Xa sospeitaba eu que ti viñas por me quitar algunha noticia para o teu blog…Si cha conto ninguén a vai crer, a vas facer o ridículo diante dos tres ou catro amigos que len as parvadas tuas…

Non se preocupe  don Hilario, vostede cóntema, que eu sonlle especialista en incertezas e contos incribles, e ademais asegúrolle que ninguén cre xa en nada que non lle conveña moito, salvo na política do PP, ainda que lle conveña  pouco… respondinlle.

─Pois ben, ala ti… cóntoche. Fai uns meses, fíxenlle un arranxo a miña vella emisora, esa que ves aí sobre a mesa, a Galaxy Saturn, e conseguín baixala de 20 megahercios con un truco vello, hoxe case esquecido… Púxenme a emitir polas cinco bandas, unha a unha, e de súpeto en cw, escoitei unha remota e afastada voz con algunha distorsión que me resultou algo  coñecida…

─  Hilario dicíame, Hilario, andas feito un lacazan!. Comes mal, andas a estragar a saúde por non pagar as pastillas para a túa arritmia do corazón,  pasas friaxe canto queres; non mudas a roupa da cama nin os calzóns desde fai un mes, e por riba desbaratas a pensión en parvadas como transistores e cables coaxiais …

─  E ti quen ves sendo?. E coma sabes esas cousas?… Pregunteille…

─Eso é o de menos!, tes que deitarte mais cedo e abrigarte mellor ca manta de lan vella;  apagar sempre a luz da cociña que deixas acesa moitas veces; e  aproveitar o pan reseso para facer con el unha tortilla con un pouco  leite e un ovo;  tamén tes  que deixar de pensar no marisco, que xa sabes que te senta mal e dáche alerxia…

─Esta ben, pero ti quen raios es !.

─ Iso non che importa agora, xa falaremos diso outro día,  ti  faime caso como llo fas ó Feijoo, a pesares de que nin é quen che paga a pensión, nin é quen de darlle traballo ós teus netos…Nin tan sequera te coñece...!

─Vale, vale, pero ti porque frecuencia traballas?...

--Non contestou ninguén. Cortouse  de súpeto a conversa.
Logo cavilei: non hai ninguen que saiba tantas cousas de min coma a miña querida Bieita... e, sería ela ?.

AS PEDRAS FLORECIDAS

AS PEDRAS FLORECIDAS

Supoño eu que un escritor non se pode plaxiar a si mesmo, pero unha vez, un dos mais grandes escritores me dixo:

“Sorrí sempre así, porque non sabes nunca quen se pode namorar do teu sorriso”...

Iso mesmo descubrín que dicía un dos personaxes dunha novela súa...

Eu andaba entusiasmado na súa compaña, e levaba prendida na faciana un sorriso permanente...

Paseabamos co alcalde Xerardo Estevez varios amigos con ese escritor, pola Praza do Obradoiro, mentres este comentaba que non había praza no mundo mais fermosa que a de Siena...

― Ate o de hoxe non o dubidei, pero agora titubeo... aquí, nesta Praza, con este aire xuvenil que non permite pensar na súa idade venerable, senón que parece construída o día anterior por alguén que houbera perdido o sentido do tempo...

Poucos dias despois escribía un articulo na prensa, titulado “ Viendo llover en Galicia”.

Chicho Losa concelleiro de cultura de aquela, home culto e cheo de xenialidades espontáneas, ampliou o devandito artigo no prelo a tamaño cartel de mais de un metro cadrado , e, mandouno poñer en forma de anuncio nos parques da Cidade.

Pasou bastante desapercibido. Proba inequívoca de que liase pouco de aquela.

Gabriel Garcia Márquez, deixounos o recordo da súa presenza en Compostela nesa loita implacable dos escritores por sobrevivir o esquecemento e a soidade.

Estou seguro que ao igual que esas pedras florecidas que tanto lle chamaron a atención, vive e vivira nos corazóns de moitos dos seus lectores.

A Santiago teñen chegado papas, reis, premios nobel, responsables políticos de todo o mundo, personalidades relevantes, e millóns de visitantes...

Que eu recorde en só uns poucos anos presenzas coma as de Juan Pablo II; o Rei Juan Carlos; Mitterrand; Helmut Kohl; Felipe Gonzalez; ou Stephen Hawkins... foron constantes na Cidade.

Hoxe, esas personalidades veñen en menor medida, iso debera  facernos reflexionar.

Presenzas de eses ilustres visitantes que a cidade e moitos cidadáns, viron pasar con indiferenza e desinterese, coma se fora unha inescusable obriga deles vir aquí a contemplar a milagre das pedras florecidas navegando polo tempo.
E de paso, consumir un pouco de viño do ribeiro e mais un anaco de empanada de raxo do pais.

Menos mal que os santos de pedra, sempre mais acolledores que os de carne mortal, lles sorriron garimosamente, conscientes de que os que aquí veñen, traen con eles prestixio, admiración, e o recoñecemento que se lle ten a historia, ao arte, a cultura, e, a un Camiño resucitado, que foi acercando Europa a Galicia, aínda que non tanto, Galicia a Europa...

BREIXO O UROMANTE

BREIXO O UROMANTE

O Breixo e mais eu, levabamos no bar unhas tres horas e seis xarras de cervexa falando de cousas de ir e vir. Tamén fixeramos dúas viaxes ó escusado, a baleirar parte do bebido.

Na terceira micción coincidimos os dous nas gañas, e fomos xuntos, coma fan case sempre as mulleres, non sei ben porque razón...

Estando na faena, Breixo mirándome de esguello soltoume:

―Non sei si o sabías, pero eu son uromante...

Debín, pola de sorpresa da miña faciana, facerlle comprender que non entendía a que raios se estaba a referir, entón completou a súa explicación.

― Un uromante é unha persoa que practica a uromancia, e dicir a arte de adiviñar pola urina,e dicir polo mexo, o que ha de acontecerlle a xente.

Cortóuseme a medias a billa da miña vexiga por tres razóns; a primeira pola impresión da sorprendente confesión do meu amigo; a segunda porque Breixo xa tiña dirixida a súa mirada directamente o meu chorro, (mellor o meu fío prostático), e, en terceiro lugar, porque con un movemento rápido, estaba tentando recoller no seu vaso da cervexa, unha mostra das miñas augas menores, invadindo o sacrosanto espazo de meu baixo ventre.

Peguei un brinco e salvei coma puiden os pantalóns de acabar mollados.

Berreille, mirón, bébedo!...

― Non te alarmes rapaz, xa vin bastante, aínda que é mellor observar o mexado nun recipiente axeitado...

Regresamos a mesa en silencio, alí o Breixo comezou a contarme que levaba anos anticipándose ós acontecementos, adiviñando o futuro de moitas persoas a traveso dos seus ouriños.

― Levo pagado moitos cartos, e feito moitos trucos, para conseguir os mexos de algúns persoeiros. Outros veñen, mexan e pagan... eses son os clientes fixos. Os que me dan de comer...

Ti o que estas e tolo de remate, tes que facerte mirar en Conxo― díxenlle.

Non me prestou atención algunha. Xa non escoitaba. Seguiu falando.

― O poeta do Couto, ese que publicou “As choromicadas”, non sabe que se vai suicidar un dia destes. E o vai facer como Virginia Woolf, afogándose no río Ulla, con moitas pedras envolvidas nos seus poemas, que vai gardar nos petos do pantalón...

― Ó bocapodre e fachendoso político de Riotorto, quédalle un ano de troula. Tampouco sabe que rematará a súa carreira coma parado gorrón...

― O cóengo de Prados, descoñece que vai rematar liado ca criada e montarán entre os dous un puti-club na Coruña. Un novo emprendedor cheo de fe...

Basta xa!, díxenlle alporizado, tes que beber menos cervexa, e deixar en paz os mexos, polo menos os dos amigos.

E por certo, engadín inoportunamente, a que non se che ocorreu adiviñar o futuro nos teus ouriños?..

Nunca tal dixera. O Breixo, serio, pálido e inexpresivo, púxose en pe, e levou con el a xarra o servizo de cabaleiros. Seguino por se estaba indisposto...

Unha vez alí, mexou no recipiente, ollou o mesmo contraluz uns minutos, e volveuse cara a min sorrindo...

―Que sorte tes de seren meu amigo, quen te ía a dicir que nun par de anos vas ser xefe de gabinete, se queres, do próximo presidente do goberno...

Marchei do bar cambaleando e aguantando non mexar mais fora do testo, como fan moitos dos crédulos cidadáns que temos...