COLONIA DE BAÑO

COLONIA DE BAÑO

Daquela, unha farmacia da bisbarra de Betanzos tiña un escaparate enorme, e no mesmo anunciábanse os envases de medicamentos, coma Vick Vaporub mentol alcanfor, aceite de rícino, ou optalidon, todos eles con unha nota escrita a man, que   indicaba a súa utilidade terapéutica.

Recordo nela un gran frasco, de  dez litros, que contiña un liquido amarelo, e pegado no envase do mesmo unha cartolina na que se podía ler en  letras de imprenta:  “COLONIA DE BAÑO”.

A  Sabela, veciña dunha parroquia cércana, tivera un fillo moi  bonito, froito dun amor desacertado. Vivía a rapaza, que era orfa e algo cándida, do seu traballo coma xornaleira prestado en algunhas casas ricas.

 Nunha delas o fillo do propietario rouboulle o sentido con promesas e xuramentos embusteiros, e bastoulle a proba dun dia para preñala e despois esquecela, xusto o mesmo día no que se decatou do froito daquelas beiras…

O pequeno da Sabela tiña un sorriso engaiolante permanente o que lle daba un encanto especial, que  para súa nai era  e unha  ledicia e orgullo.

Souben pola farmacéutica que a Sabela roldaba tódolos fin de semana o redor do escaparate co neno nos brazos ollando simultaneamente o gran  frasco e mais o interior da botica, pero non remataba de entrar nela.

Por fin, nunha destas, a Sabela dirixiuse a boticaria e  a media voz preguntou canto custaba o litro de colonia de baño.

─ Pois cústalle 20 pesetas o litro, pero tamén pode levar menos cantidade…─  A iso retrucoulle a Sabela…

─ E arrecende ben. ?

─ Moi ben ! ─ Díxolle a farmacéutica.

Logo  mollou un algodón na colonia e doulla a ulir a Sabela, que ruborizouse abraiada, dou as grazas e marchou co algodón agochado entre ela e o seu picariño.

Sabela traballou arreo varias semanas e non volveu pola farmacia ata polo visto conseguir aforrar 20 pesetas.

Unha mañá entrou moi  decidida na botica e pediu un litro de colonia de baño, coma quen pide unha aspirina ou un esparadrapo. E liscou co envase sen mediar palabra algunha con ninguén.

Pasado días a farmacéutica volveuna a ver ollando novamente o escaparate, saleu a porta e preguntoulle se lle gustara a colonia de baño.

─ Moito señora, gustoume moito… O malo e que sexa tan cara…

─ Pero si  dura moito. !

─ Non tanto señora, o litro me foi ben xustiño para poder bañar o meu neno…!  Pero pagou a pena, porque o meu cativo arrecendía  tan ben…!!

    

O TUCHO E MAIS A LAURA

 O TUCHO E MAIS A LAURA

O Tucho foi  aprendiz de carpinteiro con Don Xosé.

O Xosé tiña creto de seren o mellor ebanista- carpinteiro de toda a bisbarra. Andaba  polas casas do  concello reparando pisos, sollados, fiestras, e portas.

Tamén facía mobles a medida para algunha mansión rica, no seu pequeno taller situado nun cuberto ou galpón, a carón do seu fogar.

 O mestre carpinteiro  era viúvo, e  compartía casa ca súa filla  Laura, e ca súa irmán Adelina.

O aprendiz foille collendo mañas o seu  oficio a traveso da  serra, e  o cepillo, seguindo os consellos, advertencias, e técnicas do mestre.

 Foi pouco despois desto, cando Tucho entrou por vez primeira no taller e tamén  na casa de Don Xosé, ben en procura de  ferramentas e material esquecido para calquera obra, ou invitado a xantar ca familia.

Coñeceu así a Laura, unha  mociña intelixente, de pelo negro,  ollos grandes e  pispantes, sorriso acolledor, voz suave e  cantareira, e  pel moi fina.

O Tucho namorouse dela  nada mais vela, pero gardou o segredo no fondo do seu corazón.

 Nada podía ofrecerlle coma aprendiz de carpinteiro, e decidiu que tiña que seren o mellor do mundo  antes de declararlle o seu amor.

Pasados dous anos, o Tucho, superaba xa o mestre en habilidade e rendemento.

 Foi entón cando a traveso de Don Hixinio, o párroco de Guntín, chegoulle a noticia de que en Montevideo , tiña unha oferta de emprego inmediata, nunha gran carpintería industrial propiedade dun veciño rico da parroquia, que o reclamaba  coma encargado da mesma ofrecéndolle un bo soldo.

O Tucho foi  ver a Laura, e contoulle todo o que levaba gardado no seu maxín durante eses anos, primeiro  explicoulle canto amor sentía por ela, e despois   o asunto do emprego, e mais a necesidade de marchar axiña.

 A Laura abrazouno con agarimo, e o seu  sorriso pispante falou por ela sen lle falar…

Tedes que saber que daquela, para seren válido o matrimonio, tiña que seren oficiados pola igrexa, e seguindo as normas da mesma,  os sacerdotes  facían as amoestacións ou avisos de voda. Todo elo duraba un tempo que o noivo non tiña.

 O Tucho marchou para o Uruguai. E nada mais chegar alí comezou a arranxar os papeis para casar por “poderes” con Laura, e xunto con eles,  envioulle  unha fotografía súa na que se lle vía a porta da carpintería con traxe de domingo, e con unha expresión que talmente parecía estar chamando por ela…

 Deste xeito Laura e Tucho, convertéronse en matrimonio a pesares da  distancia.

O Tucho soñaba tódalas noites con Laura, a súa querida  dona de ollos pispantes, sorriso acolledor e pel tan fina…

 Reclamouna oficialmente,envioulle os cartos para a viaxe, e a Laura preparou un baúl, no que  meteu  a roupa nova da voda,  os traxes de andar por casa, un libro de poemas de Rosalía de Castro, e a fotografía enmarcada de seu Tucho.

Uns días antes de se embarcar, doulle a Don Xosé un ictus, pasou un mes no sanatorio e regresou a casa para encamar.

A Laura retrasou a viaxe, para poder coidar o seu pai.  E o Tucho comprendeuno…

Don Xosé viviu dependendo para  todo  da súa filla moitos anos… pero uns meses antes da súa morte, a Tia Adelina comezou a perder o sentido, con esa doenza que  antes chamábanlle  chochear, e  agora  dise  Alzheimer…

A Laura envioulle outra carta o Tucho contándolle a nova e volveu a retrasar a súa viaxe… e,   o Tucho tamén o comprendeu.

Cando morreu a Tia Adelina, o Tucho decidiu vir a buscar a súa Laura, e mandoulle unha carta advertíndolle da súa decisión.

Tiñan xa transcorridos  30 anos. E a Laura cumprira os 50.

 Aquela noite volveu ler novamente a carta de Tucho.

 Ela xa lle escribira unha  na que lle dicía en esencia: “meu querido Tucho, se me queres de verdade, non veñas por min… xa non paga a pena…”.

Mirouse  Laura  de paseniño no espello do seu cuarto, e votouse a chorar.

 So lle quedaba  o  seu sorriso acolledor no medio dunha pel moi engurrada e un corpo desfeito polo traballo, tamén  lle quedaba o recordo do seu grande  amor, o Tucho…

ROSALIA DE PARDACES

ROSALÍA DE PARDACES

(Adicado a Xosé , inmigrante, é tamén ós bos amigos de Burela)

Tiña o creto de seren a moza mais fermosa e leda dun  pequeno porto pesqueiro próximo a Burela.  Era Rosalía rica de seu, e muller moi pretendida polos mozos do lugar.

 Vivía cos seus pais a escasos metro do peirao, nunha casa de planta baixa e primeiro andar, dende onde  parecía entrar o mar ate o salón.

Aló polos anos setenta chegou a parroquia un mozo caboverdiano chamado  Obama Neves. Viña da República do Cabo Verde, estado soberano de África, que coma poucos saben está situada fronte as costas senegalesas, que tampouco situamos ben.

 Os amigos e compañeiros de traballo coñecen a Obama coma  Blanquiño, polo apelido Neves, aínda que é negro coma o carbón.

Empezou a traballar no mar co Tucho do  Curro na pesca de  baixura, e despois  na captura do bonito en altura, con outro patrón.

Tiña Obama instinto depredador, neso gañáballe o localizador  de peixes, chamado polos técnicos sonar.

Obama despois de outear un chisco a bordo, ollaba coma asexando fondamente cara  o mar, calculaba a velocidade do vento, e sabe Deus que cousas mais, e  dicía :

 ─ Patrón, mellor dúas millas e media mais ao nordés!.

Daquela poñíase rumbo o indicado por el, e case sempre  conseguíase encher as bodegas dun só golpe. Unha fartura !.

Cobrou moito creto, fixo gañar moitos cartos  e tamén  cobrou extras en pesetas e quiñóns para o xantar…

Mandou, despois de varios anos de campañas con bos resultados, facer unha casa: “encaixada no territorio e na paixase do que  son responsable; unha casa con fonda identidade galega”, díxolle antes de facela  a un arquitecto novo de Burela, que non dou creto o que escoitaba dun cliente…e, a construíu ademais con permiso municipal…

 Logo de rematada buscou moza no pobo, coma quen busca  facer a mellor campaña do pez espada. E dicir seleccionando zonas e capturas.

 E non procurou unha moza  calquera, foise despois de examinar os recursos humanos da bisbarra, directamente pola Rosalía coma se fora a única muller do mundo, pero situada dúas millas e media mais aló do que calquera veciño  nativo, houbera calculado coma sensato e posible.

Obama,é pequecho,e algo carrancholas. Polo tanto non moi agraciado. Aínda que sempre foi boa xente, nobre e honrado coma o mellor veciño da parroquia.

 Como conseguiu namorar a Rosalía segue a ser un misterio enigmático  no pobo, sobre o que aínda se especula hoxe, pero o feito é que ela, a interesada, segundo me contaron, comenta o respecto cas súas amigas que :

─  Xa sei que Obama no é  Sidney Poitier, pero, que pasa ?. Así son as cousas do amor!. Ou non?.

Obama xubilouse recentemente, mercou un bote a motor pequecho, e anda a pescar pola costa peixiños que entrega nunha ONG, segundo di, “para esquecer a fame que tiven de pequecho”.

O matrimonio tivo a pouco de se casar un fillo de color  café con leite, mais ben tirando a torrefacto.

 Saíu tan intelixente coma o pai, e tan guapo coma a nai. Herdou  a  intuición paterna para a “pesca de altura”, e,  a sedución da nai para engaiolar a quen fala con el.

Afiliouse o Partido Socialista onde fixo bos amigos entre os seus compañeiros, cousa tamén atípica  e  difícil de explicar.

 Licenciouse en dereito en Compostela, e fixo despois  a carreira diplomática en Madrid; casou con unha norteamericana e  traballa na embaixada de España de aquel País americano.

Dixéronme fai días que anda  a darlle voltas a idea de  presentarse ou non as próximas  primarias a presidencia do goberno.

 Coido eu, que é  mellor co intente en América.

 Alí xa teñen asimilado e dixerido o asunto…Aquí disimulamos, pero estamos aínda moi serodios cos inmigrantes e os seus fillos.…!    

     

VOCABULARIO BASICO DE  FACEBOOK

( PRIMEIRA PARTE)

1.-Actualizar información

Fórmula para  poner a disposición de extraños, descuideros,  saqueadores profesionales,  y  cacos aficionados, los  teléfonos,  las direcciones familiares, y los  días de vacaciones en los que estarás ausente del domicilio.

 También lo usa la CIA y la National Security Agency (NSA), para conocer si leíste alguna vez  el Capital de Marx, o el Quijote, en cuyo caso pasas a ser un potencial sospechoso en su base de datos.

Y finalmente, método indirecto que permite  averiguar si dispones del certificado de estudios primarios, o si eres un licenciado, o  un doctor universitario.

 En los dos casos da lo mismo a efectos prácticos de empleo.

2.- Amigos

a) Dícese de los  pocos  amigos que estando en Facebook  nos conocen bien, y a pesar de ello nos aprecian.

b) También aparecen en él muchos conocidos de fin de semana, compañeros de partido y mus, además de una selección de buenas personas y  de equivocaciones amistosas, en cadena.

d) Son  aquellos que pueden ver lo que  nosotros publicamos, pero  no lo que pensamos de lo que ellos publican…

3.- Etiquetar

Como su nombre indica, poner etiquetas con el nombre y apellidos de alguien que  conoces en una foto, o que la comparte contigo, en cuyo caso puedes tener que dar explicaciones a terceras personas.

b) En inglés “tag” o “hastag” que es una  chorrada para destacar una nueva expresión, dentro de un “tuit, (que es otro palabro para evitar decir algo tan normal y sencillo como  mensaje corto).

c) Instinto de conservación adelantado que nos hace considerar a algunas personas perniciosas, sin conocerlas. AVISO.- Una vez etiquetadas no hay dios que les levante el sambenito.

4.-Me gusta

a) Termino ambiguo para indicar que algo te agrada. Conviene precisar que casi siempre son asuntos  estéticos o literarios.

b) Declaración de amor encubierta, típica de jóvenes  tímidos y viejos verdes.

4.- Muro

a) Lugar virtual donde colgar nuestros sueños y desventuras. Y si se tercia la de los denominados amigos.  En Israel, se le llama  el de las lamentaciones, para referirse a algo parecido.

b) Lugar donde también colgamos aquellas publicaciones nuestras,  que nunca  admitiría ni siquiera  un mal  periódico gratuito.

5.- Mensaje privado

El que no es público, es decir el que se hace entre dos que no creen ni en la llamada transparencia, ni en la  participación, la cama redonda o el  café para todos.

 Se puede guardar eternamente esta confidencia en Facebook, sobre todo  si uno de los dos la guiña.

6.- ¿Qué estás pensando?

Truco del administrador para averiguar si realmente pienso algo aprovechable para Facebook o para Google.

 En mi caso, confieso que casi todos mis maestros me han enseñado lo que debo pensar, y no a pensar por mí mismo…

 ( continuará).

A TIA MARITA

A TIA MARITA

(Dedicado a todos aqueles mestres, e a moitos novos)

Miña tia Marita era unha de aquelas mestras que tiveron que deixar os estudios universitarios, para logo, na posguerra, por mor da necesidade, facerse axiña con unha praza “en propiedade”  nunha escola calquera do País.

Era polo tanto, unha profesora con moi boa formación básica, con iniciativas e ca esperanza inxenua que da sempre o comezar de novo…

Pasados os  anos, aló polos sesenta, foi destinada a un grupo escolar do noso rural,  onde  xunto con outros compañeiros, un día,  decidiron organizar unha viaxe a Madrid cos alumnos que remataban os seus estudios.

Trinta rapaces; un ano de aforros peseta a peseta; rifas polas festas; lotería de Nadal con recargo; traballos colectivos, e ate a venda de algúns produtos do campo, permitiron recadar os fondos para o autobús, e mais para sufragar un pequeno hostal no centro da Capital, con pensión completa por cinco días e catro noites.

Os rapaces acompañados por dúas mestras e un mestre, viron todo canto de importante, segundo os educadores, tiñan que coñecer:

 O Museo do Prado; a Porta do Sol; O Palacio Real; O Parque do Retiro; O Xardín Botánico, O Madrid dos Austrias; A Gran Vía e a Castellana; un viaxe en metro; e unha saída no autobus o Escorial a ver  o Valle dos Caídos…

Pola maña cedo despois do almorzo, marchaba todo o grupo a descubrir Madrid.

 Logo do xantar, outra vez a camiñar, e  despois, a noite, un cambio de impresións urxente mentres se ceaba, e a deitarse cansos de tanto esforzo por ver as marabillas da grande cidade.

Volveron os excursionistas a súa escola levando no seu caletre impresións, imaxes, experiencias, e moita fartura nos seus corazóns.

 Tódolos profesores do grupo escolar querían saber a opinión dos rapaces, sobre o que tiñan visto, e dicir: “que asunto cultural fora o que lles impresionara mais da viaxe”.

Fixeron os alumnos da excursión unha enquisa interna e, debateron a porta pechada mais de unha hora. Despois chegaron a unha conclusión, que acordaron dera a coñecer  un voceiro elixido de entre eles..

O día acordado na aula de actividades múltiples, e diante do cadro enteiro de mestres e  moitos alumnos, o voceiro  dirixiuse a eles para expresar o parecer do grupo.

 Tomou a palabra entre a expectación de todos os presentes, e  soltou  dun  so  golpe o seguinte :

─ De todo canto vimos en Madrid, o que mais nos gustou a todos  foi… ¡ o almorzo !...

Fíxose un silencio abraiante no cadro de profesores…

A miña tia Marita contábanos despois entre risas, que  tamén ela lembraba aqueles almorzos con zume de laranxa, pequenas tarriños de marmelada,  cola cao ou café, porras; manteiga envasada, e  algúns boliños deses que se chaman cruasanes…

O AMIGO TONY

O AMIGO TONY

Nacer, naceu en Fowey, un pequeno pobo costeiro do sur este de Inglaterra. Pero síntese desta terra pois leva moitos anos traballando aquí, ademais é pai de sete  fillos galegos e marido dunha moza compostelán.

Considerase así mesmo,con certa retranca, coma un: “extraordinario impulsor demográfico da mocidade desta bendita terra”.

 Comentábanos onte, que ate Fowey chegou Xesús na súa infancia xunto con Xosé de Arimatea.

─ E  que foi facer alí ? ─ preguntámoslle abraiados.

─Eu que sei!, ─ Supoño que non é certo, pero ter temos unha cruz que conmemora este feito preto dos arrecifes. E todos os veciños de Fowey cren que é posible, aínda que  moi improbable…pero coinciden en que  é moi bo que así sexa… E nunca houbo discusión no pobo por elo !.

─ Home claro, ─respondimoslle, éche coma si aquí  poñemos en dubida cos restos do apóstolo Santiago non están onde deben estar, que é na súa furna. Seriamos parvos!.

Existen, dinos Tony,  diante de dilemas como este, sempre  tres tipos de dubidas :  As científicas, as artísticas e, as de fe.  Nestas últimas, no caso de incerteza,  reafírmanse as crenzas sempre,  non si?.

─E si por riba, contestámoslle varios, esas conviccións son rendibles, xa  temos a tradición e mais a economía xuntas,  deste xeito, as lendas  convértense en  crenzas  beneficiosas para todos…

─O respecto desto, ─ engadín eu, vouvos contar un feito que aconteceu en Compostela fai mais de trinta anos. Podedes crelo ou non…

Un arcebispo, comentoulle daquela o alcalde  da Cidade, que estaban a estudar a posibilidade de datar a traveso de técnicas de radiocarbono, a idade dos osos da furna do Apóstolo.

O alcalde, mirouno de arriba abaixo, e deixoulle caer:

─ Pero logo monseñor, vostede pon en dubida que os restos non sexan os  do noso Santiago o Maior ?.

─ Non, home non, unicamente quixeramos ratificar a tradición, para darlle mais forza diante do pobo cristiano…

─ E, Sr. Arcebispo, se resulta que o Carbono 14 evidencia que  son restos óseos de varios séculos despois… que pensa facer, ou dicir… ?.  Porque, non vaia a seren que a ciencia, poña en perigo a tradición,  o Camiño, a Cidade, e o futuro de Compostela.

A cousa rematou aí. Nunca mais oín falar desta ocorrencia  arcebispal.

 Me sorprendeu daquela que un rexedor  socialista tivera que darlle unha lección de sentido común, de economía domestica e de”fe” a un arcebispo, que por outra parte sempre mantivo nos seus discursos, cos seus marxes de interpretación tendían a cero, sobre esta e outras materias científicas ou non.

Salvámonos daquela polos osos!.

ROXELIO

                              ROXELIO

Roxelio cando era mais novo traballou de peón nas plataformas do petróleo do Mar do Norte; nunha fabrica de coitelos de Austria; de chofer na casa dun banqueiro francés, e de xardineiro en Londres, na mansión dun rico industrial.
   

  Fun entrevistalo polo seu noventa aniversario, e tamén por charlar un rato con un compañeiro comprometido politicamente, (fora concelleiro socialista nunha lexislatura fai 25 anos).

 Roxelio tivo sempre creto de ter moito sentido común, e  falar claro. (O frecuente é a carencia  dunha das dúas opción, e as veces ambas).

 Leveille un agasallo e despois de darlle os parabéns comecei por   lle preguntar, si na súa opinión a  nosa actual sociedade  precisaba dunha fonda renovación de representantes …

─ Mira Toxo, o gastado non é o vello, senón o que non funciona. O envellecemento das persoas e das ideas, comeza cando non hai proxectos, que veñen sempre do descoñecemento fondo da realidade; cando se perde a memoria, ou cando se cree que as cousas importantes   concluíron ou non se  poden cambiar.

Descolocoume. Un home viaxado pero con poucos estudios, expresándose deste xeito, desconcerta sempre un pouco. Tratei de poñerme no seu lugar e lle empecei a comentar:

 Roxelio ─ Me poño no teu lugar e coido que  …

─Non sigas por ese camiño!. Ti non estás no meu lugar, sómente o imaxinas. Igual co imaxinan aqueles políticos que fan discursos, e  prometen solucións nesta e noutras campañas.

─Ti, e mais todos eles, non estariades no meu lugar salvo que tiverades noventa anos; vivirades nunha casa  de 60 m2, con unha cocina de ferro bilbaína; dous cuartos, unha horta de un ferrado,  unha  pensión  pequena, dous fillos mortos,  e, houberades pasado fame, e moita morriña polo mundo adiante ...

Perdoa no era a miña intención…(recordei entón que Roxelio cría  firmemente que as ideas e a vontade, dependían nel, coma en case todos nos, das condicións sociais e mais económicas…).

    

 ─En que andas agora de xubilado ?.

─  Dende que me xubilei, cultivaba a horta, e mais ía pescar polas tardes o peirao fanecas e algunha robaliza, agora, por culpa da reuma, só cultivo a dignidade. Que é o único que na vellez se  pode facer, e, no nome dela, aprendín a non estar onde non debo, ou onde non me queren.

─Pero aquí na miña casa que mira o mar, estou moi ben, polo menos  mentres a cabeza funcione e as pernas me leven a pasear. Tamén acollo a quen venme ver e a  charlar, sen lle preguntar que é, senón quen é, ou de quen é. A ti coñézote ben, e a pesares de elo aprécioche moito… (risas)..…

 Amigo Roxelio, os asuntos económicos, os sociais e a falta de  traballo van mal no País coma sabes, e  moitos nos preguntamos como amañar a situación…

─ Hoxe hai moito medo, e moito ignorante e parvo. En boa parte impulsados polos gobernos e as televisións. Pero non se pode nin vivir ni saír da crise así… O medo colectivo impide as solucións e fainos egoístas. A ignorancia e o medo pódense curar pero a  estupidez non.. ! (pausa).

─ As persoas adaptámonos a realidade como mal menor, non somos coma nos imaxinan os demais, nin coma  imaxinamos ser nos mesmos, pero a pesares deso hai que confiar  nos outros e mais en nos mesmos. Hai que estar sempre cos  amigos  intelixentes e  boas persoas, para evitar que nos volvamos peores do que somos.(pausa).

─ Pero sobre todo, temos que esixir que o traballo, e a riqueza, se repartan mellor. Iso só se consigue elixindo ben os nosos representantes co noso voto. Non hai outra. Nin todos son iguais, nin teñen as mesmas solución, nin todo e inevitable. … porque non hai nada definitivo; e porque a situación actual podémola transformar o estar chea de fondas contradicións en si mesma… (outra pausa).

     

 ─En Francia dise:  “Non hai ausente sen culpa nin presente sen desculpa”. O goberno non debera xustificar as súas decisión co pasado, e debera resolver  problemas do presente.  Ti xa me entendes…

 E certo que viaxar é un grande mestre da vida, non si?. Ti es un bo exemplo Roxelio.

─ Déixate de frases feitas, a única mestra que tiven foi o meu traballo; viaxei a forza non por pracer; aprendín a falar o básico en tres idiomas, a sorrir sempre; a practicar tres ou catro oficios, a comer de todo, e a escoitar, antes de falar…e sigo a ser un ignorante…pero non un parvo.

Despedinme. Roxelio regaloume media ducia de ovos,( non creo sexa suborno entre xubilados), e unha mirada limpa chea de comprensión e tolerancia, mentres me  dicía polo baixo con un sorriso: “ polo que eu  sei, ti aínda tes solución!”…

Sooume a piropo…!

AMIZADES INCOMPATIBLES

AMIZADES INCOMPATIBLES

Non  coñecía a Paulino, coincidimos nun posto de bebidas da praia, e presentounos un amigo común.

 Falamos de  vaguidades e parvadas  mentres baixabamos unhas cervexas “mirando o mar”.

 Non é que se chamen así as cervexas, senón, que os nosos ollos entre ver, mirar e observar, simplemente miraban o mar con atención.

 Debera ter escrito “ degustabamos unhas cervexas mentres mirabamos arroubados cara o mar”, que é moito mais literario…

 Ben e certo que de cando en vez, a nosa vista, desviábanse de xeito libidinoso   cara o areal, onde paseaba en tanga unha bañista a mar de fermosa.

 Non é que o mar fora fermoso, que o é, a  fermosa  era bañista, enténdase ben, que logo sempre hai quen está a pillalas todas.

 E non é que pillen os críticos as mozas, senón as miñas faltas de estilo e ortográficas, cousa que é moito mais doada de emparellar que  unha lambetada que pasea pola praia.

Pregunteille despois de un longo silencio o Paulino, e con aparente desinterese, que cousas ou actividades  lle apaixonaban mais…

( Se quero saber cómo pensa en xeral  alguén, empezo por preguntarlle iso  mesmo sempre…).

─ Pois mira, agora co preguntas direiche con toda sinceridade que o fútbol,  as mulleres e o viño…

Aquela resposta recordoume  unha vella canción de Manolo Escobar.

 Certo  que faltaba a copa de viño na man, e tiñamos ausencia dunha guitarra e mais do agarimo dunha muller, para nos atopar coma soberanos, pero algo era algo… E dicir ben pouco…

Sobre todo para min, porque  aquelas paixóns de Paulino eran o indicador dunha amizade que nacía media  morta xa.

Non porque non comparta algunha desas opinións, senón porque non son, a lo menos para min, o que se di  “apaixonantes”.

 (Agás cando a miña dona se pon un puntiño picarona…).

Total, que por rematar a diagnose previa do Paulino pregunteille, que lle parecía a xestión política do goberno do PP do  meu concello,(el é tamén  residente en Compostela);  que opinaba de  García Marquéz, e, si tiña man na cociña para preparar unha empanada de polbo, un churrasco  ou uns ovos fritidos…

─ Pois mira, o goberno local  fai o que pode e moito  mais do que outros fixeron… a ese “Marques” non o coñezo para opinar del, e as empanadas o churrasco e os ovos  quen os   fai na miña casa desde sempre é a miña muller…como debe seren…

Despedinme correctamente e  para sempre!..

 Funme cavilando que: “ aínda hai a quen lle estrañan moito os  resultados electorais”…