UN VECIÑO DOS QUE NAS ENQUISAS: “NON SABE, NON CONTESTA”.

Preguntoume hoxe un novo veciño no ascensor : E ti que pensas da situación actual do País.?

Sen gañas algunha de darlle a lingua lle contestei co primeiro que se me ocorreu: “Se pensa como se vive, e non se vive como se pensa”. Así é como votamos, polo menos en Galicia.

─ Claro, ─ resposta axiña ─ ti debes vivir como pensas, e falas así !. Eu no desemprego desde fai dous  anos por culpa dos socialistas, e vivindo a conta dos meus vellos so  penso como sobrevivir.

─ Home, ─ retrúcolle  ─ iso que dixen antes de “ se pensa coma se vive”, non e meu, o dicía sempre  un tal Demóstenes. E seguro que Don Carlos Marx tomou nota prestada delo.

─ Non os coñezo.!— dime ─. Pero deben ser dous señoritos que teñen traballo seguro e  cómodo; unha  desas bicocas públicas nos que se choia pouco e gaña moito.

─ En Roma, ─ trato de explicarlle ─, sen entrarlle o trapo, Demóstenes tiña sona de seren moi bo orador; dicía moito aquilo de que: “as palabras que non van seguidas de feitos non valen nada”. E o Marx a tiña de seren bo intelectual, comunista, periodista e político,e ademais  fundador do materialismo histórico.

─ Logo xa sei coma respiran eses dous, ─ me di ─ o primeiro é seguriño do PSOE porque aposto o que queiras a que non cumpriu nada do que dixo. E  si ora ou reza, o fai polas gañas de volver a gobernar e  vivir a conta nosa. 

 O segundo, o “Mas” ese do carallo é, sen dúbida  de  Podemos e tamén  catalán polo apelido.

 Sonche todos iguales, señoritos sempre cabreados, profesores comunistas que falan nas televisións,  e que cobran cartos polas historias que inventan aquí e mais en Venezuela. Uns conta contos baratos!. Ou non pensas así.?

─ Non  home non!, que estas a entender todo o que dixen eu o revés. Cando dixen que era un bo  orador, non quixen dicir que rece, senón que fai discursos e fala ben. E o segundo, escribiu unha historia sociolóxica importante. E ademais,  por se non o sabías, tanto Demóstenes como Marx  morreron fai  tempo.

─ Mellor!. Nese caso dous chourizos menos a roubar!!!. Menos mal que eu, que teño experiencia política abondo, vou votar o PP!.

 Iso si, cando me  preguntan a quen votarei, os que fan esas enquisas, fágome o parvo…  ti xa  me entendes …! Ou non.?

E chegamos cadanseu a súa vivenda.

 Xúrovos que non volvo a abrila boca no ascensor con veciños tan intelixentes.! 

PROHIBICIONES Y LIMITACIONES

PROHIBICIONES Y LIMITACIONES

Juan Pérez y Pérez, es un profesional  del mundo del cine.

Vive en Madrid de su profesión de guionista de ciencia ficción, pero no perdona la realidad terrenal y temporal del  cocido gallego que compartimos juntos todos los años por carnavales.

Tiene escrito un libro titulado “Prohibiciones y limitaciones desde el poder alienígena”,  que al parecer ninguna editorial le quiere publicar, pues según estas, carece del mínimo rigor científico.

Juan me muestra una  fotocopia de su manuscrito que lleva en una vieja cartera y  se empeña en leerme unos párrafos del mismo. No me hace ilusión alguna dejar de concentrarme en el lacón con grelos y en las filloas “da pedra”, pero  acepto escucharle mientras papeamos.

 ─ Mira chico lo que las leyes mundiales no prohíben puede prohibirlo la decencia y la dignidad planetaria… Me explicaré mejor con unos argumentos de mi  libro:

─ Se prohíbe el consumo de drogas en todo el Planeta Tierra, porque hace daño a nuestra salud. Pero no está prohibido el consumo de alcohol, o del  tabaco, por el bien que le hacen a la economía y las finanzas.

─ Está castigado por las leyes  no pagar puntualmente la deuda de los créditos solicitados a las entidades financieras, sea cual sea la causa. Y ese compromiso o impagado conlleva el desahucio de la vivienda sin dación en pago; el bloqueos de la  nómina (si la tienes), o subasta de tu patrimonio. Pero no está penado que muchos financieros, asesores, y altos directivos de la banca, arruinen sus empresas y puedan apaciblemente disfrutar en paz de sus  planes de pensión, de su patrimonio o de su fortuna personal, sin ser molestados por nadie.

─ Se critica y tacha de locos y extraterrestres, a aquellos que argumentan que la inmensa  riqueza de unos pocos es  casi siempre responsable de la  pobreza de unos muchos. Es decir, no se explica o investiga  porque  que el 2% de la población dispone del 70% de los recursos en cualquier país del globo. 

─ Se  limita la igualdad social como algo utópico, irrealizable y fantástico,  pero no se limita  la desigualdad que producen los mercados no regulados, la absurda tesis acientífica del consumo con crecimiento infinito, y el beneficio personal desorbitado, es decir estratosférico.

─ Esta fuera de toda duda, que las ganancias de cualquier empresa o negocio son un éxito del sector privado, de su eficiencia y de  su inteligencia, sector a los que no se les puede fijar límites o poner trabas. Pero no se acota, ni condiciona, o cuestiona,  la socialización y rescate con recursos públicos de las pérdidas de muchas de  esas empresas o negocios, ni la devolución paulatina de esa deuda pública.

─ Se limita el derecho a la huelga, y  a las manifestaciones. Pero no se impiden las condiciones laborales que impone el mercado, exterior, interior,  o cósmico,  ni  los  salarios humillantes propios de los  pobres esclavos descerebrados de alfa centauro.

─ Se limita por la  ley y las buenas costumbres morales terráqueas, el tráfico de personas y mercancías, pero no el de capitales, sea cual sea su procedencia origen y transporte. Sea este vía astronave suiza o maletín Internet.

─ Se impide desde la ley y los tribunales, con sentencias y  enormes indemnizaciones, la reversión justificada  de las concesiones  administrativas, en  autopistas, o en servicios; e incluso se les asegura por el Estado su equilibrio financiero; pero, no se prohíbe  congelar o reducir  el  salario o las  pensiones a funcionarios,   a los jubilados, o la modificación  de  las condiciones sanitarias o farmacéuticas  de  los afiliados a la Seguridad Social.

─ Está prohibido  que nadie actúe siendo lo que no es, sin una habilitación o titulación específica. Es decir, un marciano no es un terráqueo. Pero no está prohibido que los jueces actúen como políticos, los políticos como jueces y los periodistas como los dos anteriores según convenga al consejo de administración.

─Y por último, decirte que se  acabará prohibiendo el aborto, el divorcio, o el matrimonio gay, a petición de la Conferencia episcopal, asunto este que  tanto afecta a  sacerdotes, monjitas y pensionistas.

Con semejante cocido de carnaval y las reflexiones  de Juan, no sé si será mejor morir de un ataque de  colesterol comparsa, o de una nueva  prohibición legislativa que nos obligue  respirar solo en días alternos, para evitar la contaminación de los vehículos en nuestro planeta.

POETAS E POLÍTICOS

POETAS E POLÍTICOS

O contacto cos poetas resúltame gratificante, e trasládame sempre ao mundo do  que debera de ser, e non ó que tristemente é.

Cando teño ocasión de falar con Roi, para min un bo poeta, síntome como escoitando unha sinfonía  universal que me axuda a ser mais humano e tolerante.

Recibiume onte na porta da casa co seu sorriso de neno grande. O primeiro que me dixo foi:

─ Si os políticos souberan poesía e os poetas algo de política o mundo sería un pouco  mellor. Recordas esa frase do Presidente Kennedy.?

Retruqueille cunha frase parva.

 ─ Os poetas nacen, os políticos fanse.!

─ Iso é o malo; a poesía, sobre todo a social, faise  tentando, o mesmo ca ciencia descubrir  a verdade, denunciando erros, e defendendo sempre a dignidade das persoas. A política, os políticos, a economía e a relixión, fanse tentando persuadirnos da súa verdade, defendendo ou non a dignidade das persoas. Por iso comentei antes o importante que sería que os políticos se volveran un pouco poetas.

─ Vin a tomar un café contigo e mais a pedirche un consello.

─ Pois vas quedar cas gañas, nunca dou consellos nin tan sequera os solicitados, porque os amigos equivócanse  moi ben pola súa conta  sen axudas.!

─ Está ben Roi, pero polo menos poderás contestar a algunhas preguntas desde a túa visión poética  non?. Senón quedo sen o articulo para o meu blog esta sema.

─ Iso, igual co café, e as conversas intelixentes, o fago con gusto sempre.

 Outra vez xorden como sabes, as liortas co noso idioma, que me dis o respecto.?

─ O que diría  hoxe Manuel María: “ Idioma meu, humilde, nidio e popular/ labrego, suburbial e mariñeiro/que fas avergoñar/ ao burgués, ao señorito e ao tendeiro…”.

─ Estragar esa riqueza marabillosa que é o galego e igual que  tirar pola borda ou polo sumidoiro un tesouro. O noso idioma amigo Luis sigue a ter dous inimigos: aqueles que tentan impoñelo a cara de can, e aqueles que tentaron prohibilo sempre dun xeito ou de outro, e ademais rinse del. No fondo nos temos algo de culpa  por facerlles caso e falalo pouco, sen decatarnos que os idiomas son un xeito de ver e sentir a vida, pero moitos galegos teñen xa  renunciado a ter mais dun sentimento e dunha vida.

Falando da vida, do traballo, do paro, da corrupción,e  da política, como  observa un poeta  a crise actual. ?

─  Deso escribiu algo o poeta Baldo Ramos, ten un poema que di: "Ás veces fáltannos palabras/e ás veces sóbrannos./Ás veces fáltanos o tempo de dicilas/ e ás veces pásanos o tempo de calalas./Ás veces precisamos o que xa temos/ e ás veces desbotamos o alleo como se fora noso./ Ás veces mentimos inxustamente/e ás veces facemos da lei unha verdade fedorenta...".

─ Temos leis fedorentas, Luis, que saíron adiante co noso silencio. Hoxe a lei mais importante do mercado ven dicir: ou ti ou eu… pero non  di, como quería Celso Emilio: “Falemos de ti e min/ xa que vivimos/ ti i eu sen tempo/ polo tempo que imos/ti i eu cantando/ chorando e rindo”.

─ Nos tempos que corren ninguén debera calar, todos temos a obriga de protestar, e  movernos, para manter a lo menos a nosa dignidade por riba do medo e da inxustiza.

Falamos entre sorbos de café os dous, falamos de nos mesmos; falamos dos nosos soños sen cumprir, dos devanceiros, dos amigos e dos fillos, e tamén dun recordo da paisaxe infantil.  Convertémonos por un instante nunha parte moi  pequena, case insignificante desa paisaxe, e sentimos os dous que a pesares de todo  aínda estabamos vivos.

Marchei da casa de Roi anovado; Chovía mansamente, e funme a fixar  nun probe que  na rúa pedía esmola. 

 Foi  entón cando  volvín  recordar a aquel político que dicía:“ Si un país non pode axudar os seus moitos probes, non debera axudar a uns poucos ricos…

Sería un  poeta? Cavilei para min.

GALERIA DE ALCALDES

GALERIA DE ALCALDES I

(Dedicado ós candidatos as alcaldías)

Daquela, fai agora dez anos, veume  ver a Asociación  xuvenil “ Nova Mocidade”. Estaba formada por case  dous centos mozos fillos e netos dos meus veciños, e tiña unha actividade deportiva e cultural moi notable no meu Concello.

Supoñían, nada menos que  un cinco por cento do censo de poboación.

Coñecía eu que algúns deses mozos tíñanme certa aversión, por varias razóns : levaba  moitos anos o fronte do municipio, e dicían de min que era un alcalde  de pouco dialogo e contrario a participación cidadán.

Recordo cos recibín  no Salón de Plenos, mandei traer unhas xerras de café, leite, e uns bolos de pan do restaurante o Cornecho de Remedios.

Dinlle os bos días, manifesteille a miña alegría pola súa visita, e sen mais pregunteille a que se debía a mesma. Tomou a palabra o Presidente da Asociación, un fillo dos de Cambeiro, que con xesto serio e grave espetoume:

─ Sr. Alcalde, a Asociación quere dispor dunha piscina pública cuberta e climatizada onde poder practicar natación e outras actividades deportivas.

 Eu, que sempre tiven a costume de escoitar o que se di, e non quen o di, díxenlle o que me pareceu sinceramente.

─ Moi boa idea!.Sempre entendín co deporte a mais o ocio teñen moito que ver ca saúde e co emprego do futuro.

─ Prometo agora mesmo, e  diante de todos vos,  traer un técnico da Deputación e un anteproxecto tipo, en menos de quince días.

E así foi.

 Volvín reunir a executiva da Asociación, e despois doutro café e unha introdución para presentar o enxeñeiro, este, estendeu uns planos e comezou por explicar polo miúdo :  A dimensión  da piscina, o aforo do vaso, bombeo e tratamento da auga, eficiencia enerxética incluíndo placas solares, desinfección, normas e persoal necesario e obrigatorio, memoria do presuposto, etc.

Os presentes seguimos con moita atención esas explicacións técnicas  e unha vez  rematadas, tomei a palabra para asegurarlle a todos que non se preocuparan polo custe da mesma.

─ O teño falado e comprometido previamente co Presidente da Deputación e mais ca Consellería. Pódese executar en dous anos. O Concello pode asumir un creto do cinco por cento do total.  Agora ben,  quixera preguntar algo que considero importante:

─ Sr. Enxeñeiro, cal é o custo de mantemento e conservación  da piscina cada ano?.

Dounos a cifra. Creo recordar que supoñía algo menos dun dez por cento do investimento da mesma. Non era unha cantidade moi grande, pero era inabarcable  polo concello.

Volvín a falar para manifestarlles os presentes unha evidencia:  calquera novo servizo como podedes comprobar  axuda a mellorar a calidade de vida dos veciños, pero ten uns gastos.

─ En boa política de participación  solidaria, o que temos que facer é decidir entre todos estes gastos e outros, e  repartir  de xeito equitativo, ecuánime e ponderado entre os veciños o seu custo. E para facelo posible so temos que consultar nas casas si se está disposto a contribuír con unha pequena cantidade económica  mensual, en función da renda de cada familia claro está.

─ Ide a facer a consulta cas vosas familias,  mentres  nos imos preparando os pregos para o proxecto da piscina.

 Quedamos logo a espera do resultado do voso referendo previo, antes de acordar o contrato cos veciños  que desexen facer uso deste servizo a traveso dunha nova ordenanza.

Grazas pola vosa idea, e pola vosa colaboración e participación.

Pasaron uns días e na misa do domingo  fun abordado por moitos pais de familia que me dedicaron frases agarimosas coma: 

Sei que te volviches socialista!; Toleaches alcalde, agora de vello dáseche por quentar as cabezas e o lombo dos nosos fillos con auga quente!; E logo alcalde, canto levas de comisión ?;  e outras lindezas menos finas  que nin che conto.

O que pasa, pensei entón, e que non se pode ser solidario e mais eficaz o mesmo tempo. Caín nesa conclusión co conto da piscina, e comprendín que tiña no Concello unha boa mocidade chea de novos  proxectos.

Tamén caín na conta que eu tiña mais escusas que ilusións.

 E foi entón cando acordei deixalo … pouco despois dimitín como alcalde!

  

     

 

ENTREVISTA CON DON PABLO IGLESIAS

ENTREVISTA CON DON PABLO IGLESIAS

Custoume un bo traballo dar con el.

 Claro que é difícil crer  que pode vivir un home con 164 anos, pero a miña fonte insistía unha e outra vez con moita vehemencia  que vivia…

Consultei nos arquivos de Cunqueiro, na biografía de Juan José Morato  e, nas actas do cemiterio da Almudena.

Constaba enterrado alí, na Almudena, pero diante da dubida científica, ou de crenza, optei por esta última.

 E porqué non ?. Tamén cre  moita xente na Santísima Trindade, ou nas bondades do capital e do mercado libre.

 Aprendín desde moi mozo que para seren auténticos galegos, e preciso crer nos prodixios. Aquí  dáse o fenómeno frecuente de  persoas intelixentes que apoian co seu voto, intereses contrarios ós propios, simplemente porque cren nas milagres dos políticos…e dos santiños.

Esta é terra de portentos onde nada é o que parece. Unha terra onde hai amigos que din unha cousa, pensan outra e fan case sempre  o contrario, como comportamento xenuíno e diferenciado.

E porque non ía vivir aínda Don Pablo Iglesias en algún lugar  da nosa Terra ?.

A historia conta que Don Pablo, perdera a súa  cabeza de bronce na guerra Civil, pero esta foi atopada nos xardíns de Cecilio Rodríguez do Parque do Retiro en Madrid, corenta anos mais tarde. O resto do corpo non apareceu xamais. Él era de Ferrol, a morriña é a morriña… unha cousa levou a outra, e púxenme a buscalo por Ferrolterra adiante.

Non direi onde o atopei, por discreción e mais por evitarlle  sobresaltos a Pedro Sánchez, pero atopar, atopeino!.

 Sorprendeuse Don Pablo  moito de que quixera entrevistalo.

─Teño moitos anos,─ me dixo. Non me  preguntes esa parvada  de  coma me conservo tan ben. Xa che adianto que o segredo son as papas de millo con azucre. E a boa vida que levei.

─ O importante para vivir moitos anos ben e, conservar  a  cabeza,  ter certa  autonomía económica e  poder ir mexar so. Si é así, aquí estase ben,  a pesares dos gobernos de merda que temos  que fan o truco de facer pensar ao pobo que é quen  goberna e, o pobo se deixa mansamente gobernar.

Pero Don Pablo, dise que vostede perdeu a cabeza, que eu ben o sei…dixenlle de broma.

─ Pois non a perdín, agocheina para conservala, que é  ben diferente…

Sabe vostede que outro político chamado Pablo Iglesias anda en procura do poder político. ?

─ Seino. E convén serlle fiel admirador mentres non  teña o  poder. Despois, cando dispoña del, e sexa popular , volverase antipático, porque o poder e moi pouco simpático.  Eu, non teño poder, nin son popular, e por riba  déronme por morto moitos anos, agora so teño influencia sobre o meu can, unha ovella, e unha guicha de terra, con iso abonda.

Que lle parece a vostede a situación do PSOE.?

─Se che digo a verdade oficial do Goberno, mentiría ! Ti xa me entendes…

Don Pablo, permítame preguntarlle como solucionaría  vostede o problema económico e  mais do paro  no País.?

─Mira rapaz, os problemas económicos soluciónanse sempre  con cartos, e,o desemprego, é simplemente unha estratexia do mercado libre  para lograr salarios baixos e beneficios altos. Logo, xa sabes…pero ninguén te  vai facer caso. Así que é mellor que esteas calado coma min, para non trabucarte moito.

Quixera preguntarlle se no seu tempo andaban os socialistas a greña uns cos outros. ?

─ Sempre. Os socialistas somos dos que tradicionalmente mantemos  dúas opinións cheas de tensión no cerne das agrupacións:  a propia e a equivocada. A equivocada é a de aqueles compañeiros que non nos dan a razón. A novidade é que  uns e outros fan chegar as discrepancias por mensaxes telefónicos aos medios de comunicación da dereita, incluso antes de rematar as reunións… A ese comportamento chámanlle agora transparencia, antes chamabámoslle traizón a nosa causa.

  

─Pola contra os conservadores teñen a mellor opinión sobre si mesmos, e nunca dubidan conxuntamente dos asuntos do seu intres e opinión, sobre todo si o  intres é  económico.

Pódeme contar algunha cousa que non  se saiba da súa vida.?

─Poder podo, pero non sei porque tes ese intres, ademais non hai moito que contar: militei na UGT e na Agrupación de Ferrol ate a guerra civil,e ocupei un posto de vogal.

─ Despois, agochoume Hermosínda, a criada do cura e  a miña moza, no sobrado da casa do párroco, co consentimento do mesmo, e alí, pasei quince anos pechado ollando pola pequena fiestra e  lendo a enciclopedia Espasa, tomo a tomo… Despois, saín a rúa,  con un certificado de boa conduta do sacerdote, e   recuperei a chabola dos meus pais, amañeina, casei con Hermosínda. E traballei a terra a reo para poder comer o caldo e as papas. Iso e todo.

Pero logo vostede non é Pablo Iglesias. ?

─ Coma que non son!. Son Pablo Iglesias Louzao, de 94 anos, fillo de Sara Louzao  e  de Antonio Iglesias Sobrado. Quen carallo criches que era eu?...

Respondinlle de xeito indirecto: “tódolos grandes descubrimentos fanse por error Don Pablo”. E vostede, é para min un gran descubrimento .!

O CASTAÑEIRO DE SANTO ANTONIO

O CASTAÑEIRO DE SANTO ANTÓNIO

Pasei desde Ayamonte ate Vila Real de Santo Antonio, en Portugal, nun pequeno transbordador que atravesa o Guadiana, e  que alí mesmo se une  co Océano Atlántico.

Na Rúa Teófilo Braga, merquei unhas castañas salgadas boísimas, e así coñecín a Abílio un castañeiro cas mans queimadas polo  oficio, ollos cansos e tristes, e un rostro torrado e avellado polo sol do Algarve.

 Tiña Abílio un carro branco con un  asador de latón, e  nun lateral do mesmo en letras de imprenta podíase ler: “Quentes e boas; as mellores da Cidade”.

 As castañas salgadas que saían de seu asador,  as entregaba con moito aquel ós clientes envolvidas en cucuruchos de papel branco.

 Unha ducia un euro señor, me dixo.

 Comenteille, por falar con el de algo, que de alí onde eu viña, o lombo de porco, as mazás e as castañas combinaban moi ben nun  prato típico e apreciado na  miña terra.

Respondeume con un sorriso e mirada  evocadora de tempos mellores :

 ─ Ese prato elle universal, so é preciso ter os ingredientes axeitados. Eu estou disposto a poñerlle a  vostede as mellores castañas e as mazás, se vostede pon unhas boas e abondosas  talladas de lombo de porco ben mantido…!

Rimos os dous xuntos, e, pregunteille despois cousas do seu  oficio…

─ Fíxenme castañeiro sabendo que aquel ao que non mata a fame, o  mata o frío, coma di unha canción; eu ben sei que   neste traballo non  vou morrer de frío, pero de talladas de lombo de porco nunca me verei farto. Tamén coido  que  poderei morrer dunha fartura de castañas, pero dunha fartura de  porco, asegúrolle a vostede, que non é posible, tal e como me vai a vida e o negocio.

Nestas andabamos cando me decatei que outro cartel  penduraba do seu  carro. Nel líase : “Existen follas de reclamación a disposición dos  distinguidos señores clientes”.

─ Iso das follas de reclamación é certo? Pregunteille sorprendido.

─ Si señor, e certo, e mais de un cliente reclama de cando en vez se lle saen algunhas castañas co bicho, ou mal asadas.

─ E logo que acontece, retruqueille ?.

─Eu sonlle un empresario serio e solvente. Doulles un novo cartucho de castañas, e pídolles humildemente desculpas.!

Igual que  na política e mais en moitos negocios do meu País, díxenlle,e, despois  me despedín con un sentido, ate sempre Don Abílio…