sábado, 16 de xaneiro de 2016

O INSPECTOR DE ENSINO



Contaba meu tío Manolo, que pouco despois da guerra civil a maioría dos mestres “seleccionados” polo réxime para exercer o ensino, tiñan unha deficiente preparación. “Dos que estudamos, ni che conto”.

Nunha ocasión na escola rural a que meu tío asistía como alumno chegou de súpeto nun coche oficial con chofer un inspector de ensino.

O don Gaudencio, mestre desa escola, case tivo un sincope nada mais presentarse o alto funcionario… non sabia que lle ofrecer: viño, boroa, uns ovos recen collidos…

Non se preocupe vostede por min estimado amigo, veño simplemente a comprobar o grado de preparación dos alumnos, e mais a ofrecerlle a mina colaboración no que precise.

Despois do rebumbio inicial, o Sr. Inspector preguntou a toda a clase si coñeciamos o himno nacional. Daquela a música era a mesma que hoxe, pero tiña letra.

Don Gaudencio mandou axiña por a clase en pé, e recordaba sempre meu tío Manolo, que cantaron con moito “espiritu nacional” aquel :  “Viva España, alzad los brazos hijos del pueblo español, que vuelve a resurgir…”,  toda unha chea de mociños  famentos, desnutridos, vestidos con  farrapos, calzando zocos, e cas  facianas cheas de medo…

O Inspector, mostrouse satisfeito, e sinalando co dedo a un deles, o Monchiño, fillo dun paseado durante a guerra civil,  pediulle de forma un tanto imperiosa que lle contestara a unha soa pregunta.

Dime rapaz, sabes que escribiu Crime e Castigo. ?  Espetoulle
O Moncho puxo os ollos en branco e contestoulle:  Mire Sr. eu non fun! 

Iso xa o supoño, pero estou seguro ca ti, se o pensas un anaco saberás quen o fixo e mo vas dicir…

 O Moncho, palideceu, e sei que mollou os pantalóns un chisco, baixou a mirada e volveu a falar con un fío de voz  para repetir : Eu xúrolle que non fun Sr. !

Nestas, Don Gaudencio, moi palido e tembloroso, mandou sentar a Monchiño, e  dirixíndose o Sr. Inspector lle dixo:

Sr. Inspector, con toda humildade e respecto asegúrolle a vostede que coñezo ben  a este neno e mais a súa familia, e podo asegurarlle polo meu honor, que eles non foron. !!!.




  

sábado, 12 de decembro de 2015

TRADUCTOR DE FRASES HECHAS Y OTRAS REFLEXIONES


(Recogidas aquí y allí)

Todos son iguales: Dícese en general por los conservadores, englobando a los  políticos y políticas de la izquierda, y casi siempre como argumento en caso de apuro, de discusión, contradicción, o disculpa, que justifica el voto electoral “a los suyos”.

Todos somos culpables: Declaración solemne usada en  general por los  malhechores, o por los responsables de una mala gestión pública.

Todas las opiniones son respetables: Confusión entre lo expresado y su calidad,  o entre la dignidad de las personas y sus razonamientos. Utilizase torticeramente  contra  aquellos que critican o insultan a las  personas y no a sus malos  argumentos.

Corrupción: Mal uso del poder para obtener beneficios personales o de grupo. Implica a dos personas: el que paga y el que acepta, es decir: corruptor y corrupto.
España es tierra de corruptos no de corruptores. Estos últimos son considerados casi siempre, por la opinión pública,  la publicada y los tribunales, víctimas inocentes del sector público y de sus voraces e insaciables representantes.

Ladrones: Dícese del que hurta (sin intimidación o fuerza) o roba (con intimidación o fuerza).
 En España se entiende por muchos, que son aquellos ciudadanos o instituciones financieras que tienen éxito en hacerse con la propiedad de otros ciudadanos.
En nuestro País no suelen convertirse a los candidatos en ladrones, pero si, con votos poco reflexivos o sectarios, a algunos políticos ya conocidos, en ladrones.

Buena política: Se entiende por  una minoría, que es aquella  que resuelve los problemas generales, heredados o no,  y la que promueve proyectos sensatos, y además  los realizan.

Buenos políticos públicos: Se dice que son aquellos que tienen sentido común, capacidad de liderazgo, y conducta ejemplar.
 Segunda acepción. Son  aquellos que dicen de forma sencilla lo que es sencillo de explicar, es decir los que ni confunden, ni desorientan al ciudadano.
Tercera acepción: los que procuran convertir en amigos a sus adversarios.
Cuarta acepción: los que no confían en el mercado para resolver los problemas públicos de la sanidad, de la educación, de las pensiones, o los problemas de los más débiles.
En resumen: los que son capaces de hacernos vivir juntos con cierta dignidad, bienestar, y en paz.
 
Ciudadanos inteligentes políticamente hablando: Dícese de aquellos que votan reflexivamente después de separar la letra de la música; las promesas (o la anticipación de un premio), de la realidad o de los hechos concretos realizados por los políticos.
 Son también aquellos que exigen saber siempre: el cómo, de  donde; cuando, cuanto, y el porqué de los proyectos y decisiones.
 Son los que saben que no hay una vieja y una nueva política, ni unos viejos o nuevos políticos,  sino una buena o una mala política.

Modelos político-económicos. Los que hacen hincapié en lo público, y los que lo hacen en lo privado.
Si se entiende que la política es la gestión de lo público, y esta gestión se encomienda al sector privado, se entierra lo que tiene de  interés social  la misma.
 Se anulan así los derechos en sanidad, educación, pensiones…y,  entonces la política se convierte en provecho y negocio  de particulares.
Por la contra si se entiende que la mejor  política, la más eficiente, la más eficaz, es la gestión privada, sin aclarar  él: como, cuando, cuanto, donde y por qué, entonces  el modelo adecuado es la privatización de todo lo público. (Es el modelo impulsado directa, o indirectamente, por el capital y por los conservadores).
 Esos dos modelos, dependerán en definitiva de cómo, en un país libre y culto  lo entiendan en general  sus ciudadanos; de  cómo sean estos informados por los medios y su gobierno, y, si después  tienen claro lo que más les conviene individualmente. (Léase más arriba: “ciudadanos inteligentes políticamente hablando”).

¿No pretenderá usted convencerme? :

 ¡Pues va a ser que  si. ¡

Ya sé que  todos queremos opinar como la mayoría, y  que la reflexión común es muy difícil de conseguir; pero le diré una cosa estimado amigo: “Los hombres y mujeres a los que no se les puede persuadir, con argumentos, y con razones,  me dan mucho miedo y mi País está lleno de ellos”.
 Ya sabe usted que se dice  que hay en España un tercio de la población que vive bien; otro tercio tiene miedo; y el último tercio ya no tiene ninguna esperanza. A propósito:
 ¿En qué tercio está usted?...

 Claro, ¡así se explican muchas cosas. ¡

¡ Que tenga  una feliz Navidad en cualquier caso.!



luns, 30 de novembro de 2015

O RENATO




Don Constantino de Trasmonte ten un pequeno pazo, un criado vello  chamado Osorio, e un corvo lustroso e grande ao que lle puxeron o nome de  Renato, nome que  ven de renacido.

O asunto é, que fai  uns anos, Don Constantino, atopou ao Renato medio morto na Fragua de Esmoris. Tiña polo visto caído do niño, rompera unha pata, e o seu croar  tiña un pouco de socorro humano que conmovía.

Recolleuno, e  levoullo ao compoñedor da parroquia para que lle amañase o trauma físico.

Don Constantino e mais o Osorio coidaron do corvo coma se fora un fillo.

 Non lle faltaron alimentos, compañía, lecturas e mais escoitar as longas  paroladas do propietario e criado.

Mentres o Constantino lle lía as fabulas de Samaniego e lle recitaba poemas de Cunqueiro ou de Rosalía, o criado cantáballe cancións tradicionais, e lle explicaba cousas da vida coma se fora un amigo mais. Escoitaban ademais e vían os tres xuntos a televisión, especialmente os debates dos faladoiros. 

O caso é que o Renato poñía moita  atención,  e fixaba a vista nos seus amos e  na tele, rebulía a plumaxe  de cando en vez,  pero gardaba un silencio discreto.

Un bo día, segundo me conta Don Constantino, esquecéronse de darlle ao Renato o alpiste  da noite e mais  do almorzo.

Xogaba o Celta contra Deportivo e aquilo foi o motivo do esquecemento. Mais tarde co desgusto do resultado, pasoulles a mañá entre laios e outra vez esqueceron a comida do Renato.

 Chegada a hora do xantar e xa sentados os dous  na mesa oíron cantar  no cuarto de  Renato: “ Paxariños que alegres cantades/ polas follas dos loureiros/  e subides polos ameneiros / a buscar a raiola do sol…”.

Deron un brinco e dirixíronse  o cuarto de Renato na crenza de que un intruso tiña entrado na casa.

Alí, ollando para eles, o Renato, recitáballes cantaruxando con moi bo ton : “hainos que coma os merlos cantan ca fame, cantan ca fame” !!! .

Don Constantino, e mais o Osorio non daban creto ao que escoitaban…

Desde aquela, e unha vez comprobado por eles que o Renato falaba, están tratando de descubrir, se ademais de falar, entende o que di e mais o que lle din, porque cando lle preguntaron os dous a gritos  se sabia falar, sei que lles respondeu altivamente : “ Os que non teñen  nada intelixente que dicir, falan berrando !”

Chamáronme como amigo para me consultar o meu parecer.

 Fun a súa casa. Coñecín de primeira man a Renato. Miroume con displicencia, eu diría que desprezativamente. Fíxenlle un cento de preguntas, animeino, gabeino, provoqueino, insulteino diante dos seus amos… nada.  Non dixo nin pío.  Doume simplemente as costas.

Dinme por vencido. Saímos do cuarto e cando pechabamos a porta oín unha voz grave, solemne, televisiva e coñecida,  que dicía tras de min alto e claro:  “ vai ao carallo, que  a menos palabras menos preitos”!

A voz sooume coma a de certos políticos  que falan do que farán antes de ter feito nada;  deses que falan de patriotismo so cando hai problemas; dos que falan mais deses problemas que das solucións… Deses outros que saen moito na televisión para compensar agora aos que merecerían non saír  nunca  mais…

Non sei si sería Renato, Don Constantino, ou Osorio, pero oír, oin dicir o que vos contei cunha voz que non era a deles.

 Logo pensei, sería o Renato ? .

O  noso País está cheo de renatos que falan e actúan so de oídas, cavilei o me marchar…

  



luns, 2 de novembro de 2015

CARME, A AFILLADA DO SEÑOR CURA



Carme, cando nena, igual que moitos de nos, pasaba fame de certos alimentos.

 Caldo, touciño,  boroa, verduras, algún ovo… e pouco mais era a dieta común e diaria da miña aldea.

Carme era a afillada do cura. Na festa da parroquia, sempre estaba invitada.
 Sentábase entón a mesa da reitoral co traxe dos domingos, zapatos novos e trenzas adornadas con margaridas. Logo agardaba en silencio e ca mirada perdida no prato baleiro. 

A criada do cura servía a sopa, e a Carme a rexeitaba con un xesto firme de cabeza. E por moito que lle insistiran negábase a probala.

Recordo unha ocasión, na que eu tamén fun de invitado, a Don Vicente, o párroco, acercándose solícito a Carme e preguntándolle:  Carmiña non tes fame ?.

A Carme negouse a responderlle.

Porque non comes pequena?.

A Carme mirando para o mantelo seguiu sen lle contestar.

Don Vicente preocupado coma se fora o seu pai, - e a Carmiña parecíase moito a el -, preguntoulle finalmente : Que queres comer Carmiña.?

Ela levantou os ollos mirouno con moita firmeza, e logo  espetoulle : Eu quero chicha !!!.

 E servíronlle un zanco enteiro de capón, por orde do cura.

Daquela os que tiñan cartos, comían o que lles apetecía e cando lles petaba. E os que non tiña cartos comía o que podían, e cando cadraba.

 A nosa mestra Dona Remedios, unha muller mirrada con aspecto de famenta, pero sempre de moi  bo humor, dicíanos na aula moitas veces, facéndonos un chiste ou graza : “os  que somos ricos ou de casa grande descendemos comemos tarde ou non comemos”.  Ríamos todos a cachón.

A miña nai, dábame para lle entregar a mestra de cando en vez uns ovos, ou unha proba do porco cando a matanza. Noutras casas, incluso as mais humildes sei que  facían o mesmo. Hoxe entendo a razón de elo.

 Pero daquela todos queriamos  seren de casa grande. Como a do Sr. Cura. Ou da señora mestra.

O tempo pasou e neste novo que vivimos, todo empeza a parecerse a aquel outro, salvo que agora mídenche o colesterol,  os trigliceridos, e nos  recomendan  comer pouca carne.

 Parvadas!!!.



mércores, 21 de outubro de 2015

XUSTO DE CODESEDA E O SEXO



Xusto de Codeseda, foi compañeiro de estudios no Instituto Xelmirez.
 Daquela o Xusto pasaba por seren un pouco raro.

 Mentres xogabamos o fútbol ou a ovo, pico ou araña, el  pasábase o recreo lendo libros, ou mantendo  discusións   co profesor de filosofía Don Ceferino.

Hoxe, o Xusto, xa xubilado, forma parte da nosa cuadrilla, e parécenos xa menos anormal. Incluso moi normal cando invita a outra rolda do que sexa.

Onte, o Xusto, estivo pesadísimo precisándonos as diferenzas filosóficas entre o ideal e mais o real na política.

─ O certo é que a política sen ideais convertese nun traballo de contables, como estades a ver,  pero non é menos certo que o ideal cando hai moitas necesidades non é mais cunha parvada frustrante, sobre todo se non se resolven os problemas importantes. Iso pódelles pasar factura aos novos, que están moi postos  na ideoloxía, nos diagnósticos, nos seus magníficos discursos e nas promesas por eles feitas con tanta paixón.

A min, respondeulle rapidamente o Raul, pásame un pouco deso relacionado ca paixón e a súa factura domestica . Explícome:

─ Quen goberna miña casa é a miña dona Carme. Coma nas vosas, aínda que digades o contrario. (Calamos todos).

─ Alí, na miña casa, son eu quen fago os  discursos  sobre os ideais: o fermoso do amor,  da vida e  da amizade, da natureza, ou das necesidades matrimoniais básicas, xa me entendedes…

E qué che di a túa dona, preguntámoslle.

─ Pois  dime  que a miña idade, as paixóns e as  necesidades básicas son comer, vestir, pasear,  andar ben do ventre, e tomar o café con vos… e que esas cousas xa as teño cubertas de abondo.

─ Total que a Carme non entende, as miñas pulsións  ideolóxicas-sexuais, nin os meus discursos desde fai meses.!

O certo é que – dinos interrompendo a Raul ó Xusto-  eu non ia por ese camiño. O que quería dicirvos é que:

─ As ideoloxías levan case sempre a presentar as cousas perfectas, pero na vida real iso non se dá ou non é posible case nunca, logo, os políticos cheos de boa vontade e pouca experiencia practica, poden rematar por causar  unha fonda frustración colectiva entre os seus votantes.

Intervín eu, para arrimar a miña sardiña ideolóxica e respondinlle:

─ O certo Xusto, e que precisamos dos ideais para ir tirando, logo en tanto que ideais,o certo é que  danse case sempre no entorno do socialismo, e non do capitalismo, que é, o estades a comprobar, cruel, inmoral e inhumano.! (Quedei ate emocionado despois do meu caloroso parrafeo ideolóxico).

Pero estragoume ese momento de gloria o  noxento do Raul.

─ Moita leria a túa Luis, pero a miña dona,  que non é nada capitalista, actúa comigo de xeito inhumano, cruel, e  inmoral  desde hai mais de seis meses! Ou non?.

(Teño algún compañeiro que no fondo  pensa igual cos capitalistas…somentes en foder !).


   

mércores, 23 de setembro de 2015

AMIGOS DO VERÁN




AMIGOS DO VERÁN


É ben raro coñecer nun par de meses de verán a persoas tan singulares coma as que eu coñecín este ano, durante as vacacións.

Ao Sabino,  fun atopalo facendo sendeirismo no  monte Iroite. A fermosura da Ría de Muros e Noia agrandase coa distancia, me dixo desde o cumio da montaña.

Fíxate, talmente parece desde aquí que todo está ben ordenado.

Os pequenos pobos, os lugares, a Illa da Quebra, Monte Louro… logo cando separas o grao da palla, e dicir conforme te acercas a costa, a cousa cambia. Praias estragadas e  mordidas polo asfalto, construcións fora de escala con grandes edificios  en primeira liña que rouban as vistas a tódolos demais. O fermoso e mais  a calidade, non parece sexan  unha prioridade para ninguen…

O Sabino foi promotor de grandes  urbanizacións e sabe do que fala…!

Primitivo é xuíz. Ten sona de seren un grande xurista. Gústalle  pescar a cana no peirao polas noites. A min tamén. Nestas andabamos os dous  cando o Primitivo  pillou un  congro, que debeu confundise de lugar e de carnaza e de súpeto entroulle con forza o engano.

Axudeino con un truel a sacámolo moi cabreado do mar…

 Expliqueille ao Primitivo con frialdade de cirurxián esperto, que cortándolle aquí e ala no pescozo, deixaría de meter medo.

Axustizámolo de duas navalladas.!

 Logo quedamos mirando un bo rato para el con remorsos de conciencia. Non tiña que estar aquí lle  dixen.

 Nos pescamos unicamente  lorchos, algún choco e muxes cheos de gasoil, non si ?,  comentei…

 Iso é, me contestou.

 Puxo a sua vista nos ollos do peixe  e murmurou como en confesión : Eu cando teño que ditar sentenza case nunca teño peixes tan grandes que xuzgar…

O  Primitivo é xuíz e sabe do que fala…

Almudena, é unha bañista que non se baña no mar.

 Di que a reuma e a súa relixión se llo impiden.
 Leva no bolso sempre un lector de libros electrónicos cheo de obras mestras e novelas novas ao café de Xusto, lugar onde coincidimos tódalas mañás. Eu teño outro lector e por aí empezaron a nosas conversas literarias.

 Fai uns días me dixo no café entre tostadas de pan de Cea regadas con abondosa manteiga :

Acabo de rematar tal libro, de tal escritor, fai tres anos que se publicou, pero eu nunca leo nada que non teña polo menos dous anos de soleira. Si  se sigue a vender, ou escoito falar moito del, o baixo de internet e o empezo.

Se despois de ter lidos un par de capítulos non me gusta, o borro axiña e listo.  Non teño tempo para dedicarlle aos que non saben mentir ben as verdades da vida ou da morte, nunhas poucas  paxinas…

Almudena é escritora e sabe do que fala…

Rematou o verán e comezan as miñas vacacións de outono.

Tranquilas, sen coches, sen queimaduras do sol, sen decibelios esaxerados, sen apuros nin competencias na cafetería, con toda a praia para min… recordando con certa  tristura o verán que  pasou tan axiña e aos amigos que xa se foron, algúns para sempre.

Son xubilado e tamén sei do que falo.!




martes, 21 de xullo de 2015

AKEM

AKEM

   O Akem é do Camerún, e faena  polas nosas  rías  desde fai anos. O  coñecín a traveso de Don Venancio, un mestre xubilado de Ribeira, que lle dera gratis clases de español e galego nada mais chegar a nosa Terra.

 O Akem é comprensivo, e dicir culto. Improdutivo, e dicir alegre. Co rostro e mirada nobre da boa xente. Gran conversador, e dicir reflexivo. Lector de ciencia ficción e  afeccionado o cine, e dicir imaxinativo.

Comeza a súa parolada falando comigo do seu traballo.
  
─  Agora ca crise moitos compatriotas teus queren ir traballar ao mar. Eu cheguei aquí  cando case  ninguén quería ir  a pescar  sardiña ao cerco co traiñón ou ca tarrafa.

─  Vivín moito tempo con medo,  con morriña, e  de Rodríguez, como vos decides.

─  Ca crise  ─  ségueme contando  ─  convertinme nun  “chedebo”, igual que moitas familias de aquí.

Pregunteille que era iso dos “chedebo”.


É unha nova especie de persoas e tamén de contabilidade, cóntoche : cando non teño cartos vou a tenda da señora Isolina e dígolle:  levo estas  cousas para o xantar e mais  para casa, apúntamas no “chedebo”.

─E vai a Isolina toma nota dos meus pedidos, igual que os de moitos outros, no caderno dos ”chedebo”, e nel pon a data, os produtos, e o prezo da cada un deles con letra moi clara. Logo cando teño cartos págolle todo xunto.
  
─ A tenda da Isolina ven  sendo como un banco bo no que non se desafiúza a ninguén, e por riba sen cobrar  intres.

Akem, fala inglés, fulfulde, e o galego con acento cantareiro das Rías Baixas.

O inglés e o francés ven, segundo me di, da época da  colonización. Foi a escola falando inglés e alí o ensino foi nesta lingua. O fulfulde, como era a  lingua do seu avó, aprendeuna na casa.

Akem estudou na Universidade de Yaundé do Camerum, alí rematou os estudios de bioloxía. Igual podía telos rematado en física nuclear,porque  na súa terra non hai traballo, aínda que  teñen un  bo fútbol, o que permite equilibrar as necesidades e a miseria ca foliada, e ca diversión.

─ Vivo  agora  sen medo e sen fame ─ me di ─, pero, sen me facer o valente no traballo e  comendo moita xarda.

No mar aprendín a rezar, e nas  festas  a xantar e beber de mais. Trato de vivir, e non so de estar vivo. Teño poucos amigos, pero os que teño quérenme por min, non polo que eu son.

Estou  tratando de construír a miña felicidade ca paisaxe, coas xentes que coñezo; cos libros que leo e a música que escoito; e tamén co agarimo dunha moza que sabe de peixes e peixiños coma min, mais co patrón da lonxa. !

Onte fun pescar con Akem nun bote prestado por un mariñeiro coñecido del. Levamos unha lata grande de sardiñas, un molete de pan e unha bota de viño tinto.

Pesquei eu de primeiro un fermoso robalo de uns dous quilos moi largos. Daba gusto velo.!

 Aken, pediumo, dinllo, colleuno con delicadeza, sacoulle o anzol con coidado e  murmuroulle: “alla mobbu”,  e  logo devolveuno ao mar.

 ─ Por riba de estragalo, que raios de  explicacións tiñas que darlle?   pregunteille molesto pola perda.

 ─ Tiña, segundo a vella tradición que devolver o mar o primeiro peixe, e desexarlle  ca sorte o acompañe na súa longa viaxe, ─ me dixo moi serio.

 Pasóuseme de súpeto o incomodo, e comprendín  que aquí tamén sabemos seren agradecidos, e coñecemos moi ben  a emigración.

 Foi entón, cando vin coma o robalo despois de dar un brinco sobre unha onda tomaba ledo rumbo cara o sur en procura dunha nova vida…






luns, 15 de xuño de 2015

SEÑOR ALCALDE

SEÑOR ALCALDE

Estimado Sr. Alcalde: moito me folgo e mais  participo da explosión de alegría popular nas rúas, debido ao tan  desexado  cambio político que se produzo no noso País.

Escríbolle porque teño unhas dubidas que me preocupan e quixera darlle a miña opinión, (impulsada pola súa insistente chamada a necesaria participación dos cidadáns),  e por se vostede estimara  tela en conta.

Non sei se coñece aquilo de que:  “as eleccións volven soberbios aos que as gañan, e rancorosos aos que as perden”.

  Ben sei que vostede é unha persoa ecuánime, humilde, e con moita vontade de servizo. Tamén sei que a oposición falou de lealdade, de cooperación e colaboración nos asuntos importantes para a cidade.

 Pero como coñezo un chisco a natureza humana e mais a política, teño os meus temores que lle explico de onde proceden.

Vostede Sr Alcalde fixo moito fincapé durante toda a campaña, e antes tamén, do rexeitamento a todo comportamento persoal inadecuado, a falla de transparencia, e sobre todo, as imputacións xudiciais,  das que dixo mais de  mil veces: “terán unha consecuencia inmediata, a dimisión do imputado”!. 

Agora vai ter que cumprir o seu programa e dar resposta a moitas urxencias e asuntos importantes que ten tan comprometidos ca cidadanía.

Coido eu,  que calquera actuación do seu goberno que ofreza a mínima dubida nos aspectos formais, ou de procedemento legal e interpretativo, poderá ter serias consecuencias xudiciais, sempre ca  oposición, ou calquera cidadán, se lle dea por denunciar nun xulgado o que considere pouco axustado a lei, asunto este que ademais están na súa obriga  facer.

Vostede sabe Sr. Alcalde neste sentido, cos xuíces, garantes do cumprimento da legalidade, a menor sospeita, abren dilixencias e imputan, se o consideran necesario  para investigar o acontecido, a  calquera alcalde ou concelleiro.

Nesas circunstancias, e atendendo as súas manifestacións, e sobre todo a súa palabra, non  quedara outra que dimitir ou facer dimitir aos imputados por simple coherencia política.

A conclusión temerosa  a que chego é : A partires de agora ou  ten vostede un extraordinario equipo técnico-xuridico que lle prepare polo miúdo os asuntos municipais, ou terá problemas derivados sobre todo do seu afán por atender  as urxencias e os  asuntos importantes da cidade.

Tome, Sr. Alcalde, xa que logo con calma estes catro anos, porque as eleccións non se gañan por facer moitas cousas, senón por facer poucas pero ben, polo tanto apresúrese  pouco a pouco; faga discursos  prudentes, porque o importante non é  o que faga, senón saber falar do que teña feito; asista a tódolos actos sociais populares que poida co seu mellor sorriso, pero procure non comer fora da súa casa; non fale por telefono de asuntos importantes, porque é preferible facelo en directo  cos interlocutores,  ademais debera organizalo diante de un par de funcionarios que poidan dar fe, chegado o caso, do  falado; bórrese de tódalas redes sociais porque  non son nada de fiar; procure non facer  amigos entre os poderosos, os grandes empresarios,os financeiros, e os  construtores, porque nunca o consideraran a vostede mais que un instrumento dos seus intereses; non participe nin directa nin indirectamente de  ningunha contratación, e decrete que  sexa asinado o informe final da mesma por varios técnicos de xeito claro e contundente; teña moito coidado cas licencias de obra, esixa que se axusten estritamente o planeamento, apróbeas a seren posible por unanimidade nos plenos  e asinadas co informe dos técnicos correspondentes; viaxe pouco fora da cidade e sempre moi xustificadamente; póñase unha retribución semellante ao seu soldo profesional,  sempre por baixo do que gañan os funcionarios mellor pagados do concello,  porque  aínda que isto é unha parvada sen lóxica algunha, é unha parvada gustosa en tempos de crise.

 E sobre todo encoméndese a  Santa Rita, que ten moita man para causas imposibles, se vostede é crente, ou ao azar cuántico, se non o é.

Aínda así, e a pesares de todo o devandito, entendo ca súa supervivencia como alcalde é unha cuestión de sorte e tempo, que naturalmente lle desexo …

Atentamente ca miña admiración, lle saúda…


venres, 12 de xuño de 2015

A PEDRO ZEROLO

A PEDRO ZEROLO

Contaba María Teresa que dúas tias súas, Jimena e mais Elisa,   tiñan destacado na facultade de medicina de Compostela coma estudantes, aló pola  primeira e segunda décadas do século XX. Foron das primeiras mulleres que se converterían en médicos na nosa Universidade.

 Jimena chegou a seren unha moi boa  especialista en xenética, premio extraordinario de carreira, alumna distinguida de Novoa Santos e de Marañon, e profesora de patoloxía xeral en Madrid.

María Teresa, estaba de visita en Compostela. Tocoume acompañala unhas horas. Principiamos polos os tellados da Catedral.

 Desde alí podese observar toda a Cidade Histórica : Rúas e rueiros, hortas, igrexas, muros e fachadas, fiestras, prazas e praciñas, cubertas cas súas esaxeradas e rotundas chemineas…

Chovera un pouco, pero xa  lucia  o sol, e quizabes o exceso de osixeno, ou o mal de alturas fíxome recitar unha estrofa que pouco viña  a conto: 

“Chove en Santiago/ meu doce amor/camelia branca do ar/ brilla entebrecida ao sol”...

Preguntoume a María Teresa, de quen era ese poema ?.

─ De Federico García Lorca ─ respondinlle ─

─ En galego ? ─ retrucoume con certo asombro ─

─ Si, en galego.

─E como foi iso?

Entón, expliqueille que Lorca viñera a Compostela a coñecer a Cidade e a darlle unha aperta ao seu amigo Eduardo Blanco Amor.

 Amizades de un tempo escuro. Amizades case secretas entre homosexuais.

Federico entregoulle ao Eduardo unhas paxinas escritas polos reversos duns recibos. “ Son uns poemas en galego” lle dixo. “Non me fales mais desto ate que me traias o libro”.

Anoitecía, seguía a chover, Eduardo non lle fixo caso e  sacou un dos recibos que leu baixo o arco de Xelmirez :

─ Chove es Santiago/ na noite escura/herbas de prata e de sono/cobren a valeira lúa. Olla a choiva pola rúa/laio de pedra e cristal/olla no vento esvaido/ soma e cinza do teu mar.Soma e cinza do teu mar/ Santiago,lonxe do sol; agoa de mañá anterga/trema no meu corazón.

 Tiveron que pasar mais de oitenta anos para que Pedro Zerolo conseguira xunto co Presidente Zapatero e mais ti mesma María Teresa, que empezaran a florecer aquelas herbas de prata…

Regaleille a María Teresa Fernández de la Vega o libro cos Seis Poemas Galegos de Lorca.

 Abriuno por unha paxina calquera, e recitou con un fío de voz :  “Érguete miña amiga /que xa cantan os galos do día “ !

  Entón, soubemos os dous que era certo que a lúa podía bailar sobre a Quintana de mortos, porque os tempos xa  foran chegados…!

Co meu fondo ríspeto.