AS PATACAS

AS PATACAS

O Monchiño naceu na Galicia do interior nos finais dos anos 50.

Daquela no seu concello non se vía a televisión. Por non ver nin tan sequera se vía polas noites na súa casa nada, sen  un candil de carburo.

A súa nai, viúva,  e xornaleira, tivera catro fillos, herdou una chabola pequecha e unha horta de pouco mais  dun ferrado.

Nesa guicha plantaba tódolos anos, patacas, e algunhas verduras.

Tiñan tamén a finca un par de cereixos, unha maceira,  unha nogueira e media ducia de galiñas poñedoras.

O Monchiño era o pequeno dos irmáns, un rapaz sempre con fame, un omnívoro que o mesmo comía  das cereixas, das mazás, que  das noces as mais das veces, con un pouco de boroa; e nas festas, unha tallada de porco ou polo, pero iso si, que non faltara nunca o caldo  da súa nai, feito con algo de unto, grelos ou repolos, e moitas, moitas patacas da súa horta.

O Monchiño era un comedor de patacas brancas, amarelas, ou marróns, o asunto era comelas de abondo para encher o bandullo. O Monchiño soñaba dia e noite cas patacas do caldo.

Unha mestra  nova decidiu levar a varios nenos a Coruña a ver a cidade e o mar, para todos eles, este, era  un gran descoñecido.

Despois  dunha viaxe de  unhas dúas horas, arribaron a capital da provincia, e  unha vez alí  os nenos abraiados non sacaban os ollos das rúas e das altas edificacións, dos trolebuses, dos escaparates, e das moitas persoas que circulaban ao seu carón.

Chegaron camiñando ate a Torre de Hércules, e desde alí puideron veren  o mar, que aquel día estábavos como un prato, de cor azul e verde, e  moi calmo...

Os  picariños non daban abarcado o que vían.

O Monchiño apampado, acercouse paseniñamente a profesora e díxolle con moita emoción na voz :

Mestra, isto todo plantado de patacas estaría moi ben, non si?

A fame  produce desexos moi poéticos, incluso na gastronomía.

MIS QUERIDAS FRASES Y CONTRADICCIONES PERSONALES

2018

(DEDICADAS A LOS AMIGOS  PARA QUE LAS LEAN SI QUIEREN)

Era un hombre que podía hacer favores y en consecuencia era muy respetado.

Tenemos tanta abundancia de agua, vientos, y bosques en Galicia, que seguramente nos acabaremos empobreciendo más.

Se parecían tanto a mí, que acabé por quererme más.

Era una persona muy desgraciada, jamás estuvo enfermo y nunca tuvo necesidades.

Compraba únicamente lo necesario, y a pesar de ello se arruinó.

Era un hombre muy alegre que estaba triste, y acabó por contagiarme gravemente.

Tenía tantos amigos que llegó a no tener ninguno.

La quería tanto que nunca le habló del amor.

Era tan anciano, que parecía un niño.

Era o un juez o solo una toga, nunca supe distinguirlo.

Aprendí en la facultad tantas cosas juntas, que las tuve que olvidar enseguida.

Me mentía siempre, para que yo pudiera comprender la verdad.

Tenía tan poco sentido común, que todos los listos decían que era genial.

Era tan grande la asamblea decisoria, que acabó mandando solo él.

Tengo conocido hombres de clase muy alta que eran muy bajos en casi todo.

También conocí gente buena que nunca supo ser alguna vez  mala por necesidad.

El progreso y el cambio van siempre de la mano juntos, pero por  unos pocos de cada vez.

Le hice un gran favor  a ese amigo, y no me volvió a saludar jamás.

Me decía que la casualidad y el mercado lo gobiernan todo, pero tenía en nómina a cien políticos, varios jueces, y diez periódicos.

Siempre me preocupé más en descubrir errores o falsedades, (ahora incluso en internet), que en descubrir la verdad.

En este siglo tenemos de todo: más tecnología, más conocimientos, más recursos, y más desigualdad.

Me dijo él, que tenía de todo, que tuviera cuidado con aquel que no tenía nada, si sabía leer.

Tenía tanta suerte que nunca creyó en ella.

Me explicó: Votar siempre voté, pero nunca me sentí responsable de lo votado, por eso seguiré votando a los mismos.

QUE TENGAIS UN VENTUROSO 2018 Y SI NO FUESE ASÍ SIEMPRE NOS QUEDARÁN LOS REALITY SHOW.

O AMOR NACE NOS OLLOS E VIVE NO CORAZÓN

Ruperto é un home  bondadoso, intelixente,  e sensible, pero e feo. Feo a rabiar. Feo ate no seu nome de pila.

 E alto, mais escora un pouco dunha perna, ollos pequenos, prógnato, cas cellas practicamente unidas, e por riba con unha voz  ronca que ate mete medo.

Ruperto fíxose avogado, carreira de probes listos, e gañou unha difícil oposición na administración pública. Iso o  salvou de pasar fame, pois co seu aspecto, o presentarse a calquera entrevista de traballo que non fora un concurso do samain estaría condenada ao fracaso, tal e coma está mesturado  hoxe a estética, o mercado, a política, e o coñecemento ou  a valía persoal.

Como Ruperto salvo polo de feo, éravos un home coma os demais, un día sei que se namorou dunha compañeira de traballo do mais bonito da Delegación de Facenda.

A moza, chamada Rosa, era dunha feitura que rozaba a perfección. Esvelta, rubia, ollos azuis, un corpo de quitar a respiración e un carácter alegre. Tiña a Rosa, unha chea de admiradores e amigos cos que mantiña boa relación profesional de camaradaría.

Todo ía polo seu camiño “natural” ate que un día o Ruperto, invitou a un tomar un café a Rosa. Está aceptou de bo grado. Falaron moito, riron, e comezaron a saír xuntos desde aquela.

Montouse unha boa... todos foron comentarios internos de estrañeza, de incomprensión,  e de asombro. Especialmente por parte dos mozos e pretendentes  da Rosa.

Pasado un tempo, un día e no  café do descanso matutino, un grupo de amigos de traballo, foron aproximando o asunto, e un deles deixoulle caer, mirando de esguello para a televisión do bar en ton neutro  e desinteresado:

—Rosa sei que andas  as beiras co Ruperto non si?

A Rosa, sorrindo, respondeulle coma quen da os bos días :

—É o Ruperto o que anda as miñas beiras, eu so me deixo querer...

Fíxose un silencio no grupo, ate que outro pretendente sen conterse  lanzoulle aquel :

—Non sei que lle tes visto a ese home que non teñamos algúns de nos !

Ela sen perder a compostura deixoulles caer

—Vos é que non podedes miralo cos meus ollos!

E foi entón cando todos comprenderon que tiñan a batalla perdida...porque o amor  sempre é querer que alguén, sexa coma sexa, siga ao noso carón.