xoves, 16 de febreiro de 2012

XATCOBEO


Si quieres ser feliz como me dices,
no analices muchacho no analices...

                                                                                             (Dun poema de Batrina)


O Xatcobeo é un satélite artificial galego, deseñado na Universidade de Vigo, concretamente na Escola de Enxeñeiros de Telecomunicacións, que xa comezou a emitir sinales intelixentes desde a súa órbita no espacio.

Dinme os amigos desa Universidade, que xa pronunciou as súas primeira “verbas” en forma de chíos, que despois de descodificados queren dicir:vexo Vigo, vexo Cangas, tamén vexo Redondela...

O pico satélite, e pequeneiro e baixiño, pesa menos do quilo e ten dez centímetros de altura, pero é quen de re configurar o seu sofware e así evitar lo risco de caer axiña a terra.

Calcula este satélite a radiación solar en tempos de serias tormentas como as que estamos a vivir, e desprega uns pequenos paneis solares para comer, e sacar peito. Mais ou menos como os de aqueles que traballan na economía somerxida.

Advírtenme os seus deseñadores que está programado para vivir ata onde poida, asunto este que coñecida a súa situación e a  estas alturas será pola súa conta e risco, tal e como tamén nos está sucedendo a case todos, e deberá facelo xa que logo, sen plans de futuro, porque por alí por onde anda non hai entidades de creto, polo momento, que queiran asegurar e protexer a Xat.

Se formara parte dunha urbanización de luxo, por exemplo na praia da Lanzada, sería outra cousa, sei que lle dixeron o Reitor da Universidade de Vigo os directivos dun banco importante.

Estes detalles e circunstancias do seu nacemento, seguridade e  viaxe non llos programaron, pois non era cousa de deprimir un pico satélite tan sensible.

Ten capacidade de abondo para escoitar no espazo as ondas electromagnéticas de radio, e retransmitilas despois, pero ten limitada a autorización para sacar conclusións e, aínda que a lóxica instalada no seu cerebro permitiríalle facelo, os seus creadores decidiron que as conclusións quedaran reservadas para os medios de comunicación, que son os mellores e mais independentes informadores posibles como todos sabemos.

Xa pillou ou captou Xat - así o chaman na intimidade - , unhas cantas ondas deslabazadas de radiofrecuencia remitidas o éter desde a terra hoxe, onte, antonte ou fai un mes , porque os rebotes na ionosfera son moi atravesados e complexos para coñecer de certo esa variable.

As inconexas frases recollidas inicialmente por Xat, soaron así o chegar a terra de volta :

Si se piden sacrificios, os que mais gañan deben dar exemplo”... “Este ano descartamos subir impostos”...“¡ Como Deus manda!”...O PP é o partido dos traballadores, non me cansarei de dicilo”...“Queremos unha reforma laboral que cree emprego e non co destrúa”... “Si nos seis primeiros meses non me montan tres folgas xerais, non o estarei facendo ben”...

Xat, enviounas de segundas a estación de seguimento, logo dun exercicio clarificador de síntese da súa lóxica borrosa interna, e  as traduzo deste xeito:

O PP é o partido dos traballadores que mais gaña; se nos piden sacrificios este ano, descartamos subirnos os impostos.
Queremos unha reforma laboral como Deus manda para crear emprego, e o estaremos a facer ben, se non temos tres folgas en seis meses.”

Despois engadiu Xat pola súa conta: “ Si as frases que lles remito non encaixan cos feitos, por favor, cambien os feitos!”...

Sei que houbo aplausos emocionados na estación de seguimento...

luns, 6 de febreiro de 2012

Unha suxestión


É impresionante a capacidade autocrítica que temos os socialistas para nos criticar permanentemente, incluído o día despois...

Perdemos demasiado tempo en flaxelarnos mentres os nosos adversarios cortan e recortan sen consecuencia algunha, prestacións, servizos e dereitos sen que nos indignemos e protestemos colectivamente , ou propoñamos unha alternativa a esta masacre conservadora de cordeiros aterrados e silenciosos.

Facemos a crítica propia con tanta paixón nos faladoiros e recoñecemento nos medios, que estamos a piques de convencer aos sete millóns de votantes que aínda confían en nós, que non merecemos a pena porque estamos divididos, enfrontados, sen rumbo,sen programa nin solucións para os problemas actuais...

A forza de querer ir de sinceros pola vida esquecemos ser veraces entre nós mesmos...


Que pasaría se todos nos adicásemos no traballo, no café, na rúa, ou nas redes, a darlle a volta a esta actitude tan nosa, e centrásemos os esforzos en opinar neses lugares, e a  criticar colectivamente as decisións políticas antisociais que día a día toma o PP, e a comparalas co que temos logrado e pódense perder.?

xoves, 2 de febreiro de 2012

POR CUATRO EUROS


Casi todo lo que hace falta para intercambiar conocimientos e información se puede conseguir conversando con gente inteligente.

Media hora de charla y cuatro euros de consumición, dan para escribir una cuantas reflexiones colectivas sobre la situación actual.

El amigo Pablo, habitual contertulio del café, abre el turno de palabra y nos comenta que la decadencia - el, la denomina “declive” de forma más eufemística -, de cualquier formación política, comienza cuando no hay proyecto integral o el que hay es inadecuado para su tiempo.

– La crisis electoral actual del partido, se agravará si damos por hecho, falsamente, que estamos sin proyectos de futuro.

Toma la palabra Carlos para comentar una obviedad:­ la realidad actual es muy compleja, por eso deberíamos hacer un esfuerzo por entenderla y explicarla en todas partes, especialmente los militantes y sobre todo los representantes públicos, de forma clara y sencilla, evitando precisiones técnicas irrelevantes que suelen ser propias de expertos, que por cierto se equivocan la más de las veces, al igual, dice en tono de broma, que algunos médicos,que ocultan sus errores echándole tierra encima...

Por ejemplo nos dice, no existen soluciones decentes para la crisis con el actual modelo, todas ellas dependen de una mal entendida globalidad; de la Señora Merkel y, de las dosis terapéutica del tratamiento recetado por el mercado, que a veces puede llegar a ser mortal, al menos para unos cinco millones de personas...

Nos reímos sin ganas porque todos tenemos familia y amigos en el paro o el desempleo...

Interviene Roi, para afirmar entrando en materia,que Rajoy, Feijoo y el PP, mienten con enorme desparpajo con el apoyo de algunos medios de comunicación en crisis, a los que se alimenta por sonda económica su falta de crítica y sumisión al poder y al capital.

–Miente Rajoy con frases que parecen verdades como “ no se puede gastar más de lo que se tiene”, o como aquello de que todos los males vienen del pasado,- lo cual cierto, pues si no tuvieran pasado gobernarían siempre ellos y no habría por ello mal alguno -; mienten cuando hablan de austeridad; de la mala gestión en exclusiva de ZP, o de despilfarro tal o cual ayuntamiento o Comunidad, que obviamente nunca son de su color político.

–Y nosotros nos creemos estas medias verdades o cualquier otro razonamiento falaz porque no tenemos otras verdades que creer, y porque tenemos un miedo atroz y paralizante para reflexionar sobre cuanto nos sucede.

Nos miramos los amigos de reojo tratando de no pensar en la sanidad que viene; el retroceso en las leyes sociales que ya se anuncia; en las rebajas de sueldos y pensiones por la vía de los impuestos rechazados en la campaña pasada; o en el desempleo que va a más ,e igual nos alcanza...

De repente descubrimos con resignación lo que significa el silencio de los corderos y la interpretación que hacemos de la ecuanimidad social de la que se habla; conocemos ahora una parte de las soluciones económicas y fiscales del PP.
Son, oyes decir al personal, muy racionales desde el punto de vista económico; son muy lógicas, y por ello las aceptamos sin más... descubriendo de repente que la lógica es buena para razonar, pero muy jodida para vivir...

Hablemos un poco del Congreso de Sevilla, les sugiero por cambiar de asunto y porque me esta empezando a sentar mal la cafeína mezclada con la achicoria.

Rocio construye al momento el prefacio de su intervención con una sentencia casi científica: “ Todo lo que empieza, se acaba o se transforma”...

Nos mira casi retándonos y declara que :Si queremos acabar con el Partido Socialista, aceptemos como irremediable aquello que comentó Pablo sobre el declive y la falta de proyectos, incluso antes del Congreso.

–Aceptemos sin más reflexiones, que nuestros compañeros Rubalcaba y Chacon son la solución a los problemas del Partido.
–No hay peor solución que tratar de encontrar salvadores o héroes cuando algo nos va mal.

–Cualquiera de los dos y muchos más son buenos candidatos, pero solo si tienen detrás una organización renovada, una actitud del militante diferente; unas ideas y proyectos para responder a la crisis; incluso si contasen con los imprescindibles acuerdos internacionales entre todos los socialdemócratas, para poder ser nuevamente alternativa creíble a la mayoría conservadora.

–Apenas se comenta que hay miles y miles de militantes socialistas que han presentado enmiendas a la organización de la sociedad y del Partido;que han acudido a debates internos llenos de pasión y esperanza; que han elegido a sus representantes; y que son muchos los delegados que desean y van a provocar profundos cambios de conductas, de modelos, y de responsables en Sevilla...

–Yo al respecto tengo mi elección personal; que está basada en la solvencia y el buen hacer de Rubalcaba en el pasado reciente.

–Es mi preferencia porque creo que de las tempestades salen mejor los navegantes más experimentados...

–Lo que sabemos hoy es que hay dos formas de estar en el Partido: una, la más conveniente para este, y otra la más deseable para unos pocos.

–Si coinciden las dos todo va a ir bien, si no es así tendremos un problema, porque nada es, ni sirve para cambiar, lo que solo conviene a esos pocos, y además las buenas soluciones suelen darse casi siempre al margen de los intereses particulares.

Toma nuevamente la palabra Pablo: Estoy de acuerdo con Rocio, sobre todo en lo de las actitudes; debiéramos preocuparnos más por hacer nuestra propia historia que permitir pasivamente que nos la hagan desde la casa de enfrente, desde nuestras propias filtraciones interesadas en los medios; desde la falta de respuesta de muchos militantes a los comentarios interesados y sesgados, en el trabajo, en el café, o, desde algunos foros gamberros o calumniosos de internet...

Asentimos por unanimidad, y nos marchamos los afortunado al trabajo, y los demás a leer literatura de evasión,ver la tele, tomar tranquimacin, enviar inútilmente curriculums; emigrar o, a esperar tiempos mejores que no llegarán por si solos ni de la mano del PP.

xoves, 26 de xaneiro de 2012

ALGUNAS REFLEXIONES




Dándole vueltas a las causas de la actual crisis política y económica que estamos sufriendo, les recordaba a unos compañeros ayer mismo, que nuestro País en los últimos treinta años se modernizo mucho, mejoró la situación económica y social, a la par, que la sociedad en general daba por sentado que todo este proceso fue sencillo y se mantendría muchos años...

Muchas de nuestras familias enviaron sus hijos a la universidad;las clases medias se consolidaron y crecieron; los “jubilados” llegaron a ser “pensionistas con derechos”; determinados servicios igualadores como la sanidad evitaron las viejas discriminaciones en materia de salud, o constatamos que muchas diferencias sociales se diluyeron a través del acceso a la educación.

Esta situación económica y modo de vida, junto con el paso del tiempo, tuvieron el efecto de subordinar las conciencias y el pensamiento de muchos de nosotros, de acuerdo con una conocida tesis marxista, y no al revés; llegando a la conclusión general y simplista de que si habíamos llegamos hasta aquí, era porque nos lo merecíamos, y si teníamos esos derechos se debía a que tanto el mercado, la sociedad, como la derecha política y la izquierda estaban por la labor.

Ahora en medio de la crisis comprobamos con cierta perplejidad y resignación que: el trabajo, los derechos, y lo público; frente al capital, al mercado y a los neo-liberales a su servicio, están perdiendo posiciones, poniendo en riesgo nuestra situación familiar, laboral y lo conseguido socialmente; mientras observamos de paso por el retrovisor ,como regresa la vieja moral conservadora por voluntad de los Rajoy, los Guindos, los Gallardones o las Aguirres...

La confrontación general entre el Estado de Bienestar y las exigencias insaciables de ese mercado y sus servidores, hizo recaer de forma engañosa las contradicciones de estos últimos sobre el primero, sin percatarnos que cuando un sistema económico es incapaz de mantener la cobertura del Estado de Bienestar, no es consecuencia de que este entrara en crisis, sino justo lo contrario, es decir: “es el sistema económico el que está en crisis; es inadaptable e inservible para atender las necesidades y los derechos básicos de los ciudadanos”.

Contribuye a esta confusión en mi opinión: la perdida de conciencia de clase;la quiebra del principio de solidaridad; la victoria de la economía y de determinados medios de comunicación sobre la política, y, la falta de ideas y explicaciones de una izquierda que no sabe todavía como adecuarse a los nuevos tiempos, ni ideó como resolver los problemas actuales derivados de una interesada y mal aplicada globalidad, todo ello sin renunciar o adaptar los valores ideológicos propios,pero sin perder la identidad y con la utopía como lejano telón de fondo.

O somos capaces de recuperar la primacía de la política con más verdades y menos cálculos contables; dar solución a los problemas actuales con proyectos nuevos para un desarrollo sostenible; corregir la desigualdades sociales y económicas; poner en marcha nuevas formas de control social sobre la economía ,y luchar en la calle, en el trabajo,en el café, y en internet, contra el fin del bombardeo ideológico conservador, o, nos aguardan años muy duros; porque el capital se ha vuelto muy violento e intransigente, a pesar de que nunca en la historia contemporánea unos pocos, nos deban tantos recursos y sacrificios a tantas personas.











martes, 10 de xaneiro de 2012

OS REIS MAGOS DE BRAIS




Brais ten agora 67 anos.
Pillouno de preto a escaseza da posguerra, que en forma de fame e falla de recursos fixo estragos en tantas casas.
Daquela, segundo el me contou:papá traballaba nunha empresa cara o público coma dependente. Obrigábanlle as normas a levar camisa branca e garabata.
-Miña nai, tiña que lle cambiar o colo da camisa tres ou catro veces o ano.
-As camisas aquelas vendíanas con dous colos; viñan co posto e outro de recambio, pero aínda así estragábanse estes antes que as camisas, e recordo a miña nai recortando dos faldróns tiras de tela para facer uns novos.
-O soldo do meu pai chegaba sempre ata a última sema de cada mes, daquela era cando tiñamos que ir a tenda de Dona Camila de fiado.
-Dona Camila apuntaba nun caderno grande e na folla da miña casa, o día,os pedidos, e os cartos que custaban as cousas.
-A primeiros de mes mamá pagáballe nada mais cobrar meu pai o que estabamos a deber e quedaba a cousa económica termando, e nos tamén.
-O caso é que a miña casa non chegaban nunca os Reis Magos que eu recorde polos meus irmáns maiores.
-A miña máxima ilusión era un coche de carreiras pequecho de lata ou latón, pintado con cores brillantes, con rodas incluídas na propia estrutura que se pechaba con unhas pestanas.
-Tiña debuxado nun lateral un condutor sorrinte con un casco no que se liaFangio..
-Eu suspiraba e soñaba dia e noite co coche aquel.
-Pedinllo nas miñas oracións durante todo e mes de Nadal os Reis Magos ,encargueille os meus pais que lle escribiran a carta; e meus irmáns maiores remataron por chamarmeo piloto, e mais o Fangio.
-Chegou a noite máxica e fun ver a cabalgata das Súas Maxestades a Porta Faxeira.
-O pasar os Reis o meu carón berreilles canto puiden : o coche, o coche de Fangio, non vos esquezades...!!!...
- Non miraron para min, pero doume igual. O recado quedaba dado.
-Nun puiden durmir ata ben avanzada a noite.
-Escoitei, ou pareceume escoitar o chiar das rodas nas curvas; as freadas; o ruxido dos potentes motores...
-De madrugada erguinme silandeiramente. Durmían todos. No comedor, alí nun recuncho, en riba da banqueta de mamá estaba o coche de carreiras relucindo coma o sol.
-O corazón doume un salto, refreguei os ollos e de paseniño acerqueime o bólido ata apertalo contra o meu peito con felicidade.
-Xoguei todo o día con el. Nin me acordei de comer. Fixen centos de carreiras e gañeinas todas. Que fartura. Na miña vida gocei tanto.
-Canso, moi canso, deiteime tarde... e durmín dun tirón toda a noite.
-Comezaron dous dias mais tarde as clases, e o coche ese mesmo día, desapareceu dos pes da miña cama .Non apareceu por ningures da casa.
-Desespereime, entolecín, e pedín axuda o meu pai para me axudara e me dera unha posible explicación do acontecido. Non soubo, ou non puido darma daquela.
-Chorei toda a mañá e parte da tarde.
-Tivo que pasaren un ano enteiro para que o dia de Reis do ano seguinte volvera a aparecer o coche novamente. Estaba como novo.
-Isto mesmo aconteceu un ano mais. O coche só aparecía a noite de reis e desaparecía nada mais empezar a escola.
-Os tempos mudaron na miña casa, meus irmas maiores comezaron a traballar e xa non tivemos que ir que ir o fiado.
-O meu coche apareceu unha vez mais e quedouse na casa. Daquela xoguei con el moitos meses, e aínda conservo a ledicia daquelas carreiras na caixa dos segredos que todos levamos aquí, xunto o corazón.
-Aqueles si que foron uns bos reis...!
Marchei da casa de Brais co convencemento de que a el non lle custará moito afrontar a crise que aínda nos agarda...

martes, 13 de decembro de 2011

ALGO MÁS QUE UNA CARTA


Estimado Parlamentario: quisiera hacerle llegar a usted esta carta, con el ruego de que la lea con atención, no para que ponga remedio a mi situación personal, sino para que a través de lo que en ella opino, conozca quizás un poco más la situación en la que nos encontramos muchos miles jóvenes gallegos, y pueda realizar mejor su trabajo de oposición.

Tengo 30 años, soy licenciada en derecho y empresariales, carreras que terminé hace cuatro años con calificaciones más que aceptables. Hablo inglés, gallego y castellano, con suficiente fluidez. Tengo carnet de conducir aunque no dispongo de vehículo propio.
Posteriormente a mis estudios universitarios dediqué un año en preparar un máster de mucho prestigio profesional en Madrid.
Me he negado desde entonces a seguir creyendo necesaria más formación académica antes de trabajar.

Conseguí una plaza como becaría durante nueve meses en una administración lejos de mi residencia, lo cual supuso muchos sacrificios para los ingresos de mi familia, a fin de poder sobrevivir yo, con los 400 euros mensuales que me correspondían por la mencionada beca.

Le adelanto que nunca me he rendido,ni he renunciado a ninguna oferta de trabajo.
Tuve en consecuencia una serie de actividades en estos años pasados: seis meses como tele operadora; seis meses como empleada de una tienda de telefonía móvil; o tres meses sirviendo copas en un pub de mi Ciudad...
He cotizado en consecuencia quince meses a la Seguridad Social, y gracias a ello pude cobrar “el paro” que no deseaba, pero que me correspondía , y tengo además una cartilla sanitaria que no ha caducado, pero que no he utilizado gracias a mi buena salud física y mental por el momento.

Sr. Diputado, a lo único que aspiro en estos momentos es tener un trabajo o un subempleo de esos que se llaman ahora “ mini-empleo” por el que quizás pueda llegar a cobrar otros 400 euros al mes y por el que la empresa pagará un seguro 150 euros por mi.
Yo preferiría, espero que lo comprenda, tener un empleo estable a tiempo completo y un sueldo de mileurizada porque así podría mejor organizar mi vida, mi propia familia, y desarrollar mis conocimientos.
Pero le repito, aceptaré con resignación mariana una jornada reducida - aun sospechando por experiencia que deberé trabajar casi la jornada completa -, por un salario reducido.
Puedo demostrar que mis estudios, realizados en la Universidad de Compostela le han supuesto a la sociedad mucho dinero; a mis padres infinidad de privaciones,y a mi, esfuerzos y dedicación intensa durante cinco años, o si lo prefiere, incluyendo mi formación básica más de quince años de dedicación. Eso ya forma parte de una profunda frustración personal que he asumido.

Intenté preparar durante un par de años oposiciones, pero me desanimó el hecho de la falta de convocatorias de las mismas en los últimos años; en las “ventajas” de los concursantes interinos, o en el inmenso número de participantes que se presentan a cualquiera de ellas, convirtiendo así el resultado final  en una cuestión de azar más que de preparación y cualificación personal.

Sr. Parlamentario, ni todos queremos, ni todos servimos para lo mismo, el rico no quiere lo que el pobre reclama ;los empresarios no suelen compartir lo que desean los trabajadores; los que no precisan los servicios públicos no quieren lo mismo que los que los necesitan para su salud o educación.
Y yo quiero y creo que serviría para trabajar con pleno rendimiento y satisfacción en aquello que conozco bien, y para lo que me he preparado durante tantos años.

No quiero depender de la esperanza que es sentimiento que no debe de morir nunca,según mis padres, pero que no me ayudará a vivir en esta realidad actual plagada de incertidumbres.
Siempre he pensado que al votar a los socialistas, votaba reducir las desigualdades, que es lo que los diferenciaba de otras formaciones políticas.

Hoy estoy profundamente decepcionada y muy asustada con los fabricantes del miedo que tenemos.
La incertidumbre sobre mi futuro y el de muchos de mis amigos me produce también miedo; un miedo que empieza a ocupar una parte importante de mi razón y de mi voluntad, miedo que ya generó en mí, desconfianza en las instituciones y en mis representantes, uno de los cuales es usted mismo.

Están ustedes sin discurso o mejor dicho, con uno que desorienta y confunde; están sin una voz propia que muchos necesitaríamos urgentemente escuchar.
Ahora también están sin poder político para cambiar nada de lo que sucede y por último están  sin crédito  o confianza de muchos de sus electores.
Malgastan su tiempo en discusiones internas estériles que a ninguno de nosotros soluciona nada y solo sirve para alejarnos más de su formación política, como nos distanciaron algunas propuestas desconcertantes que no han sabido explicar o rechazar y que no han querido compartir con nadie.

Quizás ustedes estén tan perplejos y desorientados como muchos de nosotros, pero por favor no sigan defendiendo que lo que era bueno para todos hace unos años, ahora, en la crisis, no es bueno para cada uno de nosotros.

Si el Estado y sus representantes ya no pueden ocuparse de lo que no quiere ni puede atender la empresa privada o el mercado, por no serle rentable, quiero que sepa que a mí me sobrarían ustedes, y hasta me sobraría este País y las urnas.

Pero no deseo que ustedes se conviertan en algo innecesario; fueron ustedes capaces de modernizar mi País, de estrechar el abanico entre los pudientes y todos los demás, estableciendo provisiones públicas para compensar necesidades privadas. Y eso  mi memoria no lo va a olvidar nunca.

Comprendo que muchas cosas han cambiado, que lo que hace años tenía valor, hoy tiene menos apoyos, pero por favor no mezclen ni confundan más ese valor, con el precio que el gobierno conservador ha puesto a la sanidad, a la educación o al trabajo.

En casa escucho decir con pesadumbre a mis padres que el mundo por el que que tanto han luchado, y los logros que consiguieron, se están rompiendo y sus pedazos serán muy difíciles de recomponer en el futuro.

Me miran de soslayo y solo veo en sus ojos la enorme tristeza y la frustración de una esperanza muerta...

Atentamente le saluda
…..................................